หลังจากเปลี่ยนรถม้า เซียวเฉินถามขึ้นว่า "ที่ท่านบอกว่าเรื่องลอบสังหารฝ่ายซีหรงเมื่อคราวก่อน ใช่ฝีมือของอาซื่อหานหรือไม่"
จั้นหลานนัยน์ตาเยือกเย็นลง พลางกล่าวว่า "เรื่องทางฝ่ายซีหรง ข้าได้ส่งคนไปสืบแล้ว คงเป็นเขาเป็นแน่ ถึงอย่างไรปีนั้นข้าก็ตัดแขนเขาข้างหนึ่งไป เขาย่อมต้องเคียดแค้นข้าจนสุดหัวใจ"
จั้นหลานมองเซียวเฉินซึ่งมีสีหน้าเป็นกังวล แล้วกล่าวว่า "เจ้าไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ข้าจัดการเอง ข้ารู้ว่าเจ้าว่างทุกวัน เอาเถอะ เยี่ยเสี่ยวอู่กับเยี่ยเสี่ยวลิ่วอยู่กับเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"
เซียวเฉินนัยน์ตาเป็นประกายขึ้น พลางเอ่ยชมว่า "พี่น้องสองคนนั้นมีความสามารถโดดเด่นจริง ๆ ทั้งวิทยายุทธ์ก็สูงส่ง จงรักภักดียิ่งนัก งานที่มอบหมายให้ล้วนทำเสร็จได้อย่างรวดเร็ว ข้ามองออกว่าแท้จริงพวกเขาอยากติดตามท่านมากกว่า"
จั้นหลานพยักหน้า "เมื่อโอกาสเหมาะสม ข้าจะพาพวกเขามา"
สองคนนั่งรถม้ามาถึงเมืองชั้นนอกของเมืองติ้งอันด้วยกัน เซียวเฉินเปิดม่านรถออกเล็กน้อย ชี้ไปยังร้านค้าแห่งหนึ่ง
"ร้านนั้นคือร้านหยกแห่งใหม่ของพ่อแม่หลี่ซุ่ย แม้ขนาดจะไม่ใหญ่เท่าแต่ก่อน แต่ก็พอเลี้ยงดูคนในครอบครัวได้ทั้งบ้าน"
จั้นหลานมองไป เห็นเพียงชายชราคนหนึ่งกำลังใช้ผ้าเช็ดถวายเครื่องหยกอย่างทะนุถนอมอยู่ภายในร้าน
จากนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาที่หน้าร้าน มองออกไปข้างนอก