จั้นหลานจับมือมู่เหยียนไว้แล้วถามซ้ำว่า "มู่เหยียน สิ่งใดที่ข้าต้องการ เจ้าจะตอบตกลงให้ทั้งสิ้นหรือ?"
มู่เหยียนลูบแก้มนางพลางกล่าว "หลานเอ๋อร์ฟังไม่ชัดหรือ? สิ่งใดที่เจ้าต้องการ เปิ่นหวังย่อมตอบตกลงให้ทั้งสิ้น"
เขามีความอดทนอย่างยิ่งกล่าวซ้ำอีกครั้ง
ดวงตาจั้นหลานแดงก่ำขึ้นกระทันหัน นางถามต่อ "หากเจ้าไม่ได้ชอบข้า เจ้าจะยังตอบตกลงในสิ่งที่ข้าขอหรือ?"
มู่เหยียนรู้สึกว่าจั้นหลานในวันนี้ช่างแปลกพิกล เขารั้งนางเข้ามาในอ้อมแขนแล้วกล่าว "ข้าย่อมชอบเจ้าเป็นแน่"
น้ำเสียงของจั้นหลานสูงขึ้นเล็กน้อยแล้วถาม "ข้าหมายถึง หากเจ้าไม่ได้ชอบข้า เจ้าจะตอบตกลงทุกข้อเรียกร้องของข้าหรือไม่?"
มู่เหยียนปล่อยนางออก แล้วมองเข้าไปในดวงตาที่จ้องเขม็งของนางกล่าว "เปิ่นหวังเป็นเช่นไร หลานเอ๋อร์มิเคยเห็นหรือ ฉะนั้นหากเปิ่นหวังมิชอบผู้ใดเล่า เหตุใดจึงต้องตอบตกลงทุกข้อเรียกร้องของอีกฝ่าย เปิ่นหวังมิใช่พระโพธิสัตว์ลงมาจุติเพื่อโปรดสัตว์โลกเสียหน่อย!"
ทันทีที่มู่เหยียนกล่าวจบ ก็ได้เห็นน้ำตาใสกระจ่างหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงตาจั้นหลานลงสู่หลังมือของเขา ความอุ่นร้อนของมันทำให้เขาพลันตื่นตระหนก
เขารีบปลอบโยนทันที "หลานเอ๋อร์ มิใช่ข้าไม่ชอบเจ้า เป็นเจ้าเอ่ยถึงเพียงสมมุติ แต่ระหว่างเราไม่มีคำว่าสมมุตินี้เลย"
ลำคอของจั้นหลานแห้งผาก อกแน่นหนักราวกับมีก้อนหินทับอยู่ นางแน่ใจว่ามู่เหยียนต้องฝังนางไว้ในเส้นเลือดมังกรแน่นอน จึงได้มาเกิดใหม่ในชาตินี้
วัดผู่ถัวอยู่ห่างจากเมืองติ้งอันกว่าหนึ่งร้อยลี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือเส้นเลือดมังกรอยู่ลึกเข้าไปในเขาผู่ถัว ที่นั่นหนามเถาว์ขึ้นรกครึ้ม ผู้คนจะนำร่างขึ้นไปได้นั้นยากยิ่งนัก