เที่ยงคืน จูเว่ยและเซียวเฉินรวมถึงคนอื่นๆ ในที่สุดก็เดินทางลงมาถึงเชิงหน้าผาด้วยบันไดสายเมฆที่ตั้งอุปสรรคมากมายจนได้
เซียวเฉินมองเห็นแสงกองไฟภายในถ้ำ และมองเห็นจั้นหลานที่นอนพิงขาของมู่เหยียนด้วย
นับตั้งแต่จั้นหลานหายสาบสูญ เขาไม่เคยหลับพักเลยสักนิด ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย
จูเว่ยชำเลืองมองเข้าไปในถ้ำแล้วพูดทันที "ทางไกลสามวัน นายท่านของข้าใช้เวลาเพียงสองวันสองคืนก็เดินทางมาถึงที่นี่ ส่วนนายท่านของเจ้าก็รบมาตลอดทั้งวันแล้ว ปล่อยให้ทั้งสองได้นอนพักสักหน่อยเถอะ!"
เซียวเฉินพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองเตรียมนำอดมืดไปประจำการไม่ไกลจากถ้ำ
เป๊ะ!
จูเว่ยที่เดินตามหลังเซียวเฉินฟาดฝ่ามือลงบนก้นของเซียวเฉินอย่างแรง เซียวเฉินที่แท้จริงก็ไม่พอใจอยู่แล้ว โดนจูเว่ยตบเข้าหนึ่งครั้ง โกรธจนหน้าแดงก่ำหันไปมอง "เจ้าทำอะไรน่ะ!"
"มียุง!" จูเว่ยยิ้มอย่างเก้อเขิน ส่ายมือของตนเบาๆ ฝ่ามือมีเลือดยุงสีแดงติดอยู่
เซียวเฉินกลืนความโกรธลง ทั้งสองนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ด้วยกัน
ไม่นานนัก เสียงตบยุงดังเป๊ะๆ ดังขึ้นสลับกันไปมาไม่หยุดหย่อน
จนกระทั่งฟ้าเริ่มสาง จั้นหลานลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย มองเห็นดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยของมู่เหยียน
นางพลิกตัวลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า "เจ้าไม่ได้นอนเลยทั้งคืน"
จั้นหลานมองเห็นรอยยุงกัดบนมือของเขา ทั้งที่นางเองไม่รู้สึกคันเลยแม้แต่นิด มู่เหยียนยังช่วยนางตบยุงอีกด้วย
มู่เหยียนใช้นิ้วลูบคลำรอยยุงกัดเบาๆ แล้วกล่าวว่า "ไม่เป็นไร ข้าสบายดี"