เมื่อเย่ซิวหานเห็นจั้นหลานลงน้ำ ก็ไม่ลังเลที่จะกระโดดลงไปในสายน้ำทันที
จั้นหลานในทะเลสาบน้ำใสกว้างใหญ่ ในที่สุดก็มองเห็นร่างของคนหนึ่งกำลังจมดิ่งลงไป
นางว่ายน้ำออกแรงไปยังที่นั้นอย่างสุดชีวิต เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งชายเสื้อพลิ้วไหว เส้นผมล่องลอยอยู่ในน้ำเงียบสงบดั่งสาหร่ายทะเล ดวงตาของเขาปิดสนิท ปากคายฟองอากาศออกมา
จั้นหลานที่ใจระทวยร้อนรนโอบริมฝีปากของเขา ถ่ายทอดลมหายใจให้
จั้นหลานออกแรงลากตัวเขาขึ้นไป ทันใดนั้น เอวของนางก็ถูกกอดรัดเอาไว้ มู่เหยียนค่อยๆ ลืมตาขึ้น พาร่างของจั้นหลานว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ
จนกระทั่งทั้งสองพ้นผิวน้ำออกมาด้วยกัน จั้นหลานยังไม่ทันตั้งหลักได้ ก็ถูกมู่เหยียนอุ้มรัดแน่นเข้ามาในอ้อมอก ร่างกายของเขาเย็นเยียบ แต่กลับทำให้หัวใจของจั้นหลานอบอุ่นขึ้นมาเป็นครั้งแรก
เขากระซิบข้างหูจั้นหลานเบาๆ "ดีแล้ว... เจ้าไม่เป็นอะไร......"
จั้นหลานไม่เอ่ยวาจาใดๆ ออกมา เพียงกอดมู่เหยียนแน่น เขาคนที่ว่ายน้ำไม่เป็น ก็ยอดกระโดดลงมาจากหน้าผาเพื่อนางเช่นนี้
เรื่องนี้สร้างความสะเทือนใจให้นางมากเกินไป จนนางไม่เชื่อเลยว่าคนตรงหน้าคือมู่เหยียน
มือของนางลูบไล้ไปที่แผ่นหลังของมู่เหยียน ทรวงอกของเขาขยับขึ้นลง ความรู้สึกปลอดภัยอันคุ้นเคยเมื่อถูกเขากอดไว้ในอ้อมอกเช่นนี้ ใช่แล้ว คือเขาจริงๆ
บนผิวน้ำไม่ไกลนัก เย่ซิวหานที่ผุดขึ้นจากใต้น้ำมองเห็นจั้นหลานที่ถูกมู่เหยียนกอดรัดแน่นอยู่ในอ้อมอก ลำคอของเขาตึงขึ้น ความขมขื่นในใจก็แผ่ซ่านออกมา
ดังนั้น เขาจึงดำน้ำลงไปอีกครั้ง ว่ายน้ำมุ่งหน้าสู่ฝั่งตรงข้าม