แววตาของซืออุ่นค่อยๆ เย็นลง เขาย่อมรู้ดีว่าจั้นซินเฉิงเป็นใคร
หากมิใช่มู่เหยียนจัดหาตำแหน่งให้ จั้นซินเฉิง ชายผู้ป่วยเรื้อรังผู้นั้น จะได้เข้ารับราชการในราชสำนักหรือ!
ถึงแม้เขาจะจัดการมู่เหยียนไม่ได้ แต่จะจัดการจั้นซินเฉิงไม่ได้หรือ?
เพียงแต่เขายังเกรงกลัวมู่เหยียนอยู่ จึงเอ่ยเย็นชาว่า "จั้นซินเฉิงอบรมสั่งสอนบุตรหลานไร้ความสามารถ ลงโทษเฆี่ยนสี่สิบที เพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง!"
หวังว่านหนิงตระหนกตกใจ นางมิได้คิดเลยว่าจั้นหลานจะวางกับดักนาง
นางคิดว่าจั้นหลานจะเห็นแก่หน้าของนางหวังและจั้นซินเฉิง ช่วยวิงวอนให้นาง
แต่ไม่นานหวังว่านหนิงก็คิดอะไรได้ บางทีความดีที่จั้นหลานมีต่อท่านยายทวดอาจเป็นเพียงการเสแสร้ง หรือนางอาจมีจุดประสงค์อื่น
นางตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง หันไปมองจั้นหลาน ซึ่งจั้นหลานก็จ้องมองนางด้วยแววตาเยียบเย็น ราวกับนางเป็นศัตรูคู่แค้นอย่างลึกซึ้ง
นางตกใจจนหน้าซีด ได้ยินเสียงฮ่องเต้ชิ่งอู่ตวาดก้อง "หูหนวกกันหมดหรือ ไสหัวไป ลากนางออกไปเฆี่ยนให้ตาย!"
"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!" ทหารองครักษ์ราชวังปิดปากหวังว่านหนิงแล้วลากตัวนางออกไป
ถ้อยคำที่หวังว่านหนิงอยากจะเตือนท่านยายทวดและจั้นซินเฉิง ล้วนติดอยู่ที่ลำคอ
จั้นหลานมองสีหน้าไร้ความหวังของหวังว่านหนิงแล้วรู้สึกสบายใจ ยิ่งคนแบบหวังว่านหนิง ลงมือให้ตายในทีเดียวคือวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด
นางยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ไม่มีเวลามาเล่นเกมแมวไล่จับหนูกับนาง
ซืออุ่นหันกลับมามองจั้นหลาน "อาสะใภ้ วันนี้เรื่องนี้ขออย่าได้แพร่งพรายออกไป"