ดวงตาของจั้นหลานหรี่ลงเล็กน้อย สองคนนี้ติดตามนางมาหลายยามแล้ว ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นคนของใคร
นางคิดไว้ว่าพอไปถึงที่คนพลุกพล่าน ทั้งสองคนนี้คงจะจากไปเอง
จั้นหลานหันกลับมามองทั้งสองคน พวกเขาสวมชุดดำสีเดียวกัน สีหน้าไร้อารมณ์ ดุจอดมืดที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี
"นายท่านของพวกเจ้าคือใคร ตามหาข้ามีเรื่องอันใด!" จั้นหลานเอ่ยถาม
อีกฝ่ายเห็นจั้นหลานนิ่งสงบเช่นนี้ หนึ่งในนั้นก็หยิบกระดาษเขียนหนังสือผืนหนึ่งออกมา คลี่ออกตรงหน้าจั้นหลาน
เมื่อจั้นหลานเห็นลายมือบนกระดาษ สะดุ้งตกใจ
"พวกเจ้า ทำอะไรนางไว้!" จั้นหลานเอ่ยเสียงเย็น
เพราะบนกระดาษคือลายมือของชู่อิน
ลายมือของชู่อินที่ขี้เหร่จนหมาเห็นยังรังเกียจ จั้นหลานจะไม่รู้จักได้อย่างไร
บนกระดาษเขียนไว้ว่า: ข้าคือชู่อิน เป็นสหายของนายหญิงสี่แห่งจวนแม่ทัพจั้นหลาน ให้จั้นหลานมาช่วยใช้หนี้แทนข้า
จั้นหลานไม่รู้ว่าคนพวกนี้จับชู่อินไปเพื่อเรียกค่าไถ่ หรือเพื่อข่มขู่นางให้ทำอะไรบางอย่าง
แววตาของจั้นหลานเย็นเยียบ เอ่ยถามอย่างเร่งร้อน "พูดสิ พวกเจ้าเอานางไปทำอะไร!"
ชายชุดดำเก็บกระดาษอย่างทะนุถนอม สีหน้าเย็นชาเอ่ยว่า "นายท่านของข้าสั่งไว้ว่า เชิญคุณหนูขึ้นคอกม้า ไปกับพวกเรา ถึงที่แล้วจะรู้เอง!"
จั้นหลานไม่รู้ว่าชู่อินปลอดภัยหรือไม่ คราวนี้นางทำได้เพียงเสี่ยงภัยไปดูสักครั้ง
นางเชื่อมั่นว่าอีกฝ่ายมิได้มาหมายเอาชีวิตนาง หากเป็นเช่นนั้น ในตรอกอันเปลี่ยวเปลี่ยว พวกเขาลงมือไปนานแล้ว
หากเป็นเช่นนี้ คงไม่ใช่เพื่อเงินทอง ก็คงเพื่อข่มขู่นางให้ทำบางสิ่งบางอย่าง