รถม้าของมู่เหยียนวิ่งไปตามเส้นทางหลวง เขานั่งอยู่ในรถม้าจ้องมองไปทางด่านเฮยเฟิง ตั้งแต่เช้าจั้นหลานก็ไม่อยู่ในกระโจม นางไปที่ไหน?
หรือว่าจะไม่อยากส่งเขาสักเท่านั้น?
จูเว่ยเข้าใจความในใจของนายท่านดี จึงบอกให้พวกอดมืดคุมความเร็วช้าลงตลอดการเดินทาง
เพราะถ้านายท่านรอคุณหนูจั้นไม่เจอ คาดว่าช่วงวันนี้ต่อวันนี้คงไม่มีสีหน้าที่ดีให้เห็น
เขาไม่อยากเห็นนายท่านอารมณ์ไม่ดี ไม่ใช่เพราะจะทำให้พวกเขาทำงานแล้วขนหัวลุก แต่เพราะเขาติดตามนายท่านมาตั้งแต่เด็ก รู้ดีเกินไปว่าการที่นายท่านรักใครสักคน และยอมใกล้ชิดกับผู้หญิงคนนั้น เป็นเรื่องยากเย็นแค่ไหน
ก่อนจะรู้จักคุณหนูจั้น ใจของมู่เหยียนมีแต่ความแค้น แทบไม่เคยเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของนายท่านเลย
ไม่ว่าด้านไหน ความสามารถของนายท่านในตอนนี้เรียกได้ว่าหาตัวจับยากทั่วใต้ฟ้า แต่ชื่อเสียงและทรัพย์สินก็ไม่เคยนำความสุขมาให้เขา
ถ้านายท่านได้รักใคร่กับคุณหนูจั้นอยู่ด้วยกัน ในอนาคตครอบครัวอบอุ่นมีความสุข แถมได้มีลูกมีหลานสักคนสองคน ชีวิตของนายท่านก็คงสมบูรณ์แล้ว!
ตอนนี้สีหน้าของนายท่านหลากหลายอารมณ์ขึ้นกว่าเดิม แม้ยังชอบแซะคน แต่บางครั้งก็แฝงความห่วงใยอยู่ด้วย
ดังนั้นจูเว่ยจึงยืดคอมองไปทางด่านเฮยเฟิงเช่นกัน หวังว่าจะได้เห็นเงาของคุณหนูจั้น
เขาเชื่อมั่นว่าคุณหนูจั้นมีใจให้นายท่าน แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอันใดนางจึงไม่กล้าเปิดเผยความในใจ ไม่กล้าฝากชีวิตที่เหลือไว้กับเขาเท่านั้น
มิฉะนั้น คุณหนูจั้นคงไม่ยอมให้นายท่านของเขาค้างคืนในตอนกลางคืน ถ้านางไม่ชอบเลยจริงๆ ไม่ว่านายท่านจะอ้อนวอนขอร้องแค่ไหน นางก็คงไม่ยอม