โอวหยางเช็งเม้งขนลุกซู่ไปทั้งตัว ร่างกายสั่นเทา เขาตะโกนว่า “พวกเจ้าสองสามคนทำธุระเสร็จแล้ว ก็ตัดขานางทันที ถอนฟันนาง ห้ามเลือดให้เรียบร้อย แล้วพานางไปที่ห้องของข้า ข้าจะเล่นหม้อโฉมงามใบใหม่”
“ไม่!” คนไม่กี่คนรีบหิ้วจั้นลี่ลั่วที่ยืนแทบไม่ไหวขึ้นมาอย่างลวก ๆ
จั้นลี่ลั่วเข้าใจในพริบตาว่าหม้อโฉมงามคืออะไร ก็คือหญิงสาวที่ถูกตัดแขนหรือตัดขา แล้วบรรจุไว้ในไหดินเผาตรงหน้านางเหล่านั้นเอง
“ไม่! อย่านะ! ข้าขอร้องพวกท่าน ข้าเป็นลูกสาวสายหลักของจวนแม่ทัพ ปล่อยข้ากลับไปเถิด ข้าจะไม่บอกอะไรใครทั้งนั้น ข้าขอร้องพวกท่านแล้ว......” จั้นลี่ลั่วร้องไห้จนสติแตก
ร่างกายของนางแปดเปื้อนแล้ว ยังพอมีชีวิตต่อไปได้ แต่หากถูกทำเป็นหม้อโฉมงามไป ชาตินี้บิดามารดาคงไม่มีวันหานางเจอ
ก็จะเป็นเหมือนหญิงเหล่านี้ ใต้คุกใต้ดินอันมืดมิดแห่งนี้ อยู่อย่างตายทั้งเป็น!
โอวหยางเช็งเม้งหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับปีศาจ “ฮ่าฮ่าฮ่า คุณหนูลี่ลั่ว เจ้าไม่รู้หรือว่าการคบค้ากับปีศาจ ต้องจ่ายราคา?”
เขาทำสีหน้าโหดร้ายพลางกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าเมื่อมาถึงที่ของเจ้าสำนักน้อยผู้นี้ และได้เห็นความลับของข้าแล้ว ข้าจะยังปล่อยให้เจ้าออกไปทั้งเป็นอีกหรือ?”
จั้นลี่ลั่วทรุดลงบนพื้นอย่างอ่อนระโหย จะไม่มีใครช่วยนางได้จริง ๆ หรือ?
กุหลาบพิษแห่งรักช่างน่ากลัวนัก ในช่วงเวลาแสนทรมานเช่นนี้ นางกลับนึกถึงหลี่ฉางหลง
แต่หลี่ฉางหลงเป็นคนขี้ขลาดไร้น้ำยาถึงเพียงนั้น ก็ไม่เหมือนคนที่จะช่วยนางได้เลย!
จากนั้น สมองของนางก็หมุนไปอย่างรวดเร็ว จู่ ๆ ก็นึกถึงสีหน้าที่โอวหยางเช็งเม้งมองจั้นหลานบนเวทีประลอง
เขาต้องสนใจจั้นหลานแน่ อีกทั้งจั้นหลานเอาชนะเขาได้และยังทำให้เขาบาดเจ็บ โอวหยางเช็งเม้งต้องเกลียดจั้นหลานเข้ากระดูกดำ