จั้นหลานและเซียวลี่ต่างยิงธนูออกไปสองดอกพร้อมกัน เสียงใต้เวทีเงียบกริบ
เซียวลี่ดึงผ้าดำที่ปิดตาออก จั้นหลานโยนผ้าดำของนางขึ้น ผ้าดำปลิวไปตามสายลม เห็นเพียงว่าธนูของทั้งสองต่างพุ่งปักอยู่บนเป้าทั้งสี่
ทหารเก่าสี่นายยืนขึ้นพร้อมกัน จางเจาหรี่ตามองด้วยความตื่นเต้นกล่าวว่า "อัศจรรย์! อัศจรรย์! หลานเอ๋อร์ถูกเป้าหมายตรงกลางพอดี!"
ทั้งสี่คนสบตากัน ก่อนจะเหล่มองกันอย่างรังเกียจ แล้วนั่งลง
ทั้งสี่คนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ทำเป็นเคร่งขรึม
เพราะเบื้องล่างยังมีผู้คนมองอยู่อีกมาก พวกเขาหัวเราะอยู่ในใจเงียบ ๆ ก็พอแล้ว
ใต้เวทีเสียงปรบมือกึกก้องดั่งฟ้าร้อง ราษฎรตื่นเต้นจนมือไม้โบกไกว เท้าย่ำไปมา
"สามารถปิดตายิงธนูสองดอกต่อคันธนูหนึ่งเดียว วันนี้ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!"
"แม่ทัพจั้นทรงอานุภาพ ทรงอานุภาพ!"
ซือหยุนนั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน เชิดคางขึ้น เขารู้ว่าจั้นหลานจะต้องทำให้ราชวงศ์หนานจิ้นได้หน้าแน่นอน
มู่เหยียนยกมุมปากเล็กน้อย ทักษะธนูของหลานเอ๋อร์ อีกไม่กี่ปีคงเหนือกว่าเขาแล้ว
หวงกุ่นปรากฏกายราวกับผีอีกครั้ง ข้างๆ บรรดาเจ้าชู้สำอางพวกนั้นที่ตะลึงกับฝีมือธนูของจั้นหลาน "พวกเจ้าเห็นหรือยัง ข้าน้อยพูดถูกทุกอย่าง พวกเจ้าก็แค่โง่เขลาไม่รู้ไม่กลัว กล่าวจาเหลวไหลไร้สาระ!"
"เจ้า!" หลายคนจะเข้าไปทำร้ายหวงกุ่น
หวงกุ่นยื่นนิ้วเดียวส่ายไปมา พูดอย่างเย่อหยิ่ง "เฮ้อ ข้าน้อยเป็นบ่าวใต้บัญชาของแม่ทัพจั้น พวกเจ้าคิดดี ๆ ก่อนจะลงมือก็แล้วกัน แม่ทัพจั้นหวงลูกน้องที่สุด!"
หลายคนคำรามในใจ อ่า......ฆ่ามันให้ตาย!
แต่พวกเขาเห็นหวงกุ่นยิ้มพลางโบกมือให้จั้นหลานบนเวที จั้นหลานพยักหน้าเบา ๆ ให้นาง ที่แท้เจ้าบ้านี่พูดจริง!