ข้างกายจั้นหลานคือซือจวิน โรคหอบหืดของเขาดีขึ้นกว่าเดิมบ้างแล้ว
ตราบใดที่ไม่ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง โดยทั่วไปก็แค่ไอเบา ๆ สองสามทีเท่านั้น
จั้นหลานเหลือบเห็นซือจวินกำลังมองนางอยู่ด้วยหางตา
จั้นหลานจ้องตรงไป เขากลับหลบสายตาวูบหนึ่ง แล้วหันไปมองท่านปราชญ์ชิงเฟิงที่กำลังส่ายศีรษะเอียงคอสอนหนังสืออยู่
จั้นหลานรู้ดีในใจ หลังผ่านศึกกับชนเผ่าซีหรง ซือจวินต้องสังเกตนางอย่างแน่นอน
เขายังเหมือนชาติก่อน เวลายามต้องการใช้ประโยชน์จากใคร ก็ทั้งข่มขู่ทั้งล่อลวง สารพัดวิธีที่ไร้ซึ่งขอบเขต
เกรงว่าวันที่นางกลับเมืองแล้วมีคนแพร่ข่าวว่านางตัดแขนแม่ทัพใหญ่ของซีหรง คงเป็นฝีมือของซือจวินเป็นแน่
แล้วเขาจะต้องใช้เรื่องนี้มาสร้างเงื่อนไข เข้าหานาง ช่วยเหลือนาง ให้นางติดค้างบุญคุณ แล้วค่อยเอาเรื่องนั้นมาบงการนาง
ดวงตาจั้นหลานหม่นลง รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาฉับพลัน
หลังเลิกเรียน นางออกจากสำนักมาทันที ตรงสู่ย่านการค้าที่พลุกพล่าน
นางสลัดคนที่สะกดรอยตาม จากนั้นก็แอบย่องไปยังจีหลินวังใต้ดิน
คนที่สะกดรอยตามนางเมื่อครู่ต้องเป็นคนของซือจวินแน่ ๆ
กิริยาของคนต่ำช้า!
จั้นหลานอารมณ์หม่นหมองมาถึงจีหลินวังใต้ดิน
เจ้าน้อยเห็นจั้นหลานมา ก็ไม่แม้แต่จะสนใจนาง
จั้นหลานงงกับท่าทีของเซียวลั่วไป๋เป็นอย่างมาก
ช่างเป็นหน้าย่อมเปลี่ยนได้ดั่งฟ้าฝนเดือนหก เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาฉับพลัน
เซียวลั่วไป๋ขวางทางจั้นหลานไว้ "เจ้า...เหตุใดจึงไม่ใช้องครักษ์พลีชีพของข้าอีก!"
จั้นหลานจึงเข้าใจว่าเขาหัวเราะเพราะเหตุใด