ตู้กูเอี๊ยนและถัวป๋าสยงยืนประจำที่ทั้งสองฝ่าย
"ถึงเวลาแล้ว เริ่มประลองได้!"
บนเวทีประลอง เมื่อซือยู่จางเอ่ยจบ เสียงอื้ออึงใต้เวทีก็พลันเงียบสงัดลงในพริบตา สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปยังเวทีประลองกลางสนามฝึกซ้อม
ถัวป๋าสยงได้ยินเสียงกลองดังขึ้น ก็ตวัดกำปั้นขนาดเท่าลูกบอลทรายเข้าจู่โจมตู้กูเอี๊ยนทันที นางหลบหลีกวูบหนึ่ง
หมัดของถัวป๋าสยงพลัดเป้าหมาย ประกอบกับแรงกายอันมหาศาลตวัดเข้าใส่นางอีกครั้ง ทว่าตู้กูเอี๊ยนกลับพลิ้วไหวปราดเปรียว หลบไปได้อีก
ซืออุ้ยขมวดคิ้วมุ่น ข้ารับใช้ที่จั้นหลานเลือกมาเนี่ย จะไหวจริงหรือไม่
แต่เมื่อเหลือบไปเห็นจั้นหลานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์แดงอย่างสุขุมเยือกเย็น ก็ค่อยโล่งใจขึ้นบ้าง
มู่เหยียนเดินเข้ามานั่งลงข้างกายนาง ผลักจานผลไม้เชื่อมไปให้อย่างไม่เป็นพิธี
จั้นหลานยิ้มแย้มอารมณ์ดี มู่เหยียนนั่งอยู่ข้างกายนาง สายตาเย็นชาพาดผ่านไปยังเหล่าผู้ที่จ้องจะหมายปองหลานเอ๋อร์ของเขาอย่างไม่บริสุทธิ์ใจ
สายตาทุกคู่ที่มองมาจากใต้เวทีพลันเบนหนีไปในทันใด
บนเวที ถัวป๋าสยงตวัดหมัดเข้าหาตู้กูเอี๊ยน พลางเอ่ย "งามนัก อย่าหลบไปไหนเลย!"
มุมปากของตู้กูเอี๊ยนโค้งขึ้นเล็กน้อย วินาทีถัดมา หมัดของถัวป๋าสยงก็พลาดเข้าไปกระแทกกับเสาหินด้านหลังนางอย่างจัง
เสาหินมุมหนึ่งแตกกระเทาะเป็นชิ้น ๆ เสียงอุทานตกใจดังระงมจากใต้เวที
ผู้คนบางส่วนพากันเป็นทุกข์ "องค์ชายใหญ่แห่งซีหรงผู้นี้กำลังมหาศาลเสียจริง เกรงว่ารอบนี้พวกเราคงต้องแพ้!"
บางคนเอ่ยด้วยอารมณ์ "แม่ทัพจั้นเลือกคนเป็นหรือไม่เนี่ย!"