เสวี่ยหลิงเอ๋อร์มองดูขวดกระเบื้องเคลือบแล้วตาเป็นประกาย "ยารักษาบาดแผล!"
ยารักษาบาดแผลเป็นยาลับของเผ่ากู่ ใช้สมุนไพรเก้าสิบเก้าชนิดปรุงอย่างลับๆ นานเก้าสิบเก้าวันจึงจะสำเร็จเป็นยา เม็ดยาใช้รักษาบาดแผลได้หายเร็วมาก
นี่เป็นของรักของพี่ชายของนาง ขอเพียงเม็ดเดียวยังต้องเอ่ยปากอยู่นาน วันนี้เขากลับยอมมอบให้ตู้กูเอี๊ยนเอง
แต่ตู้กูเอี๊ยนช่วยพวกเขาสั่งสอนถัวป๋าสยงอย่างสาสม คิดแล้วก็ชื่นใจยิ่งนัก
เสวี่ยอี้เฟิงสีหน้าเรียบเฉย "เจ้าอย่าคิดมากไป นางช่วยเจ้าสั่งสอนถัวป๋าสยง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ยิ้มๆ รับคำ เตรียมจะนำยาไปมอบให้ตู้กูเอี๊ยน เสวี่ยอี้เฟิงดึงแขนเสื้อนางไว้ สีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ "นี่...ห้ามบอกว่าน้องให้เป็นคนให้เชียวนะ!"
"วางใจได้เลยเจ้าค่ะ!" เสวี่ยหลิงเอ๋อร์รีบรุดไปถึงข้างกายตู้กูเอี๊ยน
"ขอบคุณพี่หญิงตู้กูที่ช่วยข้าแก้แค้น เมื่อครู่พี่สุดยอดมาก!" เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ตื่นเต้นจนกระชากมือตู้กูเอี๊ยน
ตู้กูเอี๊ยนเจ็บกระพุ้งแก้ม นางมองเสวี่ยหลิงเอ๋อร์แล้วพูดอย่างองอาจ "ไม่เป็นไร ใครให้ข้าเป็นพี่สาวของเจ้า ขยะแบบนั้นสมควรถูกตี!"
ช่วงนี้นางถูกเสวี่ยหลิงเอ๋อร์รบเร้าจนทำอะไรไม่ถูก จำใจต้องยอมรับเป็นพี่สาว
ถึงแม้อายุทั้งสองจะใกล้เคียงกัน แต่ก็สู้ปากหวานของเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ไม่ได้ ทั้งยังอ่อนหวานน่ารัก ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม
"โอ้ใช่ ยารักษาบาดแผลเม็ดนี้เป็นพี่ชายข้าให้ข้านำมาฝากเจ้า!" เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ยื่นขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กให้ตู้กูเอี๊ยน