จั้นหลานเบื่อหน่ายทอดสายตามองผ้าผืนอื่นๆ ในร้าน คิดว่าควรจะทำชุดราตรีชุดใหม่ให้คนขององค์กรราตรีมืดมิดเสียแล้ว
เจ้าของร้านให้มู่เหยียนเขียนที่อยู่สำหรับส่งของ
มู่เหยียนวางพู่กันลง พอหันกายก็เป็นจังหวะที่ชุยอิงเดินผ่านมา แสร้งทำเป็นเผลอเหยียบชายอาภรณ์ของมู่เหยียน
อาภรณ์ของมู่เหยียนที่ทอดยาวอยู่กับพื้นถูกชุยอิงเหยียบเปื้อน ชุยอิงเท้าลื่น ตามแผนที่นางคิดไว้ น่าจะร่วงลงไปทับตัวมู่เหยียนได้พอดี
แต่ทว่า มู่เหยียนหลบวับ ชุยอิงจึงหน้ากระแทกพื้นจนนอนกองกับพื้นอย่างน่าเกลียด
"อ้า!" ชุยอิงทำเสียงอ่อนหวานให้หญิงรับใช้ประคองกายขึ้น แล้วรีบคำนับมู่เหยียนอย่างลนลาน "ขออภัย ข้าน้อยเผลอเหยียบอาภรณ์ท่าน ท่านจะให้ข้าน้อยชดใช้ก็ได้..."
ขอเพียงมู่เหยียนยอมให้นางชดใช้อาภรณ์ นางก็จะไม่หลับไม่นอนทำอาภรณ์ผืนใหม่ที่เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วให้เขา และยังถือโอกาสตอนคืนอาภรณ์ได้พบหน้ากันอีกครั้ง
มู่เหยียนเหลือบมองชุยอิง อีกฝ่ายจงใจสานสัมพันธ์เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา
หญิงใดเล่าที่ล้มลงแล้วยังมองเขาอย่างอาลัยอาวรณ์เช่นนี้
จั้นหลานวางผ้าผืนที่ถืออยู่ลง เห็นอีกฝ่ายคือชุยอิง จึงชี้ไปทางนอกประตูให้มู่เหยียน "ข้าออกไปก่อน"
นางจะไม่อยู่ล่วงรู้แผนการเล็กๆ น้อยๆ ของชุยอิงตรงนี้
นางอยู่ที่นี่เกรงว่าชุยอิงจะไม่กล้าแสดงละครต่อไป
จั้นหลานเพิ่งจะหันกายจะไป ก็รู้สึกว่าข้อมือถูกคนรั้งไว้แน่น เสียงมู่เหยียนเย็นชากล่าวขึ้นว่า "ไปด้วยกัน"
"ข้าน้อยยังไม่ได้ชดใช้อาภรณ์ท่าน!" ชุยอิงยากนักหนาจึงได้เห็นมู่เหยียนใกล้ขนาดนี้ ทั้งยากเย็นที่จะมีวาสนาได้นัดพบเขาครั้งหน้าเช่นนี้
แต่ทว่ามู่เหยียนเหลือไว้เพียงสี่คำเย็นชา "หน้าซื่อใจคด!"