เมื่อพลม้าซีหรงยั่วยุเซียวเฉิน ร่างม้าควบผ่านข้างกายจั้นหลานพอดี จั้นหลานกำหมัดแน่น ซีหรง!
สักวันหนึ่ง นางจะบุกย่ำซีหรงให้แหลกสลาย!
"เซียวเฉิน อย่าไปสนใจมัน!" เมื่อม้าของเซียวเฉินควบผ่านข้างกายจั้นหลาน จั้นหลานร้องตะโกน
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของราษฎร เซียวเฉินได้ยินเสียงจั้นหลานเรียกชื่อเขาเพียงชั่วขณะ หัวใจเขาพลุ่งพล่าน หวดแส้ฟาดม้าตามไปติด ๆ หลังพลม้าซีหรง
เซียวเฉินขี่ม้าขาวแผงคอยาวสยาย วิ่งราวกับกีบทั้งสี่ไม่แตะพื้น ม้าราวกับสัมผัสได้ถึงความโกรธแค้นของนาย มันเร่งฝีเท้า ไม่ว่าม้าแข่งของซีหรงข้างหน้าจะเร็วเพียงใด มันจะพุ่งทะยานตามไปดั่งสายลม
บนอัฒจันทร์มีคนตะโกน "ม้าเร็วดั่งดาวตก คนไวดั่งลูกธนู ช่างงดงาม!"
มู่เหยียนจับมือที่สั่นเทาของจั้นหลานไว้ เขารู้สึกได้ว่าจั้นหลานโกรธจริงจัง
ดวงตาของมู่เหยียนเย็นเยียบขึ้นมาทันใด ซีหรง ถึงเวลาต้องจัดการแล้ว!
จั้นหลานกลับมากุมมือมู่เหยียนไว้แน่น
ที่นางโกรธมิใช่เพียงเพราะพลม้าซีหรงเชื่อฟังคำสั่งองค์ชายใหญ่ จงใจยั่วยุและหมิ่นเกียรติเซียวเฉิน แต่ยังเพราะการเข่นฆ่าราษฎรบริเวณชายแดนหนานจิ้นของซีหรง
นางได้ยินท่านปู่เล่าถึงความแค้นระหว่างซีหรงกับหนานจิ้นไม่รู้กี่ครั้ง
ทหารม้าซีหรงฆ่าคนดุจทิ้งหญ้า จั้นหลานนึกถึงใบหน้าอำมหิตของพวกมัน นึกถึงคราบเลือดแดงฉานที่กระเซ็นจากคมดาบที่ตวัดฟันราษฎรผู้บริสุทธิ์ และเสียงหัวเราะอย่างอหังการ
ภาพเหล่านั้นซ้อนทับกับใบหน้าอหังการของพลม้าที่อยู่ตรงหน้า เลือดในกายจั้นหลานเดือดพล่านไปทั้งตัว