ในขณะที่อ๋องฉีกำลังคำรามอยู่ บ่าวในจวนก็มารายงานขึ้น
"ฝ่าบาทอ๋องฉี ฝ่าบาทอ๋องเว่ยเสด็จมาเยี่ยมพระอาการเพคะ"
อ๋องฉีกำลังกริ้วอยู่อีก พอได้ยินว่าอ๋องเว่ยมา ก็ส่งเสียงเย็นชา "เขามาทำไม หนูตกใจแมวร้องไห้"
"ไม่พบ!"
อ๋องเซียนปลอบอ๋องฉี "พบหน่อยเถิด ดูว่าเขาจะทำอะไร ข้าขอหลบก่อน"
พูดจบ อ๋องเซียนก็เข้าไปซ่อนในห้องชั้นใน อ๋องฉีเชื่อฟังอ๋องเซียนมาแต่ไหนแต่ไร จำต้องให้คนเชิญซือจวินเข้ามา
ซือจวินยังคงมีท่าทีสุภาพอ่อนโยนเช่นเดิม กล่าวว่า "ได้ยินว่าน้องชายสะดุดหกล้ม ข้าจึงมาเยี่ยมโดยเฉพาะ"
อ๋องฉีเห็นบ่าวรับใช้นำของกำนัลเข้าไปในห้อง เขาก็ยิ้มครึ่ง ๆ กลาง ๆ ชายตามองอีกฝ่าย "ขอบใจพี่ใหญ่"
"น้องชายตกลงมาจากที่สูงได้อย่างไร มีตรวจสอบแล้วหรือว่าใครเป็นคนทำ?" ซือจวินสีหน้าเป็นกังวลถามขึ้น
"จะตรวจก็ต้องตรวจอยู่แล้ว ไม่ต้องรบกวนพี่ใหญ่เป็นห่วง" ท่าทีของอ๋องฉีห่างเหินยิ่งนัก
ซือจวินลุกขึ้นยืนกล่าว "ระวังคนที่คิดเอาชีวิตน้องชาย ข้าพี่น้องจึงควรสามัคคีกันไว้!"
อ๋องฉีมองซือจวินด้วยสายตาเย็นชา "ไม่ต้องพี่ใหญ่เตือน ข้าไม่สบาย ต้องการพักผ่อน ไม่ต้องส่ง!"
ซือจวินมิได้โกรธเคืองอะไร เดินจากจวนอ๋องฉีไป
อ๋องเซียนกับอ๋องฉีสนิทสนมกันมาก น่าจะรู้ว่าเขายังไม่ยอมหยุดพยายามดึงพวกเขาเข้าพวก
เรื่องอ๋องฉีบาดเจ็บ ก็น่าจะทำให้อ๋องเซียนระมัดระวังขึ้นมาแล้ว หากขาดความช่วยเหลือจากอ๋องฉี อ๋องเซียนไม่วันใดก็วันหนึ่งคงต้องเป็นพันธมิตรกับเขา
หลังจากซือจวินไป อ๋องเซียนก็เดินออกมาจากห้องชั้นใน มองอ๋องฉีกล่าว "ข้ารู้สึกแปลกใจ"