บ่าวรับใช้คนสนิทของหัวหน้าหงส์นางฟ้า... บ่าวรับใช้คนสนิทของหัวหน้าหงส์นางฟ้าน้อย... บ่าวรับใช้คนสนิทของหัวหน้าหงส์นางฟ้าน้อย...
ขออภัย ระบบขัดข้อง ขอเริ่มต้นใหม่
หัวหน้าหวัง... ขอประทานอภัย เริ่มต้นใหม่
ขุนนางขันทีคนสนิทของหัวหน้าหลิวคุกเข่าลงบนพื้นแล้วโขกศีรษะให้จั้นหลานไม่หยุด "ฝ่าบาท... ขอประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ! ข้าน้อย ข้าน้อยพูดแต่ความจริงทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ!"
"ความจริง?" จั้นหลานกวาดสายตามองขันทีทั้งหมด พวกเขาต่างก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสบตานาง
จั้นหลานมองขันทีหนุ่มคนหนึ่ง "เจ้าบอกมา วันนี้ตั้งแต่เช้าหัวหน้าหลิวของพวกเจ้าทำอะไรอยู่?"
ขันทีหนุ่มผู้นั้นหน้าตาซื่อตรง ดูอย่างไรก็ไม่ใช่คนที่พูดโกหกเป็น เขาพูดติด ๆ ขัด ๆ ว่า "ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ"
หัวหน้าหลิวจ้องเสี่ยวเหวินจื่ออย่างเกรี้ยวกราด ขันทีหนุ่มจึงก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
จั้นหลานหันไปมองอีกคนหนึ่ง "เช่นนั้นเจ้าว่ามา"
ขันทีผู้นั้นก้มหน้าลงกล่าว "ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยมิได้เห็นหัวหน้าหลิวถวายงานสรงสนานและเปลี่ยนฉลองพระองค์ รวมถึงจุดธูปอธิษฐานถวายแด่ฝ่าบาทแต่ประการใดพ่ะย่ะค่ะ"
ในดวงตาของหัวหน้าหลิวสะท้อนเงาของขันทีผู้นั้น เสี่ยวเว่ยจื่อ เขาจดจำขันทีที่พูดเมื่อครู่ไว้ในใจแล้ว
จั้นหลานพยักหน้า ทันใดนั้นนางก็เห็นคนหนึ่งท่ามกลางเหล่าขันทีมากมาย น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยเมื่อถามอีกฝ่าย "เจ้าว่ามา"
ขันทีอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปี ผิวขาวสะอาดตา ผู้นั้นกล่าวกับจั้นหลานอย่างไม่ย่อท้อไม่ถ่อมตัว "ทูลฝ่าบาท เสี่ยวเซียนจื่อพักอยู่ห้องเดียวกับข้าน้อย แต่เมื่อคืนเขาไม่ได้กลับมา อย่างไรก็ตามก่อนเมื่อคืนเสี่ยวเซียนจื่อยังสบายดีอยู่ ไม่ทราบว่าเหตุใดเพียงคืนเดียวจึงกลายเป็นเช่นนี้ ตอนเช้าข้าน้อยเดินผ่านห้องของหัวหน้าหลิว ได้ยินเสียงผิดปกติจากด้านใน และได้ยินเสียงร้องไห้ของเสี่ยวเซียนจื่อด้วย ข้าน้อยคิดว่าเสี่ยวเซียนจื่อคงคิดถึงบ้าน แต่ไม่คิดว่าเขาจะป่วย ที่แท้หัวหน้าหลิวดูแลเสี่ยวเซียนจื่ออย่างเอาใจใส่มาตลอด คงจะกังวลใจต่อเสี่ยวเซียนจื่อไม่น้อยกระมัง!"