มุมปากของซือเหยาเผยรอยยิ้มอันน่าขนลุกขึ้นมาเล็กน้อย นางหันกลับไปมองเย่ซิวหาน
"ท่านแม่ทัพเย่ ข้าเหนื่อยแล้ว อยากกลับโรงเตี๊ยม"
เมื่อวานนางพักอยู่ในวังเพราะต้องเฝ้าพระศพฮ่องเต้เซวียนอู่ แต่วันนี้ไม่อาจพักในวังได้อีก
"เพคะ" เย่ซิวหานเดินตามนางในระยะกระชั้นชิด
ซือเหยาเดินไปพลางพูดไป "ท่านแม่ทัพเย่ ท่านกับพระชายาของข้าน้อยสนิทสนมกันมากหรือ?"
เย่ซิวหานรู้ดีว่าซือเหยาจงใจถาม เขาตอบด้วยวิธีที่จะปกป้องจั้นหลานได้ดีที่สุด "ไม่สนิท"
ซือเหยายกมุมปากขึ้น "อ้อ ใช่แล้ว ท่านแม่ทัพเย่กับพระชายาของข้าเคยทำสงครามกันมาก่อน คงเกลียดชังกันมากสินะ!"
"ฝ่าบาท ราชวงศ์หนานจิ้นกับเป่ยเย่ได้ฟื้นความสัมพันธ์อันดีต่อกันแล้ว บัดนี้ตรัสถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?"
น้ำเสียงของเย่ซิวหานเย็นชาจนซือเหยารู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก
นางหันกลับไปมองเย่ซิวหาน "ท่านแม่ทัพเย่ ข้าอยากให้ท่านไปพบพระปิตุลาด้วยกัน"
เย่ซิวหานพยักหน้าเบา ๆ
ทั้งสองคนมาถึงจวนของซือยู่จางด้วยกัน
ซือเหยาให้เย่ซิวหานรออยู่ด้านนอก คนเดียวเข้าไปพบซือยู่จาง
ซือยู่จางเห็นใบหน้าของซือเหยาที่ไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน เขาพูดด้วยความเจ็บปวดใจ "เด็กน้อย เจ้าเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?"
ซือเหยารู้สึกน้อยใจ น้ำตาไหลริน "พระปิตุลา เหยาเอ๋อร์ไม่อยากไปแล้ว ไม่อยากกลับเป่ยเย่อีกต่อไป..."
ซือเหยาเล่าเรื่องที่นางประสบมาในเป่ยเย่ให้ฟัง ซือยู่จางโกรธจัด "บัดซบ! ไม่คิดว่าฮ่องเต้เป่ยเย่จะเป็นคนเช่นนี้!"