ซือเหยาเดินทางออกจากเป่ยเย่เพื่อแต่งงานเสริมไมตรี และระหว่างเป่ยเย่กับราชวงศ์หนานจิ้นไม่มีศึกสงคราม การไปมาหาสู่กันจึงเป็นเรื่องปกติ
ยิ่งกว่านั้น เมื่อฮ่องเต้เซวียนอู่เสด็จสวรรคต ฮ่องเต้องค์ใหม่เตรียมขึ้นครองราชย์ ทูตจากประเทศเพื่อนบ้านเดินทางมาเยือนก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
แต่คราวนี้ เป่ยเย่กลับส่งแม่ทัพใหญ่เย่ซิวหานมา!
มู่เหยียนขยับนิ้วพลางครุ่นคิด ที่แท้เย่ซิวหานต้องการมาด้วยตนเอง หรือเป็นความประสงค์ของฮ่องเต้เป่ยเย่กันแน่!
มู่เหยียนจำได้ว่า ในหุบเขาริมชายแดนของทั้งสองประเทศ จั้นหลานและเย่ซิวหานเคยร่วมมือกันต่อสู้กับฝูงหมาป่า และจั้นหลานยังเคยพันแผลให้เขาด้วย
ทั้งคู่เป็นศัตรูกัน แต่บางทีอาจมีความรู้สึกชื่นชมซึ่งกันและกันอยู่บ้าง
"ฝ่าบาท?" หวังเมิ่งโค้งคำนับเพื่อทูลถาม
มู่เหยียนเก็บความคิด กล่าวเสียงเรียบ "ได้ กระทรวงพิธีการจัดเตรียมการต้อนรับตามระเบียบปฏิบัติที่เกี่ยวข้องได้เลย"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
......
ระหว่างทางกลับจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ
มู่เหยียนนั่งอยู่ในรถม้าฟังจูเว่ยรายงานข่าวที่สืบมาจากหอฟังฝน
"นายท่าน บัดนี้เป่ยเย่มีแม่ทัพใหญ่ทั้งหมดสองคน คนหนึ่งคือเย่ซิวหาน อายุยี่สิบสี่ปี ตอนเด็กเขาถูกแม่ทัพคนหนึ่งของเป่ยเย่รับเลี้ยงไว้ในบ้าน หลังจากแม่ทัพผู้นั้นตาย เย่ซิวหานดูแลมารดาบุญธรรมและน้องสาวบุญธรรมเป็นอย่างดี หลังจากเย่ซิวหานเข้ากองทัพ องค์ชายสองของเป่ยเย่ในอดีต ซึ่งก็คือฮ่องเต้เป่ยเย่องค์ปัจจุบัน ได้กักบริเวณมารดาบุญธรรมและน้องสาวบุญธรรมของเขา เพื่อข่มขู่ว่าให้เย่ซิวหานทุ่มเทชีวิตให้เขาโดยสิ้นเชิง"