สองคนที่ถูกหัวโล้นชี้ชื่อ ก็คือสองคนที่เมื่อครู่พูดไว้อย่างองอาจว่าต้องการทำให้จั้นหลานเดินทางต่อไปไม่ได้นั่นเอง
ทั้งสองมองศีรษะของพี่ชายตน แล้วมองกระบี่ในมือของจั้นหลาน ขาสั่นระริกแล้วกรูกันเข้าไป
บ้าด!
ยังไม่ทันเข้าใกล้ โลหิตสองสายก็พุ่งกระเซ็นกลางอากาศจากลำคอของทั้งคู่ พร้อมกันนั้นทั้งสองคนก็ล้มลง
"อ้า..." พวกเขาสองคนเอามือกุมลำคอที่โลหิตพุ่งทะลัก ส่ายหน้าด้วยความตกใจจนไม่อาจส่งเสียงใด ๆ ออกมาได้อีก
จั้นหลานพลิกตัวลงจากหลังม้า เหยียบร่างของคนทั้งสองแล้วเดินไปยังเบื้องหน้าหัวโล้น
ดวงตาหัวโล้นเย็นชาลง เขาคลายเท้าออก ชายที่อยู่บนพื้นลุกขึ้นยืนเยี่ยงผีดิบ จ้องมองกระท่อมหญ้าที่ถูกเผาจนเหลือเพียงกรอบโครงอย่างคนไร้วิญญาณ
ใบหน้าเขาผอมแห้ง แต่กลับมีรูปลักษณ์ที่ทำให้แยกยากว่าชายหรือหญิง
เพราะโครงหน้ามีความแข็งแกร่งคมคาย จึงไม่ทำให้ดูเป็นหญิง แต่กลับรู้สึกได้ถึงความงามที่ประณีตดั่งเทพธิดาหนิววาแกะสลักสรรค์สร้าง
จั้นหลานเพียงเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเขาแวบเดียวก็รู้สึกคอตีบ ดวงตาร้อนผ่าว
เป็นเซียวเฉิน!
ได้พบเขาอีกครั้ง ช่างราวกับคนละภพชาติ
เซียวเฉินไม่ได้สังเกตเห็นจั้นหลาน เขาดูเหมือนเหลือเพียงร่างกายที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งชีวิตจิตใจโดยสิ้นเชิง
ด้านหลังหัวโล้นมีรถม้าคันหนึ่ง พวกคนที่จับตัวหญิงสาวสองคนนั้นตกใจจนฉี่ราดกางเกง
พวกเขาร้องตะโกนว่า "พี่ใหญ่ พวกเรา...รีบ...หนีเถอะ!"
หัวโล้นถอยหลังสองก้าว ตะคอก "ยังไม่รีบกลับไปเรียกคนอีก!"
ทั้งสองกำลังจะจากไป จั้นหลานกลับเร็วยิ่งกว่า ถือกระบี่บีบให้ทั้งคู่ถอยไปจนมุมกำแพง