พอฟ้าสาง องค์ชายจูเว่ยที่ออกตามล่าบุรุษสวมหน้ากากตลอดทั้งคืนก็พาคนกลับมา โดยไม่พบร่องรอยใด ๆ
มู่เหยียนเข้าใจดี เมื่อคืนฟ้ามืดสนิท อีกฝ่ายทั้งบาดเจ็บทั้งยังซ่อนเร้นร่องรอยหนีรอดไปได้ แสดงว่าต้องเตรียมการไว้อย่างรอบคอบเป็นแน่
"เขาพาคนหนีไปเพียงไม่กี่คน จะไปรอดได้สักที่ไหนกัน?"
มู่เหยียนขมวดคิ้ว จั้นหลานเอ่ยขึ้นทันใด "ยิ่งที่ไหนอันตราย ที่นั่นก็ยิ่งปลอดภัย ที่บ่อน้ำร้อนเขาหยุนเฟิงไงเล่า!"
จั้นหลานเดินนำคนออกไปพร้อมกับอธิบายแก่มู่เหยียน "เขาจะต้องเป็นเย่ซิวหานแน่นอน!"
ทุกคนไม่อาจรีรอ รีบเดินทางไปยังเขาหยุนเฟิง
พอไปถึงบ่อน้ำร้อน มู่เหยียนกับจั้นหลานก็เข้าไปในถ้ำ เห็นกองไฟที่ยังมิทันได้เก็บกวาดรวมถึงคราบเลือดบางส่วน
"ให้มันหนีไปได้!" จั้นหลานเอ่ยด้วยความผิดหวัง
มู่เหยียนจ้องมองนาง แววตาล้ำลึกเอ่ยถาม "เจ้าทราบได้อย่างไรว่าเขาจะมาที่นี่ และเหตุใดจึงรู้จักชื่อของเขา?"
จั้นหลานไอเบา ๆ "ครั้งก่อน ข้าบังเอิญล่วงล้ำเข้ามาที่นี่ แล้วได้พบเขาเข้าค่ะ"
"เขาเป็นรองแม่ทัพของเป่ยเย่ ข้าเคยเห็นภาพวาดของเขาค่ะ" จั้นหลานอธิบาย
มู่เหยียนมองจั้นหลานด้วยท่าทีครึ่งเชื่อครึ่งไม่ เขาเชื่อว่าจั้นหลานเป็นศัตรูกับอีกฝ่ายจริง แต่ไม่ค่อยเชื่อคำพูดของนางนัก
แค่รองแม่ทัพคนหนึ่งของเป่ยเย่ จะไปมีภาพวาดอะไรกัน
แต่เขาก็ไม่ได้เปิดโปงจั้นหลาน กลับเอ่ยเพียงว่า "ต่อไปหากพบผู้นี้เข้า ต้องเพิ่มความระมัดระวังเป็นสองเท่า!"
จั้นหลานพยักหน้า "เจ้าค่ะ!"
......
ภายในค่ายทัพของเป่ยเย่ เย่ซิวหานที่ได้รับบาดเจ็บจากลูกธนูได้พาคนชุดดำกลับมา