จั้นฮุยก้าวเท้าหนักอึ้งทีละก้าว ๆ เดินตรงไปยังห้องที่อยู่ลึกที่สุด
ยืนอยู่ที่หน้าประตู เขาได้ยินเสียงอันหยาบโลนลามกดังออกมาจากด้านใน
เขาทรมานใจแทบอยากจะถีบประตูเปิดออก แต่ก็หวาดกลัวว่าคนในนั้นจะเป็นชู่อินจริง ๆ
ฟังไปฟังมาเขารู้สึกผิดปกติ เสียงของผู้หญิงที่ดังออกมาจากภายในนั้น ช่างไม่เหมือนเสียงของหญิงสาวที่ดีมีศักดิ์ศรีเอาเสียเลย
จั้นฮุยมั่นใจอย่างยิ่งว่าจะเป็นชู่อินไม่ได้เด็ดขาด เขาจึงถีบประตูเปิดออกทันที
"ผู้ใด!"
จางเฉิงในห้องกำลังโอบกอดหญิงสาวสองคนไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง พอได้ยินเสียงประตูถูกถีบเปิด ความหวาดกลัวก็แล่นเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจทันที
นับแต่ครั้งก่อนที่เขาถูกจั้นฮุยรุมซ้อมจนเข็ดหลาบ เขาก็กลัวเสียงประตูถูกกระแทกเปิดเป็นพิเศษ
สาวงามทั้งสองต่างบ่นกระซิบกันว่า "ใครกัน ไม่รู้จักกาลเทศะเอาซะเลย!"
"ช่างน่ารำคาญจริง!"
จั้นฮุยกำหมัดแน่นเดินไปถึงหน้าเตียง แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา "จางเฉิง เจ้ายังไม่รู้จักสำนึกอีกหรือไร?"
"อ๊า!" จางเฉิงแทบจะถูกเสียงของจั้นฮุยทำให้หัวใจวาย เขาค่อย ๆ ตั้งสติได้ แล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า "ข้าน้อยเล่นของข้าน้อย เกี่ยวอะไรกับเจ้า เจ้าทำแบบนี้อีก ข้าจะไปแจ้งความเอาเรื่องเจ้าหาจริง ๆ ด้วย!"
เสียงของจั้นฮุยเย็นเยียบ "ออกมา!"
ม่านเตียงไม่ถูกเปิดออก
"หากเจ้าทำได้ ก็เข้ามาสิ!" จางเฉิงเย้ยหยัน
เขารู้ดีว่าจั้นฮุยเป็นบัณฑิตผู้มีคุณธรรม ย่อมไม่รื้อม่านเตียงออกเป็นแน่
ใครจะคิดว่า จู่ ๆ เขารู้สึกตัวเบา วูบหนึ่งเท่านั้น ทั้งตัวก็ล้มลงนั่งกับพื้น
จั้นฮุยคว้าผ้าปูที่นอนไว้ หลับตาลง แล้วลากทั้งสามคนลงมาจากเตียงในคราวเดียว