เสียงกรีดร้อง เสียงหวีดร้อง
หลินอันพยายามดันตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก หัวของเขาเจ็บราวกับจะระเบิด
กลิ่นไหม้คละคลุ้งในอากาศ
ถนนที่เคยเป็นระเบียบกลับเต็มไปด้วยรถติดสนิท
เสียงแตรดังระงมผสมกับเสียงกรีดร้องเป็นเสียงเดียวกัน
“ตึง!”
รูม่านตาของหลินอันหดตัววูบ ขณะที่รถบรรทุกคันหนึ่งพุ่งทะยานผ่านเขาไปด้วยเสียงดังสนั่น
เขาหลบหลีกอย่างลนลาน และภาพตรงหน้าก็ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นมาทันที
รถบรรทุกที่เสียหลักพุ่งเข้ามาชนรั้วกั้นและพลิกตะแคงอยู่กับพื้น
สินค้าที่บรรทุกมาเต็มกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด
ห้องคนขับที่มีเปลวไฟลุกท่วมเปิดประตูค้างอยู่หลังจากพลิกคว่ำ
กะโหลกยุบตัวลง แต่คนขับที่ควรจะตายไปแล้วกลับคลานออกจากประตูที่เสียหายอย่างรวดเร็ว
รอยมือสีแดงสดเดินอยู่บนพื้น
ด้วยอาการบาดเจ็บเช่นนี้ หากเป็นคนปกติก็คงตายไปแล้ว
นี่มัน... ซอมบี้!?
ปากของหลินอันแห้งผาก
เขารีบควักโทรศัพท์มือถือออกมา ตัวเลขบนหน้าจอทำให้ใจเขาร่วงฮวบ
13 พฤศจิกายน 2032 เวลา 16.22 น.
เวลาผ่านไปแล้วสามวัน
อีกแค่ 8 นาทีก่อนวันสิ้นโลกจะปะทุขึ้น
นี่ไม่ใช่ถนนเฟิ่งหมิง แล้วเขาหายตัวไปถึงสามวันได้อย่างไร!?
ดวงตาของเขาแทบจะถลนออกมา
ภาพความน่าสะพรึงกลัวของวันสิ้นโลกในความทรงจำซ้อนทับกับความเป็นจริงตรงหน้า
หลินอันไม่มีเวลาคิดว่าทำไมหลังจากได้แหวนมาแล้วถึงมาปรากฏตัวที่นี่ ข้ามผ่านเวลาถึงสามวัน
จนทำให้แผนเดิมของเขาปั่นป่วนไปหมด
ตอนนี้เขาต้องรีบไปย่านที่พักของเพื่อนร่วมรบโดยด่วน
ในขณะนี้ เหลือเวลาอีกเพียง 2 ชั่วโมง 8 นาทีกว่าอันจิ่งเทียนจะกลายร่างเป็นซอมบี้โดยสมบูรณ์!
และจากใจกลางเมืองที่เขาอยู่ ไปยังย่านที่พักของอันจิ่งเทียนยังต้องใช้เวลาเดินทางอีกไม่น้อย
“โฮก!”
ซอมบี้ที่คลานอยู่บนพื้นส่งเสียงคำรามแหลมพร่า และพุ่งเข้ามาถึงตัวหลินอันแล้ว
หลินอันเตะสกัดด้วยท่ามาตรฐาน!
ท่ามกลางความเดือดดาลและรีบเร่ง
เขาใช้ท่าเตะมาตรฐานอย่างหนึ่ง ถูพื้นรองเท้าอันแข็งแกร่งบดขยี้หัวที่กะโหลกแตกของซอมบี้ครึ่งตัวในทันที
“ติ๊ง ตรวจพบการสังหารซอมบี้”
“ระบบแม่แบบผู้เล่นเกมวันสิ้นโลกเปิดใช้งานล่วงหน้า!”
“แม่แบบผู้กอบกู้เปิดใช้งานแล้ว”
หน้าจอแสงอันหนึ่งปรากฏขึ้นตรงกลางสายตาของเขาทันที
“ข้อมูลผู้เล่นเกมวันสิ้นโลก: หลินอัน (ผู้ตื่นพลัง ขั้น 0, ระดับผู้เล่น 0)”
“ค่าสถานะ:”
“พละกำลัง 12 (10+2)”
“ความว่องไว: 12 (10+2)”
“ร่างกาย: 12 (10+2)”
“จิตตานุภาพ: 14 (12+2)”
“อุปกรณ์: แหวนวันสิ้นโลก (พิเศษ)”
พรสวรรค์ของผู้ตื่นพลัง: พลังระเบิด (คุณสมบัติทางกายภาพเพิ่มสูงขึ้นอย่างมากในช่วงเวลาสั้นๆ หลังใช้ต่อเนื่องจะเข้าสู่สภาวะอ่อนแอ)
“ขั้น 0: ค่าสถานะทั้งหมด +2 (ค่าขีดจำกัดสูงสุดของมนุษย์ปกติอยู่ที่ 10 การตื่นพลังครั้งแรกจะเพิ่มค่าสถานะทั้งหมดจนเต็ม!)”
แม่แบบผู้กอบกู้: ได้รับสกิลพิเศษเพิ่มเติม (เนตรแห่งการพิพากษา จะเปิดใช้งานหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแรก)
“นับถอยหลังเปิดภารกิจ: ???”
หลินอันตะลึงงัน ลมหายใจเริ่มถี่เร็วขึ้น
เดิมทีแม่แบบผู้เล่นควรจะปรากฏขึ้นหลังจากวันสิ้นโลกเริ่มต้นแล้ว
ไม่คิดว่ามันจะปรากฏขึ้นมาตอนนี้
ไม่เพียงเท่านั้น พรสวรรค์ผู้ตื่นพลังที่เขาใฝ่ฝันในชาติก่อนก็ปรากฏขึ้นพร้อมกันด้วย
นี่ก็ช่วยย่นเวลาในการเดินทางไปยังจุดปมพลังงานให้เขาไปได้มาก
ส่วนแม่แบบผู้กอบกู้ที่ปรากฏขึ้นมา ในชาติก่อนเขาไม่เคยได้ยินใครพูดถึง
นี่คือความเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากแหวนหรือ?
เมื่อนึกถึงความผิดปกติตอนที่หยิบแหวนมา
หลินอันก็อดรู้สึกใจสั่นไม่ได้
ในรอยแยกสีดำนั่น มีบางอย่างพยายามจะพุ่งออกมาอย่างชัดเจน
กดความรู้สึกลงไปในใจ
พลังพิเศษสายหนึ่งหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเขาหลังจากเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น กล้ามเนื้อทั่วร่างแข็งเกร็งขึ้นทันที จากเดิมที่สูง 180 เซนติเมตร ก็เพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยจนดูสูงขึ้น
หลินอันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กล้ามเนื้อแขนขวาตึงแน่น
ชกออกไปหนึ่งหมัด
บิดเอวส่งแรง แขนพุ่งผ่านอากาศเกิดเสียงดังสนั่นหวือ ตรงเข้าใส่ประตูรถหนาๆ
“ตึง!”
ตัวรถสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูรถที่ทำจากโลหะยุบตัวลงในทันที ยางรถเก๋งหนักหลายตันเสียดสีกับพื้นเป็นรอยดำ ไถลออกไปด้านข้างเป็นเส้นตรงถึงครึ่งเมตร
หลินอันจ้องมองพลังของหมัดที่เพิ่งชกออกไปด้วยความตื่นตะลึง
หัวใจเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
นี่คือ... พลังของผู้ตื่นพลังหรือ?
ในใจดีใจจนแทบบ้าคลั่ง
นับจากนี้ไป เขาถือว่ามีทุนในการดิ้นรนเอาตัวรอดในวันสิ้นโลกแล้ว
ออกแรงเท้าขวา ก้าวออกไปหนึ่งก้าว
พื้นถนนยางมะตอยแตกเป็นรอยร้าว
ร่างของเขากระโดดขึ้นไปบนหลังคารถอย่างง่ายดายราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ หลังคารถยุบลงไปตามแรง
อาศัยจุดที่อยู่สูง หลินอันจึงสังเกตเส้นทางที่จะเดินหน้าต่อไปอย่างละเอียด
ไม่ไกลออกไป คนธรรมดาที่ร่างกายอ่อนแอเริ่มค่อยๆ กลายเป็นซอมบี้แล้ว
ซอมบี้ที่สูญเสียสติสัมปชัญญะ เหลือไว้เพียงความอยากอาหาร ได้กัดกินสิ่งมีชีวิตใดๆ ก็ตามอย่างบ้าคลั่ง
ด้วยจิตตานุภาพที่แข็งแกร่งขึ้นหลังการเสริมพลัง ความคิดของเขาทำงานอย่างรวดเร็ว สมองปลอดโปร่ง
เพียงไม่กี่วินาที หลินอันก็วางแผนเส้นทางที่จะใช้เดินหน้าได้อย่างรวดเร็ว
ถนนหลินเจียง, ลานใจกลางเมือง, ถนนวงแหวนรอบเมือง, ชุมชนเหอย่วน...
นี่คือทางที่ใกล้ที่สุดไปหาอันจิ่งเทียน
ตอนนี้ถนนหลินเจียงที่เขาอยู่ก็วุ่นวายไปหมดแล้ว
อุบัติเหตุรถชนร้อยกว่าครั้งทำให้ถนนใหญ่ถูกปิดกั้นโดยสิ้นเชิง
เขาจำเป็นต้องเดินเท้าฝ่าวงล้อมของใจกลางเมืองที่วุ่นวายที่สุดก่อน แล้วค่อยหาทางขับรถไปต่อ
ไม่อย่างนั้นด้วยสองขา คงจะไปถึงภายในสองชั่วโมงได้ยาก
พี่น้อง...
ต้องสู้ให้ไหว!
ไม่มีเวลาคิดมาก
หลินอันงอเข่าทั้งสองข้าง กระโดดขึ้นไปบนหลังคารถเบนท์ลีย์อีกคัน
ตัวรถสั่นไหว ซอมบี้ที่กำลังกัดกินคนขับในห้องคนขับได้กลิ่นของสิ่งมีชีวิต
มันหยุดกินอย่างเชื่องช้าเหมือนหุ่นยนต์ จากนั้นมือขวายังคงกำชิ้นเนื้อไว้และพุ่งตัวไปที่หลังคารถอย่างรวดเร็ว
หลินอันไม่สนใจซอมบี้ที่ถูกกระตุ้นให้ตื่นตัว งอเข่าออกแรงอีกครั้ง
กระโดดดึ๋งๆ ราวกับอยู่บนแทรมโพลีน
ด้วยสมรรถภาพร่างกายที่แข็งแกร่ง ในเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที เขาก็ข้ามสิ่งกีดขวางที่เกิดจากอุบัติเหตุครั้งนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด
ไม่ไกลออกไป ชายวัยกลางคนคนหนึ่งมองหลินอันที่กระโดดลงจากหลังคารถด้วยความตกตะลึง
พลังกระโดดที่น่าสะพรึงกลัวของหลินอัน ทำให้เขานึกถึงฉากในภาพยนตร์
ชั่วขณะนั้น เขาลืมไปว่าด้านหลังยังมีซอมบี้นับสิบตัวที่กำลังวิ่งไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง
“ช่วยด้วย!”
ชายคนนั้นเซถลาเล็กน้อย
เขาโซเซและตะโกนลั่นด้วยเสียงที่แหบพร่า ราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้ายแห่งความหวัง
หลินอันเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง
ชายคนนั้นเห็นว่าหลินอันสังเกตเห็นเขา ก็แสดงความดีใจอย่างบ้าคลั่งออกมา
“ช่... ช่วยฉันด้วย!”
หลินอันมองชายที่วิ่งหนีตายมาจนแทบหมดแรง เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
เขาไม่อยากเสียเวลามาช่วยคน
ซอมบี้เยอะเกินไปแล้ว
เหลือเวลาอีกเพียงหกนาทีก่อนไวรัสจะปะทุ
ซอมบี้ที่ปรากฏตัวตอนนี้ส่วนใหญ่เป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอ หรือตายเพราะอุบัติเหตุรถชนแล้วกลายร่าง
เมื่อไวรัสปะทุอย่างเป็นทางการ 60% ของประชากรในตัวเมืองหลินเจียงจะกลายเป็นซอมบี้
อีก 10% จะค่อยๆ กลายร่างตามมา ราวกับระเบิดเวลาที่ซ่อนอยู่
และตอนนี้ แค่ในตัวเมืองหลินเจียงก็มีประชากรมากกว่าสามล้านคนแล้ว
เขาไม่ใช่พวกโลกสวยที่จะช่วยเหลือทุกคนที่เจอ
ทั้งสองเดินสวนทางกัน
แววตาของชายคนนั้นเปลี่ยนจากความหวังเป็นความสิ้นหวัง ริมฝีปากสั่นระริก
เรี่ยวแรงของเขาแทบหมดสิ้น ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงจนอ่อนเปลี้ย
เมื่อหยุดลงเมื่อไหร่ ซอมบี้ที่ตามหลังมาจะกัดกินเขาจนไม่เหลือซาก
สิ้นหวังและไร้ทางพึ่งพา
ในมือของชายคนนั้น ตุ๊กตาที่เขากำแน่นโดยไม่รู้ตัวแม้ในยามวิ่งหนีตกลงพื้น
นั่นคือของขวัญที่เขาซื้อให้ลูกสาวในวันเกิด
หลินอันมีสีหน้าเรียบเฉย หางตามองผ่านตุ๊กตา
เส้นทางที่จะมุ่งหน้าไปต่อ เขาเปลี่ยนทิศทางไปเล็กน้อย
หมัดพุ่งทะลวง!
หลินอันพุ่งเข้าชนซอมบี้ที่อยู่ใกล้ชายคนนั้นที่สุด หมัดขวาพุ่งตรงออกไปราวกับดาบคม
เลือดและเนื้อกระเซ็นกระจาย
แรงกระแทกมหาศาลทะลุผ่านอกของซอมบี้ ทะลุหน้า-หลัง เป็นรูโหว่โปร่งใส
หลังจากดึงแขนกลับ หลินอันก็กระชากกระดูกสันหลังของซอมบี้ออกมาใช้เป็นอาวุธ
กระดูกของซอมบี้ที่ถูกไวรัสเสริมพลังแล้ว แข็งแกร่งมาก!
ในยุคสิ้นโลกที่ทรัพยากรขาดแคลน มักถูกใช้เป็นอาวุธ
ฟาดลงล่าง!
กระดูกสีขาวซีดฟันผ่านอากาศ เกิดเสียงหวีดหวิวดังสนั่น
ในการโจมตีครั้งเดียว ซอมบี้ทางมือขวาก็ถูกฟันผ่าลงมากลางหัว โยกเยกล้มลงกับพื้นเป็นสองซีก
ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังคิดว่าตัวเองต้องตายแน่แล้ว
เมื่อเห็นว่าหลินอันยังคงเลือกที่จะลงมือช่วย อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าตื่นเต้นอย่างมาก
หลังจากเห็นหลินอันราวกับเสือเข้าฝูงแกะ แสดงพลังที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้
ชายคนนั้นรู้สึกปากแห้ง เพียงรู้สึกว่าตัวเองเห็นสัตว์ประหลาด
เขามองดูผู้คนที่อยู่ไกลออกไปถูกซอมบี้ที่วิ่งอย่างรวดเร็วล้มลงไปเรื่อยๆ และมองเมืองที่เหมือนวันสิ้นโลก
ด้วยประสบการณ์ชีวิตที่มากพอ เขาก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นในหัวทันที
โลกนี้พังพินาศแล้ว!
ตามเขาไป!
ถึงจะรอด!
เขาสามารถช่วยลูกสาวฉันได้!
“โครม”
ชายคนนั้นคุกเข่าลงกับพื้นอย่างกะทันหัน สีหน้าถ่อมตน และตะโกนเสียงดังแหบแห้งใส่หลินอันที่กำลังบุกตะลุยอยู่ในฝูงซอมบี้
“ขอร้องล่ะ ช่วยลูกสาวฉันด้วย เธอยังอยู่ที่โรงเรียน!”
หลินอันมีสีหน้าเย็นชา การที่เขาจัดการซอมบี้ที่อยู่ใกล้ที่สุดได้นี่ก็เกินพอแล้ว
ช่วยคน?
แล้วใครจะไปช่วยพี่น้องของเขา!?
หลินอันไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
หลังจากจัดการซอมบี้ที่ขวางทางแล้ว ก็เดินจากไปทันที
“วิ่งไป!”
“มีชีวิตอยู่! แล้วพึ่งตัวเอง!”
ชายวัยกลางคนได้ยินคำพูดที่หลินอันทิ้งไว้ ก็ยิ้มขมขื่นออกมา
มองดูฝูงซอมบี้ที่มารวมตัวกันอีกครั้งไม่ไกลออกไป เขาจึงรีบเก็บตุ๊กตาบนพื้นขึ้นมา แล้วหันหลังวิ่งหนีไป
....
ย่านใจกลางเมือง ห้างสรรพสินค้าหวั่นต้า
หลินอันเต็มไปด้วยคราบเลือด เลือดเหนียวข้นไหลย้อยตามปลายผม
เขายืนนิ่งอยู่บนดาดฟ้าตึกที่พักอาศัยแห่งหนึ่ง มองไปที่ห้างสรรพสินค้าด้วยความเงียบงัน
วันสิ้นโลกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อถึงตอนนั้นจะมีพายุจิตวิญญาณพัดถล่มไปทั่วโลก
ภายใต้พายุจิตวิญญาณ จะทำให้ผู้คนสติหลุดลอยไปชั่วขณะ
หากถูกรบกวนระหว่างเดินทาง มันอันตรายเกินไป
แม้ว่าเขาจะรีบร้อนแค่ไหน ก็ทำได้เพียงหลบเลี่ยงก่อน
....
ลานจอดรถหน้าตึกใหญ่รกรุงรังระเกะระกะ
ผู้คนที่หลบอยู่ในรถก็เหมือนกับอาหารกระป๋องแสนอร่อย
บางทีประตูรถอาจต้านทานซอมบี้ได้ แต่กระจกหน้ารถที่เปราะบางต้านทานไม่ได้
ซอมบี้ที่เหลือไว้เพียงความอยากอาหารก็เหมือนกับปลาไม้ ทุบกระจกรถอย่างรวดเร็วด้วยหัวของมันอย่างไม่กลัวความเจ็บปวด ครั้งแล้วครั้งเล่า
เพียงไม่กี่วินาที กระจกก็แตก
ซอมบี้ที่กรูกันเข้ามาก็เปิดกระป๋องอาหาร และลิ้มลองเนื้อมนุษย์
....
ชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้า
ผู้คนที่หลบอยู่หลังประตูม้วนเหล็กมองดูรถเก๋งคันหนึ่งที่อยู่หน้าประตูด้วยความสิ้นหวัง
รอบๆ ตัวรถสีเงินขาวมีซอมบี้เต็มไปหมด
พวกมันยื่นมือออกไปหารถด้วยความละโมบ
ในรถ หญิงสาวสวยในชุดทำงานกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง
เธอใช้มือจับหลังคารถ เรียวขาขาวเนียนตรงเตะถีบไปที่ซอมบี้ที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างไม่หยุด
ส้นรองเท้าแหลมเตะเอาเนื้อเน่าๆ ออกจากหัวซอมบี้ไม่น้อย แต่ก็ไม่ถึงตาย
“ช่วยฉันด้วย..!”
“ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย!”
ภายใต้กระโปรงมีอะไรบางอย่างเผยให้เห็นเป็นครั้งคราว
หญิงสาวที่มีใบหน้างดงามหันหน้ากลับมาบ่อยๆ แววตาวิงวอนไปยังผู้คนที่อยู่ห่างออกไปเพียงแค่ประตูกั้น
“อย่าเปิดประตู!”
“เปิดประตูไม่ได้!”
ยามสองสามคนที่กำลังลาดตระเวนอยากจะเปิดประตูเหล็ก แต่ก็ถูกผู้คนจำนวนมากห้ามไว้เสียงดัง
“เปิดประตูไปพวกเราก็ต้านซอมบี้ไม่ได้! จะฆ่าพวกเราหรือไง!?”
ชายร่างใหญ่ที่อยู่ห่างจากประตูมากที่สุดผลักยามที่อยู่ใกล้ที่สุดออกไปอย่างร้อนรน และจ้องเขม็งไปที่เขาราวกับมองศัตรู
หากเป็นในยามปกติ
เขาคงไม่รังเกียจที่จะเล่นบทพระเอกช่วยนางงาม แสดงฝีมือสักหน่อย
แต่ต่อหน้าซอมบี้
เขาแค่อยากรักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองไว้
เสียงร้องไห้, เสียงเคี้ยวกิน, เสียงกรีดร้อง กระทั่งไร้เสียง
ผู้คนที่อยู่หลังรั้วเหล็กได้แต่มองดูเธอถูกฉีกเนื้อออกทีละน้อยอย่างช่วยอะไรไม่ได้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าออกไป
ยามที่ถือกระบองยางยืนนิ่งอยู่กับที่ ขาอ่อนเปลี้ย
แม้แต่โค้ชฟิตเนสที่รูปร่างสูงใหญ่สองสามคน ก็เพียงก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองอีก
ผู้คนเงียบงัน
ท่ามกลางความหวาดกลัวและเศร้าสลด พวกเขากลับมีความรู้สึกโชคดีเล็กน้อย
โชคดีที่พวกเขาหลบเข้าไปในตึกได้ทันเวลา และล็อกปิดประตูรั้วเหล็กไว้แน่นหนา
ที่นี่ไม่เพียงแต่ปลอดภัย แต่ยังมีอาหารอุดมสมบูรณ์อีกด้วย
....
บนตึกที่พักอาศัย หลินอันเก็บทุกอย่างไว้ในสายตา
มองดูผู้คนที่ช่วยเหลือตัวเองอย่างไร้ความรู้สึก เขาอดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้
ไม่ใช่ถอนหายใจที่ไม่มีใครกล้าออกไปช่วยคน
ในวันสิ้นโลก การรักษาตัวเองให้ปลอดภัยคือเรื่องปกติ
ไม่มีอะไรให้ต่อว่า
สิ่งที่เขาถอนหายใจคือผู้คนในตึกใหญ่
ตอนนี้ห้างสรรพสินค้าเบียดเสียดกันเกือบสามหมื่นคนแล้ว
ผู้คนที่หนาแน่นเบียดเสียดกันเหมือนปลาซาร์ดีนกระป๋อง
และตอนนี้เหลืออีกเพียง 10 วินาทีก่อนวันสิ้นโลกจะปะทุ
เมื่อถึงตอนนั้น ไฟฟ้าจะดับ และไวรัสที่ซ่อนอยู่ในร่างกายมนุษย์ก็จะจุดระเบิดพร้อมกัน
ที่นี่จะย้อนรอยภาพน่าสะพรึงกลัวในชาติก่อนอีกครั้ง กลายเป็นนรก
“อื้อ!”
สิบวินาทีผ่านไปในพริบตาราวกับติดปีก
เสียงหึ่งความถี่สูงแหลมเสียดหู
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งที่ทั้งหยอกเย้าและเหี้ยมโหดก็ดังขึ้นในหัวของทุกคน
“วันสิ้นโลกมาถึง เกมเริ่มแล้ว!”
“ยินดีต้อนรับสู่เกมวันสิ้นโลก เหล่าหนอนตัวน้อย”
“ดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอดในเกมนี้ซะ!”
ไร้ซึ่งสัญญาณเตือน
ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นความมืดในพริบตา ลมแรงพัดกระหน่ำ แผ่นดินสั่นสะเทือน
คลื่นพลังจิตที่มองไม่เห็นกวาดผ่านทุกคน
คลื่นพลังจิตที่รุนแรงและบ้าคลั่งประหนึ่งค้อนหนัก ทุบกระแทกเข้าไปยังส่วนลึกของจิตวิญญาณ
สติหลุดลอยไปชั่วขณะ
เสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวจนอกสั่นขวัญหนีดังขึ้นนับไม่ถ้วน ชี้ตรงไปยังความกลัวที่อยู่ลึกที่สุดในใจผู้คน
ความผิดปกติเกิดขึ้นทั่วโลกพร้อมกัน บนเตียงคนไข้ บนถนน ผู้คนที่เดินอยู่บนท้องถนนยืนนิ่งอยู่กับที่
หนึ่งวินาทีต่อมา ไวรัสซอมบี้ปะทุ!
ราวกับวิญญาณถูกดึงออกไป
มนุษย์ที่กลายร่างเป็นซอมบี้มีดวงตาถลนโปนออกมา
ผิวหนังทั่วร่างกายเน่าเปื่อยหลุดลอกออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีแดงสด
รูม่านตาหายไป เหลือไว้เพียงความกระหายเลือด
และในเวลานี้
ภายในห้างสรรพสินค้าที่แออัดยัดเยียด ผู้คนที่ตื่นตระหนกทำชั้นวางของที่ใช้ขวางประตูหลุดมือ
“ผัวะ”
ไฟบนเพดานห้างดับลง ในความมืดมีดวงตาสีแดงฉานนับหมื่นๆ คู่สว่างขึ้นอย่างหนาแน่น
.....