สหรัฐอเมริกา รัฐแคลิฟอร์เนีย
ท้องฟ้าเหนือลอสแอนเจลิสหม่นครึ้ม
ตอนนี้หลินเอินรู้สึกหดหู่ยิ่งกว่าท้องฟ้าเสียอีก
เขาปิดประตูตามหลัง เสียงคลิกเบา ๆ ดังขึ้น ตัดเสียงเฮฮาจากงานเลี้ยงที่จอห์นเป็นเจ้าภาพในห้องทำงานด้านหลังออกไปโดยสิ้นเชิง
คำยินดีจอมปลอมกับเสียงโห่ร้องหยอกล้อเหล่านั้น ทุกเสียงเหมือนทิ่มแทงแก้วหูจนเจ็บไปหมด
เขานั่งลงบนขั้นบันไดปูนเย็นเยียบตรงประตูหลังของสถานีตำรวจ
เขย่าบุหรี่ออกจากซอง คาบไว้ที่ปากแล้วจุดไฟ
เขาสูดควันเข้าปอดลึก ๆ รสฉุนร้อนแผ่ซ่านเข้าไป ก่อนจะพ่นออกมายาว ๆ
“แม่งเอ๊ย!” หลินเอินกัดก้นบุหรี่ สบถเสียงต่ำ “ไอ้สารเลว!”
ยังพูดไม่ทันขาดคำ ประตูเหล็กด้านหลังก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
หลินเอินเงยหน้ามอง ตำรวจผิวดำร่างท้วมคนหนึ่งเดินออกมา ในมือถือเค้กครีมอยู่ชิ้นหนึ่ง
เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างหลินเอินจนขั้นบันไดสั่นเบา ๆ
“เฮ้ เพื่อน อย่าเอาแต่นั่งซึมอยู่คนเดียวเลย กินอะไรหน่อย” ตำรวจผิวดำยื่นเค้กมาตรงหน้าหลินเอิน พร้อมปลอบใจ “ยังไงไอ้จอห์นก็เป็นคนเลี้ยง ไม่กินก็เสียของเปล่า ๆ”
หลินเอินรู้สึกอึดอัดจนจุกอก ลำคอตีบตัน กินอะไรไม่ลงสักอย่าง
แต่เขาก็ยังฝืนปั้นสีหน้าสบาย ๆ ตามความเคยชิน ยิ้มแหย ๆ แล้วตอบว่า “ขอบใจนะเพื่อน เดี๋ยวฉันต้องออกไปลาดตระเวนต่อ ไม่กินหรอก”
เขาสูบบุหรี่เฮือกสุดท้าย ก่อนขยี้ก้นบุหรี่ลงบนขั้นบันไดปูนเย็น ๆ อย่างแรง ทิ้งรอยไหม้ดำเป็นปื้นเล็ก ๆ ไว้
เขาลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากกางเกง แล้วหันหลังเดินจากไป
รถตำรวจฟอร์ด เอ็กซ์พลอเรอร์สีขาวดำจอดอยู่ริมถนน หลินเอินเปิดประตูรถแล้วนั่งเข้าไปในที่นั่งคนขับ เสียงประตูปิดดังทึบ ตัดเขาออกจากโลกภายนอกอีกครั้ง
ในพื้นที่ปิดมิดชิด ความโกรธที่กดเอาไว้นานในที่สุดก็พุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่
เขาตบพวงมาลัยอย่างแรง พวงมาลัยหุ้มหนังส่งเสียงปังทึบ ๆ จนฝ่ามือชา
“ไปตายซะ!” เขาสบถอีกครั้ง
ถ้าวัดกันที่อายุงาน เขาอาวุโสกว่าจอห์น
ถ้าวัดกันที่ผลงาน เขาก็ทำได้มากกว่าจอห์น
ทุกครั้งที่มีคดีอันตราย เขาเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปเสมอ
เดือนก่อน ตอนเกิดเหตุปล้นร้านสะดวกซื้อ เขาเป็นคนใช้มือเปล่าจับโจรถือมีดได้
ตำแหน่งสารวัตรที่กำลังจะเลื่อนขั้น ไม่ว่าใครมองก็ควรเป็นของเขาอยู่แล้ว
แต่เพียงเพราะใบหน้าชาวเอเชียของเขา ตำแหน่งนั้นกลับตกเป็นของจอห์น ไอ้คนที่ทำเป็นแค่ชงกาแฟกับประจบเจ้านาย!
ไอ้พวกเหยียดเชื้อชาติสารเลว!
เดิมทีเขายังคิดไว้ว่า ถ้าได้เลื่อนขั้นเป็นสารวัตร เงินเดือนก็คงเพิ่มขึ้นอีกหน่อย แล้วจะได้ใช้หนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษาสองแสนดอลลาร์ที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกเร็วขึ้น
แต่ตอนนี้ดูแล้วก็เหมือนเรื่องตลกชัด ๆ
ไม่แน่ว่าสักวันเขาอาจถูกบีบจนหมดทางหายใจ แล้วกลายเป็นคนไร้บ้าน
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเด็กกำพร้าเต็มตัว ไม่มีครอบครัว ไม่มีที่พึ่ง แม้แต่ที่ระบายความในใจก็ยังไม่มี
พอคิดถึงตรงนี้ หลินเอินก็ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ความขมขื่นผุดขึ้นในใจ
เผลอแป๊บเดียว นับตั้งแต่ความทรงจำในครรภ์ตื่นขึ้นก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว
ก่อนหน้านี้เขามีเพียงความทรงจำเป็นเศษเสี้ยว ช่วงหลังมานี้ถึงเพิ่งได้รับความทรงจำทั้งหมดจากชาติที่แล้วมาอย่างสมบูรณ์
ทั้งชาติก่อนและชาตินี้ เขาเป็นคนจีน
แต่ชาตินี้ตอนอายุแปดขวบ เขาย้ายตามพ่อแม่มาอยู่สหรัฐอเมริกา
ตอนเขาอายุยี่สิบปี พ่อแม่ก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์
หลังจากนั้นเขาเรียนจบโรงเรียนตำรวจ แล้วกลายเป็นตำรวจคนหนึ่ง
หลินเอินใช้เวลาสักพักกว่าจะปรับอารมณ์ให้สงบลง จากนั้นก็สตาร์ตรถ ขับออกสู่ถนนเพื่อเริ่มภารกิจลาดตระเวนตามปกติ
ขณะขับไปบนถนนสายหลักที่รถบางตา รถบีเอ็มดับเบิลยู เอ็กซ์ไฟว์สีดำคันหนึ่งก็เร่งเครื่องคำราม พุ่งแซงเขาไปจากด้านหลังเยื้องข้างอย่างรวดเร็ว
ถนนสายนี้จำกัดความเร็วไว้ที่ 40 ไมล์ต่อชั่วโมง ดูจากความเร็วของบีเอ็มดับเบิลยูคันนั้น ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเกินกำหนดแน่นอน
กล้าซิ่งเกินกำหนดต่อหน้าตำรวจอย่างเขาพอดิบพอดี แถมยังมาเจอเขาตอนอารมณ์เสียแบบนี้ จะปล่อยไปได้ยังไง
สายตาหลินเอินพลันเย็นเยียบ เขาเอื้อมมือกดสวิตช์ ไฟตำรวจสีแดงสลับน้ำเงินบนหลังคารถสว่างวาบ พร้อมเสียงไซเรนสั้นแหลมดังขึ้น
เขาเหยียบคันเร่งไล่ตามไปทันที พร้อมกดแตรส่งสัญญาณให้บีเอ็มดับเบิลยูจอดชิดข้างทาง
รถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำไม่มีทีท่าจะหนี ลดความเร็วลงอย่างให้ความร่วมมือ เปิดไฟเลี้ยวขวา แล้วจอดริมถนนอย่างเรียบร้อย
หลินเอินดับเครื่อง ลงจากรถ เปิดกล้องบันทึกการปฏิบัติหน้าที่ที่ไหล่ แล้วเดินเข้าไปหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เขายกมือขึ้น เคาะกระจกหน้าต่างสีเข้มด้วยข้อนิ้ว
กระจกฝั่งคนขับค่อย ๆ ลดลง กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยออกมาทันที ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในรถ จนกลายเป็นกลิ่นหวานเลี่ยนชวนให้รู้สึกแปลก ๆ
หลินเอินขมวดคิ้ว
ให้ตายสิ ดื่มมาด้วยนี่เอง มิน่าถึงได้ซิ่งไม่เกรงใจใคร
บนที่นั่งคนขับมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ ผมยาวสีทองสยายคลุมไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เธอสวมแว่นกันแดดกรอบใหญ่ปิดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง
ถึงอย่างนั้น สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางได้รูป และกรอบคางอันงดงามของเธอก็ยังสะกดสายตาจนน่าตะลึง
เขารู้สึกคุ้นหน้าเธออยู่บ้าง ราวกับเคยเจอที่ไหนมาก่อน
“สวัสดีครับคุณผู้หญิง ถนนเส้นนี้จำกัดความเร็วไว้ที่ 40 ไมล์ต่อชั่วโมง แต่เมื่อครู่นี้คุณขับอย่างน้อย 60 ไมล์ต่อชั่วโมง” หลินเอินพูดตามขั้นตอนด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ “ขอดูใบขับขี่ แล้วลงจากรถเพื่อให้ความร่วมมือในการทดสอบแอลกอฮอล์ด้วยครับ”
“คุณตำรวจ” หญิงสาวเอ่ย น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยอย่างคนดื่มมา และแฝงความหยิ่งผยองไว้โดยไม่คิดปิดบัง “ฉันไม่ชอบให้เรียกว่า ‘คุณผู้หญิง’ ฟังดูแก่เกินไป เรียกฉันว่า ‘คุณหนูแคเธอรีน’ เถอะ ฉันเพิ่งอายุยี่สิบเอง”
เธอไม่มีท่าทีจะหยิบใบขับขี่ออกมา กลับค่อย ๆ ถอดแว่นกันแดด เผยให้เห็นใบหน้าเล็ก ๆ งดงามราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ
เธอเชิดคางขึ้น มองหลินเอินอย่างพินิจพิจารณาราวกับหงส์ขาวผู้สูงศักดิ์ ก่อนเสริมว่า “อีกอย่าง ฉันนามสกุลมิลเลอร์ เหมือนกับผู้บัญชาการตำรวจลอสแอนเจลิส ตอนนี้ฉันไปได้หรือยัง?”
ในลอสแอนเจลิส แค่เอ่ยถึงตัวตนของพ่อแม่ เธอก็ไม่เคยพลาดท่าให้ใคร
ไม่ว่าจะเจอปัญหาอะไร พอได้ยินนามสกุล “มิลเลอร์” ปัญหาก็จะมลายหายไปทันที
เธอยอมอดทนจอดรถแล้วพูดกับเขาแบบนี้ ก็ถือว่าให้เกียรติตำรวจหนุ่มหน้าตาดีอยู่บ้างอย่างเหลือเชื่อแล้ว
เป็นไปตามคาด ชายหนุ่มชาวเอเชียตรงหน้า “นิ่งอึ้ง” ไปจริง ๆ สายตาจับจ้องใบหน้าเธอไม่ขยับ
มุมปากของแคเธอรีนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างที่คาดไว้ น้ำเสียงยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม
“คุณตำรวจ ช่วยตอบคำถามฉันด้วย ฉันรู้ว่าหัวหน้าทีมเชียร์ของทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียปีสองมีเสน่ห์มากก็จริง แต่เลิกจ้องฉันแบบนี้ได้แล้ว มันเสียมารยาท...”
“หุบปาก” หลินเอินตวาด
สิ่งที่เขาจ้องมองไม่ใช่ใบหน้าของแคเธอรีนเลย
แต่เป็นหน้าจอโปร่งแสงกึ่งทึบที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่างหาก
【ระบบทางเลือกชีวิตติดตั้งเสร็จสมบูรณ์】
【แคเธอรีน มิลเลอร์: ฮะ! ผู้ชายคนนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ กล้าสั่งให้ลูกสาวของหัวหน้าตัวเองหุบปากได้ยังไง! หมายเลขตำรวจ 12138... รอฉันกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะให้พ่อจัดการเล่นงานเขาให้หนักเลย!
เดิมทีก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว เพราะบทที่ควรเป็นของฉันโดนยัยโซฟีตัวดีแย่งไป เลยดื่มไปนิดหน่อย ตอนนี้ยังมาเจอตาทึ่มนี่อีก โอ๊ย พระเจ้า ดูสิว่าวันนี้มันห่วยแตกแค่ไหน!】
【เส้นทางชีวิตที่สามารถเดินหน้าได้—】
【เส้นทางที่หนึ่ง: คุณเลือกปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย แม้เสี่ยงถูกย้ายไปเขตชุมชนคนผิวดำ ก็ยังออกใบสั่งให้แคเธอรีน (รางวัล: ได้รับฉายา “ตำรวจเหล็กกล้า”)】
【เส้นทางที่สอง: แม่ของแคเธอรีนกำลังลงสมัครสมาชิกสภาเมือง ซึ่งอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อและจะมีข่าวฉาวไม่ได้แม้แต่นิดเดียว คุณจึงใช้เรื่องนี้ข่มขู่เธอ แล้วบังคับมีเพศสัมพันธ์กับเธอ (รางวัล: กำไลเงินประณีตหนึ่งคู่ และวันหยุดพักผ่อนในคุกสามปี)】
【เส้นทางที่สาม: คุณเลือกปล่อยแคเธอรีนไป แล้วประจบสอพลอชื่นชมเธอ (รางวัล: 10,000 ดอลลาร์)】
【เส้นทางที่สี่: คุณเลือกใช้เรื่องนี้ข่มขู่แคเธอรีน ให้เธอไปหาผู้บัญชาการตำรวจและช่วยผลักดันให้คุณได้เลื่อนตำแหน่งเป็นสารวัตร (รางวัล: เชี่ยวชาญอาวุธปืนระดับปรมาจารย์)】