ชายหนุ่มก้มหน้าเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ
หญิงสาวยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนบอกว่า “จู่ ๆ รถก็เสียการควบคุม พวงมาลัยเหมือนถูกอะไรล็อกไว้ หมุนยังไงก็หักกลับไม่ได้... สุดท้ายเลยชนเสาไฟเข้า ขอโทษนะคะคุณตำรวจ ดึกขนาดนี้แล้วยังทำให้พวกคุณต้องออกมาลำบากอีก”
“ไม่เป็นไร นี่เป็นงานของเรา” หลินเอินตอบส่ง ๆ
ตั้งแต่ลงจากรถ เกว็นก็จับตาดูชายหนุ่มคนนั้นมาตลอด จู่ ๆ ดวงตาเธอก็เป็นประกาย พลั้งปากร้องเรียก “เฮ้ นายคือมิเกลใช่ไหม? มิเกล การ์เซีย? ยังจำฉันได้หรือเปล่า ฉันเกว็น สเตซี! เราเคยเรียนห้องเดียวกันที่โรงเรียนมัธยมแฟรงคลิน!”
ชายหนุ่มที่ชื่อมิเกลเงยหน้าขึ้นทันที แสงไฟส่องให้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจนเป็นครั้งแรก
เขากะพริบตาปริบ ๆ ประกายในดวงตาสีน้ำตาลเข้มวูบไหว “ธะ...เธอคือเกว็นเหรอ?”
“อื้ม!” เกว็นยิ้ม “ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอนายที่นี่ นายยังขี้อายเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ”
พูดจบ เธอก็หันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างมิเกล แล้วถามอย่างสุภาพว่า “นี่พี่สาวนายเหรอ?”
“อืม เธอชื่อลูเซีย” มิเกลพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงยังคงแผ่ว แต่ผ่อนคลายกว่าก่อนหน้านี้ไม่น้อย “เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของฉัน”
ลูเซียยื่นมือออกมา ท่าทางเปิดเผยเป็นกันเอง “สวัสดีจ้ะ เกว็นคนสวย มิเกลพูดถึงเธอบ่อย ๆ เขาบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในห้อง พอได้เห็นตัวจริงวันนี้ก็รู้เลยว่าไม่ได้พูดเกินจริง”