หลี่เซียงตงรับคำแล้วเดินกลับเข้าไปในกระท่อมเพื่อเก็บข้าวของ เฒ่าคนนั้นก็เดินตามเข้ามาด้วย
พอเข้ามาก็เห็นซากหมาป่าที่ถูกทิ้งไว้บนพื้น อดที่จะอุทานด้วยความแปลกใจไม่ได้: "โอ้โห นี่มันตัวเขียวอะไรเนี่ย!"
"เมื่อคืนตอนเดินเข้าหมู่บ้าน มีหมาป่าสองตัวตามฉันมา ฉันก็ตีมันตัวหนึ่งตาย!" หลี่เซียงตงยิ้มตอบ
"แกตีมันได้ยังไง ตีด้วยอะไร?"
หลี่เซียงตงชี้ไปที่ไม้ท่อนครึ่งท่อนบนพื้น: "ก็ใช้เจ้านี่ไง ฉันไม่มีอาวุธอย่างอื่นด้วย"
เฒ่าคนนั้นยิ่งประหลาดใจมากขึ้น สายตาที่มองหลี่เซียงตงเริ่มเปลี่ยนไป: "หนุ่มน้อย เก่งนี่นา ใช้ท่อนไม้ก็ตีหมาป่าได้!"
"โชคช่วยล้วนๆ" หลี่เซียงตงถ่อมตัวยิ้ม
"เรื่องแบบนี้ใครจะโชคดีไปตีมันได้ล่ะ เอาเถอะ ไม่เลว ไม่เลว ไปกันเถอะ ดับไฟก่อน แล้วเราไปหาป้าสะใภ้กับลุงของแก"
หลังจากเก็บของเสร็จ หลี่เซียงตงก็ถือกระเป๋าเดินทางในมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือหมาป่าที่แข็งทื่อไปด้วย เดินตามเฒ่าคนนั้นออกไป
หมู่บ้านซวงจิ่งไม่ได้ใหญ่โตอะไร รวมกันแล้วก็มีแค่ 30 กว่าครัวเรือน 100 กว่าคน เป็นคนที่ย้ายเข้ามาตั้งรกรากที่นี่ทีละเล็กทีละน้อยตั้งแต่ช่วงสร้างหมู่บ้านในปี 1950
ตอนแรกมีไม่กี่ครัวเรือน กว่าสิบปีถึงจะเพิ่มขึ้นมาเป็น 30 กว่าครัวเรือน
เดินไปตามถนนในหมู่บ้านได้ไม่ไกล ทั้งสองคนก็หยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง
"ถึงแล้ว นี่แหละ" เฒ่าผลักประตูรั้วไม้แล้วพาหลี่เซียงตงเดินเข้าไป พร้อมกับตะโกนว่า "ชิ่งเฟิง เจ้าอยู่บ้านไหม ออกมาหน่อยสิ มีแขกมาหาแล้ว!"