“คุณอู๋ไม่ต้องกังวล ที่นี่ไม่มีใครกล้าลงมือกับหัวหน้าพวกเราหรอกครับ พวกนี้แค่เตรียมไว้เผื่อฉุกเฉิน ต่อให้มีเรื่องขึ้นมา หัวหน้าก็ไม่ปล่อยให้คุณเป็นอะไรแน่” เฉินกว่างอี้กระซิบบอกอู๋เจินเจิน
“ไม่ได้จะไปซื้อหินดิบหรอกเหรอ? ทำไมดูเหมือนฉากในหนังที่ไปซื้อขายยาเสพติดกันเลยล่ะ” ในเมื่อยังไงก็ต้องไปอยู่แล้ว รู้รายละเอียดไว้ก่อนก็ดี
“คุณอู๋ไม่รู้จริง ๆ เหรอครับ?”
“ไม่รู้สิ!”
เมื่อเห็นอู๋เจินเจินทำหน้างุนงง เฉินกว่างอี้ถึงได้รู้ว่าเธอคงไม่รู้อะไรจริง ๆ
“เมื่อก่อนคนส่วนใหญ่ในเมียนมาดำรงชีพด้วยการปลูกและขายยาเสพติด แต่พอประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกปราบปรามเข้มงวดขึ้นเรื่อย ๆ ชีวิตพวกเขาก็ยิ่งลำบาก
ต่อมาพวกเขาพบว่าบนภูเขาในเมียนมามีหยกฝังอยู่เต็มไปหมด กลุ่มคนที่เคยขายยาเสพติดเหล่านั้นจึงเริ่มจับจองพื้นที่แล้วขุดหาหยกกัน
คนพวกนี้เคยชินกับการใช้ชีวิตเสี่ยงตาย ไม่ค่อยรักษาคำพูดกันนัก
ถ้าไม่มีฝีมือมากพอ อย่าว่าแต่ซื้อของเลย จะได้กลับไปทั้งเป็นหรือเปล่ายังพูดยาก
เถ้าแก่หลายคนในเมืองหยกขนทรัพย์สินมูลค่าหลายหมื่นล้าน หรือกระทั่งหลายแสนล้านมาที่นี่ แต่สุดท้ายมีคนได้กลับไปทั้งเป็นไม่มากนัก ต่อให้รอดกลับไปได้ เงินก็อย่าหวังว่าจะเอากลับไปได้แม้แต่สตางค์เดียว
ตอนนี้ในเมืองหยกทั้งหมด มีคนที่ซื้อของแล้วกลับไปได้อย่างราบรื่นนับนิ้วมือข้างเดียวก็พอ ในนั้นมีหัวหน้าพวกเรารวมอยู่ด้วย แถมหัวหน้าของเรายังเป็นคนที่มีอำนาจมากที่สุด
เพราะงั้นตอนนี้เถ้าแก่ใหญ่หลายคนในเมืองหยกจึงทำได้แค่ซื้อของจากมือหัวหน้าพวกเรา”