นี่คือเรือเล็กชั้นสอง ภายนอกห้องโดยสารอันมืดมิด คลื่นทะเลราวกับอสูรร้ายโถมกระแทกเข้ากับไม้กระดานที่ผุกร่อน ส่งเสียงดังกรอบแกรบจนน่าขนลุก
น้ำซึมผ่านรอยแตกที่เปียกชื้น ค่อยๆ ไหลซึมเข้ามา ที่มุมห้อง ชายหนุ่มขดตัวแน่นอยู่หลังกล่องไม้แตกๆ หลายใบ สองมือกอดเข่าแน่น ตัวสั่นราวกับใบไม้แห้งกลางสายลมฤดูใบไม้ร่วง เขาหลับตาสนิท กลั้นลมหายใจให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลัวว่าลมหายใจเพียงเล็กน้อยจะดึงดูดยมทูตภายนอกเข้ามา เหงื่อเย็นไหลอาบแก้มที่ซีดขาว หยดลงบนดาดฟ้าเรือ เขากัดริมฝีปากล่างแน่น จนได้ลิ้มรสเลือดที่ขมคาว
"แกร็ก—"
จู่ๆ ฝาเรือด้านบนก็ส่งเสียงดังเปรี๊ยะจนขนลุก ราวกับมีอะไรสักอย่างกำลังใช้ข้อต่อที่งอผิดทิศทาง ห้อยหัวลงมาคลานอยู่ด้านบน
รูม่านตาของชายหนุ่มเบิกกว้างในพริบตา หัวใจแทบจะกระแทกซี่โครงแตก เขาไม่กล้าเงยหน้ามอง ได้แต่จ้องมองหยดของเหลวสีดำเหนียวข้นกลิ่นคาวเหม็น ไหลซึมผ่านรอยแตกหยดลงบนหลังมือที่สั่นเทาของตัวเอง
"ปัง!"
ที่หลบภัยอันเปราะบางถูกฉีกกระชากด้วยแรงมหาศาลได้อย่างง่ายดาย เศษไม้กระเด็นกระจาย
สายตาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของชายหนุ่มที่บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เสียงกรีดร้องติดอยู่ที่ลำคอ ทันใดนั้นเขาก็ได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ซึ่งใบหน้า มีเพียงปากเป็นวงแหวนปกคลุมไปด้วยหนามแหลมละเอียด ค่อยๆ หย่อนลงมาจากด้านบน
กลิ่นเน่าเหม็นเข้มข้นพลันเต็มโพรงจมูก
"ฉึก"
ไม่มีการต่อสู้ที่ดุเดือด มีเพียงเสียงทื่อๆ ของฟันแหลมที่แทงทะลุเนื้อหนัง ดวงตาที่สิ้นหวังของชายหนุ่มสูญเสียโฟกัสทันที เหล่าปีศาจน้ำเหวลึกที่ไม่ได้แข็งแกร่งนัก ราวกับกำลังเก็บขยะ ได้สังหารชีวิตที่น่าสมเพชของเจ้าหมอนี่อย่างง่ายดาย
"อ๊าย!" เสียงกรีดร้องดังขึ้นเป็นระยะๆ บนหน้าจอรวม ชื่อต่างๆ ค่อยๆ มืดลงทีละชื่อ