สายลมทะเลพัดพากลิ่นคาวฉุนคลื่นไส้มาปกคลุมราวกับเศษผ้าเปื้อนเลือดที่อุดอยู่บนใบหน้า มองไปโดยรอบ ผืนทะเลที่เคยเป็นประกายระยิบระยับตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเหล่านักรบปีศาจเหวลึกหนาแน่นราวกับพรมศพสีดำที่ดิ้นไปมา พวกมันกำลังเหยียบย่ำร่างของพวกเดียวกันเพื่อพุ่งทะยานขึ้นเรืออย่างบ้าคลั่ง
"เลี้ยงทั้งหมู่บ้าน" — เซี่ยมู่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเรือประมง ร่างบางของสาวน้อยวัยสิบหกปี สวมชุดคลุมทะเลดาราที่ปลิวสะบัดกลางสายลมแรง ทอประกายแสงดาวอันลุ่มลึก เธอไม่เพียงไม่หวาดกลัวต่อภาพสุดสิ้นโลกนี้ แต่ในแววตากลับเต้นระริกด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะปกปิด
"ในที่สุด...ก็ได้ปล่อยมือปล่อยเท้าเสียที"
เธอหัวเราะเบา ๆ มือขวากดคทาธรรมชาติลงบนพื้นเรืออย่างแรง
"เสียงสะท้อนธาตุ!"
โดยมีเธอเป็นศูนย์กลาง ระลอกคลื่นสีฟ้าครามที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่กระจายไปตามผิวน้ำในพริบตา ทะเลที่เคยนิ่งสงบราวกับถูกเติมวิญญาณ พลุ่งพล่านปะทุขึ้นจากผิวน้ำ ก่อร่างเป็นมังกรคลุ้มคลั่งนับไม่ถ้วนและแนวป้องกันใบมีดน้ำอันแข็งแกร่ง พวกนักรบปีศาจเหวลึกที่พุ่งเข้าไปในอาณาเขต ส่งเสียงร้องสุดท้ายไม่ทันด้วยซ้ำก็ถูกคลื่นยักษ์บดขยี้เป็นเศษเนื้อกระจายทั่วฟ้า
แต่นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
เซี่ยมู่เขย่งปลายเท้าเบา ๆ ร่างหายไปในพริบตา
"เคลื่อนย้ายมิติ"
วินาทีถัดมา เธอปรากฏตัวขึ้นกลางขบวนศัตรูที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตรพอดี ท่ามกลางเงื่อนงำจากกรงเล็บแหลมคมยาวผอมที่พุ่งเข้าใส่จากรอบด้าน เธอไม่แม้แต่จะใช้เวทมนตร์ มือซ้ายพลิกดาบยาว ข้อมือสะบัด ปลายดาบวาดแสงเงินวูบวาบนับไม่ถ้วนกลางอากาศ