หลิวซื่อไม่ได้ตั้งตัวเลย ถูกแรงผลักที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ผลักให้ทั้งตัวเธอเซถอยไปด้านหลัง
นางตกใจจนรีบยื่นมือไขว่คว้าอะไรก็ได้ ในที่สุดก็คว้าเก้าอี้ไว้ได้ แต่ก็ไม่อาจทรงตัวที่หนักอึ้งนี้ไว้ได้ ล้มลงกับพื้น
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแผ่ซ่านจากช่องท้องขึ้นมาทันที ใบหน้านางซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาพร้อมกัน เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
“แม่!” ซูชิงเหมี่ยวเห็นภาพนี้ ตาแดงก่ำขึ้นมาฉับพลัน
นางไม่สงวนกำลังอีกต่อไป ต่อยหมัดเดียวให้ซูชิงเหลียนล้มลง แล้วกำหมัดแน่น พุ่งไปหาซูเหล่าไท่ กระโดดขึ้น ต่อยหมัดหนักๆ ลงบนดั้งจมูกซูเหล่าไท่อย่างแรง—
พี่สาวเคยสอนพวกนางว่า จุดไหนในร่างกายคนที่เปราะบางที่สุด เจ็บที่สุดเมื่อถูกต่อย จมูกก็เป็นหนึ่งในนั้น
ซูเหล่าไท่เพียงรู้สึกจมูกเปรี้ยวชา แล้วความรู้สึกร้อนๆ อย่างหนึ่งก็ไหลออกมา ยื่นมือไปแตะ เปื้อนเลือดเต็มมือ
นางเจ็บจนร้องโหยหวน เอามือกุมหน้าแล้วย่อตัวลง
ซูชิงเหมี่ยวไม่สนใจนาง พุ่งไปที่ข้างกายหลิวซื่อ เห็นหลิวซื่อหน้าซีดเซียว เหงื่อท่วมหัว ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ก็ยังบังคับตัวเองให้สงบลง: “แม่! แม่เป็นอย่างไรบ้าง? อย่าทำให้หนูตกใจสิ!”
หลิวซื่อเอื้อมมือที่สั่นเทาจับมือซูชิงเหมี่ยวไว้ เสียงขาดเป็นห้วงๆ: “เหมียวเอ๋อร์... รีบ... รีบไปตามท่านหมอเจ้า... แม่ปวดท้องมาก...”
หัวใจของซูชิงเหมี่ยวพลุ่งลงอย่างรุนแรง
นางนึกถึงที่พี่สาวเคยพูด แม่ท้องมาแปดเดือนแล้ว ถ้าเวลานี้เกิดอะไรขึ้น มีโอกาสสูงที่ลูกและแม่ตายทั้งคู่!
และในเวลานี้ ซูเหล่าไท่แม้จะเจ็บจมูกจนทนไม่ไหว แต่กลับพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ยื่นมือจะไปตีหลิวซื่อกับซูชิงเหมี่ยว