หลิวซื่อได้ยินเสียงด้านนอก จึงวางเสื้อผ้าที่กำลังเย็บลง ลุกขึ้นยืนพร้อมกับใช้มือประคองเอว แล้วเดินออกมาอย่างช้าๆ
นางเห็นซูเหล่าไท่ยืนอยู่ที่ลานบ้าน หัวใจก็พลันเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ก็ยังยกมือขึ้นไหว้อย่างสุภาพ “แม่ พี่มาแล้วหรือเจ้าคะ”
ซูเหล่าไท่มองหลิวซื่อที่ยืนอยู่ตรงหน้า ความขุ่นเคืองในใจแทบล้นออกมา—
สาวหายนะผู้นี้ ตอนอยู่บ้านใหญ่หน้าตาซูบซีด ดูเหมือนคนอายุสั้น แต่พอแยกบ้านออกมาเพียงเดือนกว่าๆ เห็นได้ชัดว่าเริ่มมีเนื้อมีหน้า มีเลือดฝาด และดูสดใสขึ้นมาก
แต่นางยังจำจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ได้ จึงฝืนยิ้มและพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยน “ลูกสะใภ้คนรอง แม่แวะมาเยี่ยม เจ้าท้องแก่ขนาดนี้ คงใกล้คลอดแล้วสินะ ร่างกายไม่สะดวก แม่เลยคิดจะมาดูว่าเจ้าต้องการให้ช่วยอะไรไหม”
หลิวซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกได้ถึงความผิดปกติและความไม่ลงรอยบางอย่าง
นางแต่งเข้าตระกูลซูมาสิบกว่าปี ซูเหล่าไท่เคยพูดกับนางด้วยน้ำเสียงแบบนี้เมื่อไร?
ไม่ต้องพูดถึงความใจดี แต่แค่พูดจาดีๆ กับนางก็แทบนับครั้งได้
สมัยที่นางอยู่บ้านใหญ่ อุ้มท้องจนโคตรจะคลอดก็ยังต้องทำงานหนัก ไม่เคยเห็นซูเหล่าไท่ถามด้วยซ้ำว่า “เหนื่อยไหม” หรือ “ต้องการให้ช่วยไหม”
พอมีอะไรผิดปกติก็ต้องมีอะไรแอบแฝง—หลิวซื่อแม้จะใจอ่อนและซื่อ แต่ก็ไม่ได้โง่