ออกจากบ้านหัวหน้าเผ่ามา ซูชิงเหอก็ไปที่บ้านหลี่เจิ้งต่อ
หลี่เจิ้งกำลังนั่งดื่มชาอยู่ในห้องโถงใหญ่ ส่วนซุนซื่อภรรยากำลังเย็บพื้นรองเท้าอยู่ข้างๆ
ซูชิงเหอยื่นไข่แดงห้าฟองให้ พร้อมกับยิ้มกล่าวว่า “คุณตาหลี่เจิ้ง คุณย่าซุน แม่ให้หนูมาบอกข่าวดี เมื่อคืนแม่คลอดลูกชายสองคน แม่และลูกปลอดภัยดี”
หลี่เจิ้งยิ้มรับไข่ไว้ พร้อมกับกล่าวแสดงความยินดีอยู่หลายคำ
ซุนซื่อที่อยู่ข้างๆ ยิ้มจนหุบไม่ลง “โอ้โฮ! นี่มันเรื่องใหญ่เสียจริง! ท้องแม่หนูนี่ช่างเก่งนัก ครั้งเดียวได้ลูกชายมาสองคน! ต่อไปบ้านพวกหนูในหมู่บ้านก็ตั้งหลักปักฐานได้แล้วสิ ดูสิว่าใครจะยังกล้าซุบซิบนินทาอีก!”
พูดจบ นางก็หันกลับเข้าไปในห้อง หยิบทองแดงออกมาสองสามเหรียญ ยื่นใส่มือซูชิงเหอ แล้วถามด้วยความเป็นห่วง “แม่หนูเป็นอย่างไรบ้าง?”
ซูชิงเหอไม่ปฏิเสธ รับทองแดงนั้นไว้อย่างไม่อาย
นางรู้ดีว่านี่คือของตอบแทนเพื่อเป็นสิริมงคลแก่เด็กแรกเกิด หากโยนไปโยนมากลับจะกลายเป็นคนนอกกันไป
“ขอบคุณคุณย่าซุนค่ะ แม่หนูไม่เป็นไร แค่เหนื่อยหน่อย เพราะทนทรมานมาทั้งคืน”
ซุนซื่อถามอีก “แล้วพวกหนูรู้วิธีดูแลแม่ตอนอยู่ไฟหรือเปล่า? ช่วงอยู่ไฟนี้ปล่อยปละละเลยไม่ได้นะ ถ้าทิ้งโรคไว้ จะเป็นเรื่องไปตลอดชีวิตเลย”
ซูชิงเหอตอบตามจริง “หนูไม่รู้ค่ะ ก็เลยจ้างคนมาช่วยดูแล”
นางไม่ได้อธิบายที่มาที่ไปของแม่จิวมากนัก แล้วพูดถึงธุระอีกเรื่องที่มาวันนี้ “คุณตาหลี่เจิ้ง มีอีกเรื่องจะรบกวนท่าน เมื่อคืนที่บ้านมีฝูงหมาป่ามาโจมตี หนูกับน้องสาวยิงมันตายไปสิบสามตัว แต่วันนี้ต้องไปบ้านยายเพื่อบอกข่าวดี ไม่มีเวลาถลกหนัง ท่านช่วยหาคนมาช่วยถลกหนังให้หน่อยได้ไหมคะ? หนังและกระดูกหนูจะเก็บไว้เอง ส่วนเนื้อหมาป่าให้พวกเขาแบ่งกันไปตามใจได้เลย”
รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่เจิ้งยังไม่ทันจะหายไป พอได้ยินคำว่า “สิบสามตัว” ก็ตกใจจนต้องลุกขึ้นยืนทั้งอย่างนั้น