วันรุ่งขึ้น ซูชิงเหอพาซูชิงเหมี่ยวเข้าป่าเก็บเห็ด
ฝ่ายหลิวซื่อก็ไม่ได้อยู่นิ่ง พาซูชิงกั๋ว สะพายตะกร้าเล็ก ๆ เดินไปรอบหมู่บ้าน เยี่ยมบ้านไม่กี่หลังที่ปกติสนิทสนมกันดี
นางไปปรึกษากับสามครอบครัว ขอซื้อผักกาดขาวครอบครัวละสามร้อยจิน รวมทั้งหมดเก้าร้อยจิน
"น้องสะใภ้หลิว นางจะเอาจริงหรือ อยากได้ผักกาดขาวมากขนาดนี้?" สามครอบครัวนั้นทั้งตกใจทั้งดีใจ
ช่วงนี้ผักราคาไม่แพง ทุกบ้านปลูกกันเต็มสวน กินเองก็เหลือ เอาไปเลี้ยงหมูหรือปล่อยให้เน่าอยู่ในแปลงก็มี แต่จะเอาไปแลกเป็นเงินสดได้นั้นแทบไม่มีเลย
"จริงสิ พวกพี่ก็รู้ ครอบครัวเราถูกไล่ออกมาแบบเปลือยกาย ไม่มีอะไรติดตัว แม้แต่ผักก็ต้องซื้อกิน"
หลิวซื่อพยักหน้า แล้วเสริมอีกว่า "แต่คงต้องรบกวนพวกพี่ ช่วยหิ้วไปส่งที่บ้านด้วย ครอบครัวเราไม่มีแรงงาน ยกไม่ไหวจริง ๆ"
"เรื่องง่ายนิดเดียว ไม่มีปัญหา!" พอได้ยินว่าจะได้เงิน แถมยังประหยัดแรงเก็บผักเน่า ๆ หน้าหนาวได้อีก สามครอบครัวนั้นยิ้มกว้างจนหูปิดไม่มิด รับปากทันทีโดยไม่พูดพล่าม
สามครอบครัวต่างลงมือกันอย่างมีความสุข ตอนบ่ายวันนั้นก็ขนผักกาดขาวสด ๆ มัดเป็นกำ ๆ มาส่งที่ลานบ้านซู กองรวมกันเต็มมุมหนึ่ง
ผักกาดขาวเก้าร้อยจิน หลิวซื่อไม่ได้ต่อราคา ขายตามราคาตลาด หนึ่งอีซื้อสี่จิน รวมเก้าร้อยจิน ใช้เงินทั้งหมดสองร้อยยี่สิบห้าเหวิน
เงินหมด สินค้าได้
หลิวซื่อมองผักพวกนั้น แล้วเอามือลูบถุงเงินที่แฟบลงไปในอก รู้สึกหลากหลายอารมณ์ปนกัน
การหาเงินมันยากจริง ๆ ลูกสาวต้องออกไปล่าสัตว์ เก็บเห็ด ยังต้องระวังสัตว์ป่าอีก แต่เวลาใช้เงิน กลับแค่ไม่กี่คำพูด เงินก็ไหลออกไปแล้ว