ลูกแฝดถือตะกร้าใบเล็กๆ ใส่ต้นหญ้าป่าที่เพิ่งเก็บมาจากบนเขา วิ่งหน้าตื่นจะไปเอาให้แม่ไก่ที่เลี้ยงไว้ใหม่กินเพิ่ม
พึ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน ก็เห็นฝูงชนที่แน่นขนัดไปหมดอุดอยู่ตรงหน้าประตู
เด็กสาวสองคนอาศัยรูปร่างเล็กบาง เบียดตัวฝ่าฝูงคนเข้าไปอย่างยากลำบาก สายตาเหลือบไปเห็นแม่ของตัวเองคุกเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้น มือกอดหน้าไว้
และพี่สาวของพวกเธอกำลังถือมีดพร้าที่มีคราบเลือดติดอยู่ ปลายมีดชี้ไปที่กลุ่มคนที่สั่นเทิ้มอยู่ตรงหน้า!
"แม่——!"
"พี่สาว——!"
ลูกแฝดตกใจแทบหัวใจวาย
ชิงเหมี่ยวร้องไห้ตะโกนวิ่งเข้าไปกอดหลิวซื่อ ส่วนชิงกั๋วกอดเอวซูชิงเหอแน่น ร้องไห้โฮจนตัวโยน
ความเวทนาของครอบครัวสี่คนนี้ ทำให้กำแพงจิตใจของชาวบ้านที่มุงดูอยู่แตกสลายไปหมด
เดิมทีที่ยังมีคนคิดว่าบ้านใหญ่มีเหตุผลอยู่ครึ่งหนึ่ง ตอนนี้ก็อดใจอ่อนตามไปด้วยไม่ได้——
แม่ม่ายลูกอ่อน ช่างน่าสงสารจริงๆ!
เห็นได้ชัดว่าถูกบีบจนจนตรอกจริงๆ ถึงต้องเอาดาบเข้าสู้!
"ช่างเวรกรรมจริงๆ..."
"จริงๆ ด้วยสิ โดนบีบจนจนมุมจริงๆ..."
หลี่เจิ้งไม่ชอบนิสัยแบบปลิงดูดเลือดของบ้านใหญ่อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหน้านิ่วคิ้วขมวด ชี้นิ้วไปที่กลุ่มคนของซูไท่ตำหนิว่า
"พวกบ้านใหญ่กับครอบครัวรองแยกทางกัน เลิกเครือญาติกันแล้ว เรื่องนี้ทางการมีบันทึกไว้แล้ว! พวกแกจะมาขอเงินด้วยเหตุผลอะไรอีก ก็คือการปล้น! ญาติพี่น้องที่ปล้น มีโทษหนักกว่าคนร้ายทั่วไป! พวกแกไม่กลัวหัวขาดก็ลองดูได้ ถ้าเรื่องไปถึงศาล ถึงตอนนั้นข้าหลี่เจิ้งคนนี้ก็ช่วยพวกแกไม่ได้!"