กลิ่นเลือดหนาแน่นเสียดแทงเข้ามาในโพรงจมูก พร้อมกับเสียงสะอื้นเบา ๆ ของผู้หญิงและเด็ก
ซูชิงเหอ รูม่านตาหดเกร็ง ตื่นจากภวังค์ ลืมตาขึ้นมาอย่างกระทันหัน
ความทรงจำสองชุดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงปะทะกันในสมอง ถักทออย่างบ้าคลั่ง——
ด้านหนึ่ง คือชีวิตที่ขี้ขลาดและสั้นเพียงสิบสี่ปีของสาวชนบทแห่งราชวงศ์ต้าเชี่ย เงียบขรึม ขี้กลัว ถูกบีฑาไม่เว้นวัน
อีกด้านหนึ่ง คืออดีตที่เธอผ่านสมรภูมิสิบทศวรรษ เลือดเนื้อท่วมมือ ฝ่าซากศพและกองเลือดมาได้!
ชาติก่อนเธอคือยอดฝีมือระดับสูงสุดของหน่วยความมั่นคงพิเศษแห่งชาติ ครอบครองพลังพิเศษมิติเก็บของ มีทักษะการต่อสู้ของหน่วยรบพิเศษระดับแนวหน้า
สิบทศวรรษวันสิ้นโลก เธอสังหารซอมบี้ สู้เหล่าร้าย ไม่เคยแพ้ จุดจบในศึกแตกหัก
เมื่อลืมตาอีกครั้ง เธอกลับมาเกิดใหม่ในราชวงศ์ต้าเชี่ยที่ล้าหลังและศักดินานี้ ในฐานะหญิงสาววัยสิบสี่ชื่อเดียวกันแห่งตระกูลซู หมู่บ้านซูเจีย สาขาที่สอง คือ ซูชิงเหอ
พ่อของร่างเดิม ซูต้ายย่ง เข้าป่าล่าสัตว์เมื่อครึ่งเดือนก่อน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราว
ในภูเขามักมีสัตว์ร้ายออกอาละวาด ชาวบ้านต่างถือเป็นเรื่องปกติว่า ซูต้ายย่ง คงกลายเป็นอาหารสัตว์ไปแล้ว ไม่เหลือแม้แต่กระดูก
ตั้งแต่นั้นมา เสาค้ำยันของสาขาที่สองตระกูลซูก็พังทลายลงโดยสิ้นเชิง
เหลือเพียงแม่หลิวที่กำลังตั้งครรภ์เจ็ดเดือน ร่างกายอ่อนแอ ร่างเดิมที่ขี้ขลาด และน้องสาวฝาแฝดอายุสิบสองปีที่ถูกเลี้ยงมาอย่างขี้ขลาดเช่นกัน——ซูชิงเหมี่ยว ซูชิงกั๋ว
ในหมู่บ้านที่ยากจนและเหยียดเพศหญิงนี้ หากบ้านใดไม่มีผู้ชายที่ค้ำยันได้ เหลือเพียงแม่ม่ายลูกอ่อน ก็ต้องตกต่ำกว่าคนอื่นเสมอ ใครก็สามารถมาเหยียบย่ำได้
ไม่รอช้า ปู่ซูกับย่าซูได้ข่าวว่า ตระกูลฟางแห่งเมืองต้องการซื้อเด็กสาวอายุสิบถึงสิบสามปี ตาจึงเป็นประกายทันที คิดไม่นานก็เล็งเป้าไปที่หลานสาวฝาแฝด
ร่างเดิมเมื่อรู้ว่าปู่ย่าจะขายน้องสาวทั้งสอง ถึงกับตกใจจนวิญญาณแทบหลุด รีบรนไปหมด
เธอไม่อยากสูญเสียน้องสาวที่ยังเล็กทั้งสอง จึงคุกเข่าลงร้องไห้วิงวอน ยอมขายตัวเอง เพื่อแลกกับการปกป้องน้องสาว
แต่ปู่ย่าตระกูลซูคำนวณไว้ดีแล้ว ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
ตระกูลฟางรับเฉพาะเด็กสาวอายุสิบถึงสิบสามหน้าตาสะสวย ร่างเดิมอายุสิบสี่ถือว่าแก่เกินไป เขาไม่สนใจ
แต่ไม่เป็นไร ถ้าขายไปตระกูลฟางไม่ได้ ก็ยังหาคนอื่นได้อีก
ขอเพียงสินสอดให้สูงพอ ฝ่ายชายจะแก่หรือน่าเกลียด นิสัยเป็นเช่นไร พวกเขาไม่แยแส
วิงวอนไม่เป็นผล ร่างเดิมที่ขี้ขลาดกลับมีความกล้าอยู่บ้าง พุ่งเข้าไปขวางย่าซูที่ดุร้าย
แต่ถูกป้าลุงคนโต ซูต้าจื้อ ตบหน้าอย่างแรงจนล้มลง!
ร่างที่บางเบากระแทกพื้นอย่างแรง ท้ายทอยกระแทกกับหินก้อนใหญ่ เลือดไหลไม่หยุดทันที
หลิวซื่อกับน้องสาวทั้งสองตกใจจนร้องไห้ รีบพยุงร่างเดิมที่เลือดไหลไม่หยุดเข้าไปในบ้าน
ย่าซูและพวกเห็นเลือดจำนวนมาก ถึงกับชะงัก หลิวซื่อฉวยโอกาสลั่นสลักประตู
ร่างเดิมที่ขาดสารอาหารมานาน อ่อนแออยู่แล้ว ถูกบาดเจ็บสาหัสครั้งนี้ ถึงแก่ความตายในทันที
และนี่เอง ที่ทำให้ยอดฝีมือที่ตายในวันสิ้นโลก ซูชิงเหอ ได้ครอบครองร่างนี้ เกิดใหม่อีกครั้ง!
"ปัง——!!"
เสียงถีบประตูอย่างรุนแรง!
ประตูไม้ดินเก่า ๆ สั่นสะเทือน แล้วถูกถีบเปิดอย่างทารุณ!
"ทลายประตู! วันนี้ต้องลากไอ้สองตัวนี่ไปขายให้ได้! ใครขวางก็ไม่ฟัง!"
เสียงอันคมคาย ดุร้าย ทิ่มแทงเข้ามาในบ้าน พร้อมกับความแข็งกร้าวและความชั่วร้ายที่ไม่ปิดบัง
ย่าซูผู้มีใบหน้าเหี่ยวย่น พากันลุงใหญ่ซูต้าจื้อ ป้าสะใภ้ใหญ่หลี่ซื่อ บุกเข้ามาอย่างดุดัน
ดวงตาสามเหลี่ยมที่ขุ่นมัวของย่าซูจ้องเขม็งไปที่ร่างเล็ก ๆ ที่ขดตัวอยู่ที่มุมเตียง ความโลภแทบจะล้นออกมา เย็นชาและถากถาง
นอกบ้านเต็มไปด้วยชาวบ้านที่มามุงดู ต่างยื่นหัวชี้วิจารณ์กัน แต่ว่าไม่มีใครขัดขวาง
หลิวซื่อที่ตั้งครรภ์ ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว วิตกกังวลมาหลายวันจนจิตใจแทบพัง พอเห็นเหตุการณ์นี้ ถึงกับหน้าซีดเผือด
นางไม่สนใจท้องที่หนักอึ้ง พยุงร่างกายอย่างยากลำบาก ปกป้องลูกสาวทั้งสองไว้ข้างหลัง ร่างบางสั่นเทา เสียงแหบพร่า วิงวอนอย่างสิ้นหวัง:
"แม่! ขอแม่เมตตา! ชิงเหมี่ยวกับชิงกั่วเพิ่งสิบสองขวบ ยังเป็นเด็ก! ขายพวกนางไม่ได้เด็ดขาด!"
"ขายไม่ได้?"
ย่าซูได้ยิน ก็หัวเราะเยาะทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยการประชด
นางตั้งใจเพิ่มเสียง ให้ชาวบ้านนอกบ้านได้ยินชัดเจน:
"แม่ม่ายเคราะห์ร้าย! ไม่เพียงแต่ให้กำเนิดลูกชายไม่ได้ ลูกชายฉันยังโดนเธอทำให้ตายบนเขาจนหมดแรงสาขานี้! ตอนนี้ท้องก็ยังอุ้มปีศาจอยู่ ทั้งสี่คนกินฟรี!"
"หรือว่าจะให้เราสองแก่ ทำงานหนักหาเลี้ยงพวกขี้แพ้พวกนี้?"
"ขายผู้หญิงสองคนนั้นไปเพื่อแลกเงิน หนึ่งเพื่อบำรุงครรภ์ให้เธอ สองเพื่อเก็บข้าวเลี้ยงลูกในท้อง! ฉันในฐานะแม่สามี ทำกับเธอแม่ม่ายเคราะห์ร้ายก็สุดน้ำใจแล้ว!"
คำพูดนี้ ตกอยู่ในหูชาวบ้านที่เชื่อเรื่องชายเป็นใหญ่ ความคิดงมงาย ก็เรียกเสียงเห็นด้วยเป็นจำนวนมาก
"ย่าซูพูดถูก สาขาที่สองตอนนี้ไม่มีทางไปแล้วจริง ๆ"
"ใช่ ผู้หญิงสองคนนั้นก็เป็นข้าวสารรำข้าว ขายแลกข้าวก็สมเหตุสมผล"
"จะให้ทั้งครอบครัวอดตายก็ไม่ได้"
ป้าสะใภ้ใหญ่หลี่ซื่อรีบพูดเสริมทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม แต่ในแววตากลับซ่อนความโลภที่ปิดไม่มิด:
"น้องสะใภ้ พวกเราก็จนจริง ๆ สาขาใหญ่ก็ลำบาก ยังต้องส่งเหวินซวนเรียนหนังสือสอบขุนนาง ช่วยเหลือพวกเธอไม่ไหวจริง ๆ ขายเด็กเพื่อเงิน ก็เพื่อผลดีของพวกเธอ"
ทุกคำ ทุกประโยค ดูมีเหตุมีผล
แต่หลิวซื่อรู้แจ้งแก่ใจ ที่ไหนกันเพื่อบำรุงครรภ์เลี้ยงลูก?
พวกเขาชัดเจนว่าอยากเอาลูกสาวไปแลกเงิน เพื่อส่งให้ลูกชายคนโปรดของสาขาใหญ่ ซูเหวินซวน เรียนหนังสือ!
แต่นางไร้ที่พึ่ง ไม่มีแรงต่อต้าน
น้ำตาร้อนไหลออกมา กลิ้งลงตามแก้มที่ซีดเซียว นางได้แต่สะอื้นอย่างช่วยไม่ได้ เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ในหมู่บ้านที่ชายเป็นใหญ่ ยึดถือความกตัญญูอย่างงมงาย แม่ม่ายที่ไร้สามีและลูกชาย ไม่มีสิทธิ์พูดจา ต้องยอมให้คนอื่นบงการ!
บนเตียง หลังจากผสานความทรงจำของร่างเดิม รับรู้ถึงความกลัว ความไม่พอใจ และความสิ้นหวังที่หลงเหลืออยู่ในสมอง ซูชิงเหอ แววตาเยือกเย็นวาบหนึ่ง
นางค่อย ๆ นั่งตัวตรง ความขี้ขลาดเดิม ๆ หายไปหมดสิ้น
ดวงตาสีดำสนิทจ้องตรงไปที่ญาติพี่น้องที่เข้ามารังแกซ้ำเติมเหล่านี้!
แววตาคมกริบ กระหายเลือด!
ทุกคนตะลึง สาวน้อยขี้แพ้ที่ไม่เคยโต้ตอบ ไม่ว่าถูกตีหรือด่า เปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้ยังไง?
ย่าซูถูกสายตานั้นมองจนใจสั่น แล้วก็โกรธจนหน้าแดง ตะคอกเสียงดัง: "ไอ้หนูตาย! มองใคร? รีบหลบไป!"
หลี่ซื่อยิ่งตรงเข้าไป ยื่นมือจะลากซูชิงเหมี่ยว ซูชิงกั๋ว ท่าทางหยาบคายสุดขีด
"อย่ามาขวาง! ไอ้ข้าวสารรำข้าวสองคน ขายได้เร็วก็สบายใจเร็ว!"
ในวินาทีที่ปลายนิ้วจะแตะชายเสื้อน้องสาว ซูชิงเหอ ขยับตัวอย่างรวดเร็ว
ไม่มีท่าทางฟุ่มเฟือย มีเพียงทักษะการต่อสู้ที่ผ่านการฝึกฝนนับพันครั้ง นางคว้าข้อมือหลี่ซื่อได้อย่างแม่นยำ ออกแรงเล็กน้อย
"อ๊าก——!"
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ทันใดนั้นข้อมือของหลี่ซื่อก็เจ็บปวดราวกับถูกบีบ ใบหน้าบิดเบี้ยวซีดขาว เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผาก
"ปล่อย! ไอ้ปีศาจคิดจะกบฏหรือ?!"
หลี่ซื่อดิ้นอย่างบ้าคลั่ง แต่มือของซูชิงเหอ เหมือนคีมเหล็ก ไม่ขยับแม้เสี้ยววินาที
แม้ร่างกายตอนนี้อ่อนแอ พลังยังไม่ฟื้นเต็ม แต่ทักษะการต่อสู้และมุมออกแรงฝังลึกถึงกระดูก ต่อสู้กับชาวนาธรรมดา ๆ ก็เกินพอ
"น้องสาวฉัน เธอกล้าแตะ?"
เสียงของซูชิงเหอเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจล่วงเกิน
บิดเบา ๆ
"แกร็ก!"
เสียงกระดูกแตกเบา ๆ ดังขึ้น
ข้อมือหลี่ซื่อเคล็ดทันที เจ็บจนขาสองข้างไม่มีแรง ทรุดลงกับพื้นร้องไห้โฮ เสียน้ำตามูกหน้าตาเลอะเทอะ
ทั้งห้องเงียบกริบ!
ชาวบ้านที่มุงดูเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อสายตา
ซูชิงเหอ ที่ถูกจับกดขี่มาโดยตลอด ขี้ขลาด ไม่กล้าต่อสู้ กลับลงมือ?
กลับจัดการป้าสะใภ้ใหญ่ที่แข็งแรงได้ในทีเดียว?