วันรุ่งขึ้น ซูชิงเหออก็หอบเห็ดเต็มหลังสองใบไปที่ร้านลมฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง
ครั้งนี้ไม่มีเห็ดถังสง แต่เห็ดหยวนกับเห็ดเหลืองธรรมดานั้นปริมาณมาก ถึงราคาต่อหน่วยจะไม่สูง แต่รวมแล้วก็ขายได้เงินสี่ตำลึงกว่า
ออกจากร้านลมฤดูใบไม้ผลิมา นางตรงไปยังร้านหนังสือ
ภายในร้านหนังสืออบอวลไปด้วยกลิ่นหมึก ชั้นหนังสือเรียงรายไปด้วยตำราต่างๆ
ซูชิงเหอมีเป้าหมายชัดเจน เลือกหนังสือเรียนพื้นฐานที่สุด——《ซานจื่อจิง》《ไป๋เจียซิง》และ《เฉียนจื้อเหวิน》 หรือที่เรียกกันติดปากว่า "สามร้อยพัน"
"เจ้าของร้าน หนังสือสามเล่มนี้ ขอสองชุด"
เจ้าของร้านอ้วนยิ้มแย้มไปหยิบหนังสือให้: "คุณหนู หนังสือสามเล่มนี้ชุดละหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ สองชุดก็สามร้อยอีแปะ"
ถึงจะฟังดูไม่น้อย แต่ซูชิงเหอในใจก็พอใจ
ก่อนวันสิ้นโลกนางเคยอ่านนิยายมาไม่น้อย ในนั้นมักพูดว่าคนโบราณซื้อหนังสือ "เล่มละไม่กี่ตำลึง" เทียบกันแล้ว หนังสือเรียนสามเล่มนี้รวมกันแค่หนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ เฉลี่ยเล่มละห้าสิบอีแปะ ถือว่าราคาส่งเลยทีเดียว
ต่อมาคือพู่กันหมึกและแท่งหมึกกับจานหมึก
นางเลือกพู่กันขนหมาป่าสองด้าม สี่สิบอีแปะ
แท่งหมึกธรรมดาก้อนละสามสิบห้าอีแปะ ลูกแฝดใช้ร่วมกันได้ ก็เลยซื้อมาแค่ก้อนเดียว
จานหมึกเลือกแบบหินธรรมดาพื้นๆ อันละหกสิบอีแปะ ซื้อสองอัน หนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะ
ที่ขาดไม่ได้คือกระดาษหญ้า
"มัดละหกสิบอีแปะหรือ" ซูชิงเหอมองกระดาษสีเหลืองอ่อน ขนคิ้วกระตุก