หลี่ซื่อและเลี่ยงซื่อมาถึงตัวเมืองแล้ว ก็ตรงไปที่บ้านสามีของซูเยี่ยทันที
ซูเยี่ยเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลซู แต่งงานมาอยู่ในตัวเมือง สามีแซ่ซุน เปิดร้านขายของชำอยู่ร้านหนึ่ง
ร้านไม่ใหญ่แต่มีรายได้ประจำ กว่าครอบครัวชาวนาทั่วไปจะสบายหลายเท่า
ซูเยี่ยเป็นที่โปรดปรานมาตั้งแต่เด็ก พอแต่งงานออกไปแล้ว ยิ่งมีฐานะในบ้านซูสูงขึ้นเรื่อยๆ ซูเหล่าโถวกับซูเหล่าไท่ตามใจนาง พี่สะใภ้ทั้งหลายก็ยกยอ นางเกือบจะพูดอะไรก็เป็นอันนั้นในบ้านซู
ตอนนี้ นางฟังพี่สะใภ้สองคนผลัดกันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านสองวันมานี้จนจบ หน้าก็ยิ่งบึ้งตึงลงเรื่อยๆ
"อะไรนะ? ซูชิงเหอนังเด็กนั่น กล้าทลายบ้านใหญ่ หรือว่าเตะขาพี่ใหญ่กับพี่สามขาหัก? หลิวซื่อแม่นังแพศยานั่นยิ่งมือแม่ข้าทะลุอีก?"
นางตบโต๊ะผวาลุกขึ้นยืน โกรธจนหน้าผึ่ง "สวรรค์เป็นบ้าไปแล้วหรือไง! พวกนังบัดซบนั่น กล้ากินหัวใจเสือ ใจหมาป่าเรอะ?"
หลี่ซื่อรีบเติมเชื้อไฟ "ใช่สิ! เยี่ยเอ๋อร์แกไม่เห็นเอง นังเด็กนั่นถือขวานบุกเข้ามา เห็นใครก็ฟัน เห็นอะไรก็ทุบ เป็นโจรชัดๆ!"
เลี่ยงซื่อก็เสริม "ไม่ใช่แค่พี่ใหญ่กับต้าซานขาหักนะ ใครในบ้านใหญ่บ้างที่ไม่โดนนางตบหน้า? ดูพี่สะใภ้ใหญ่กับข้าสิ หน้ายังบวมอยู่เลย"
ซูเยี่ยยิ่งฟังยิ่งโมโห ไม่พูดพล่ามทำเพลง ตามพี่สะใภ้สองคนไปจ่ายตลาด แล้วกลับมาบ้านซูเจียด้วยกัน นางอยากกลับไปดูสถานการณ์ด้วยตาตัวเอง