ซูชิงเหอเช็ดน้ำบนมือแล้วพูดว่า "เป็นของอย่างหนึ่งที่เรียกว่าสบู่"
"สบู่?" ซูชิงกั๋วเอียงคอเล็กน้อย รู้สึกคุ้นหูกับคำนี้ "สบู่คืออะไร?"
"ก็เป็นของไว้ใช้ซักล้างอะไรต่างๆ" ซูชิงเหออธิบาย "ซักผ้า อาบน้ำ สระผมก็ใช้ได้ ดีกว่าขี้เถ้าจากเตาไฟเยอะ ซักได้สะอาดกว่า แล้วยังหอมด้วย เดี๋ยวพี่ทำเสร็จ พวกหนูใช้แล้วจะรู้เอง"
ลูกแฝดมองหน้ากัน ดวงตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง
ซูชิงเหอมองท่าทางของพวกเธอ แล้วพยักหน้าในใจ
สิ่งที่เธอชอบในตัวลูกแฝดก็คือ—พวกเธอเชื่อฟัง ทำงานคล่องแคล่ว ถึงแม้จะสงสัยในใจ ก็ทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จก่อนแล้วค่อยถาม ไม่ใช่เรื่องยังไม่ทันทำ ก็ถามคำถามมากมายขึ้นมาก่อน แล้วไม่ยอมขยับไปไหนครึ่งวัน
ตอนที่เธออยู่ยุคสิ้นโลก เธออยู่แผนกต่อสู้ ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น คุณสมบัติที่คนใต้บังคับบัญชาต้องมีมากที่สุดคือการเชื่อฟังและการปฏิบัติตามคำสั่ง
เธอมีความคิดของตัวเองได้ แต่เวลาปฏิบัติตามคำสั่ง ต้องทำให้เรียบร้อยก่อน
แน่นอน เธอไม่ต้องการให้ลูกแฝดกลายเป็นหุ่นเชิดที่เชื่อฟังแต่เพียงอย่างเดียว—รอให้พวกเธอโตขึ้นอีกหน่อย มีประสบการณ์มากขึ้น มีวิจารณญาณที่แข็งแกร่งขึ้น ก็สามารถคิดได้ด้วยตัวเองตามธรรมชาติ
แต่ในตอนที่พวกเธอยังไม่ฉลาดพอ ยังไม่เข้าใจโลกใบนี้มากพอ การฟังคนฉลาดแล้วทำตามคนฉลาด ก็เป็นวิธีที่ฉลาดอย่างหนึ่งเหมือนกัน
ซูชิงเหมี่ยวถาม "สบู่ซักแล้วหอมจริงเหรอ? ใช้ดีกว่าต้นยางสนอีกเหรอ?"
"ดีกว่ามาก" ซูชิงเหอตอบอย่างมั่นใจ "ต้นยางสนขจัดคราบได้จำกัด แถมยังมีเฉพาะบางฤดูกาลเท่านั้น สบู่ไม่เหมือนกัน ทำเสร็จเก็บไว้ได้นาน จะใช้เมื่อไหร่ก็ใช้ได้"