เสียงภายในห้องชั้นในดังขึ้นเรื่อยๆ
เสียงของหลิวซื่อแหบแห้งลงแล้ว ราวกับเสียงร้องที่ขาดออกจากกัน ดังขึ้นทีละครั้ง ราวกับใช้แรงทั้งหมดของร่างกายไปกับมัน
เสียงของยายเจ้ามั่นคงและมีพลัง คอยนำตลอดเวลา: "ใช่ ใช่ แบบนั้นแหละ! หายใจเข้าลึกๆ—กลั้นไว้—ออกแรง—ดี ดี พักสักครู่ หายใจเข้าออก เดี๋ยวค่อยทำต่อ..."
ซูชิงเหอภายนอกดูสงบ แต่ข้อนิ้วที่จับธนูใหม่นั้นซีดขาวขึ้นเล็กน้อย
ลูกแฝดก็จ้องมองไปที่ประตูนั้นอย่างตื่นเต้น แทบไม่กล้าหายใจ
ทันใดนั้น เสียงร้องแหลมสูงผิดปกติก็ดังมาจากห้องชั้นใน ตามด้วยเสียงเร่งรีบของยายเจ้า: "ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว! หัวออกมาแล้ว! ออกแรงอีกนิด—ดี! ดีๆๆ ออกมาแล้ว!"
เสียงร้องไห้ของทารกที่สดใสตัดผ่านความเงียบสงัดของราตรี
เสียงร้องนั้นดังและกังวาน พร้อมกับพลังชีวิตของทารกแรกเกิด ทะลุผ่านบานประตูและหิมะ ลอยเข้าหูของทุกคนอย่างชัดเจน
ลูกแฝดผุดลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและดีใจ ต่างจับแขนของอีกฝ่ายไว้แน่น ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก
ซูชิงเหอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก มือที่กำแน่นค่อยๆ คลายออก
เสียงของยายเจ้าดังมาจากห้องชั้นใน: "เป็นเด็กผู้ชาย! คนโตเป็นเด็กผู้ชาย! ยังมีอีกคน ต้องออกแรงต่อไป—จิวชื่อสกุล ห่อตัวเด็กไว้ อย่าให้หนาว"
แม่จิวรับคำ แล้วก็มีเสียงฝีเท้าวุ่นวายอีกครั้ง
หลิวซื่อเหนื่อยแทบหมดแรงแล้ว แต่เสียงของยายเจ้ายังคงให้กำลังใจเธอ: "อย่าผ่อนแรง ยังมีอีกคน! ฉันรู้ว่าเธอเหนื่อย แต่ตอนนี้พักไม่ได้ ต้องคลอดให้เสร็จในทีเดียวจึงจะดี! เอ้า หายใจเข้าลึกๆ—กลั้นไว้—ออกแรง!"