พูดไปพูดมา ทั้งสามคนก็เดินมาถึงลานบ้าน
ยายเจ้าเห็นหมาป่าสองตัวนอนอยู่ที่โคนกำแพง แววตาชะงัก ก้าวเท้าหยุดนิ่ง คำพูดก็ขาดหายไปกลางคัน
ท่านหมอเจ้าตามมาข้างหลัง มองตามสายตาของนาง แล้วก็เงียบไปสองสามวินาที
จนกระทั่งออกจากประตูบ้าน มองเห็นซากหมาป่านอนเกลื่อนกลาดอยู่ข้างกำแพง — ใหญ่บ้างเล็กบ้างรวมกันสิบกว่าตัว บางตัวยังมีลูกศรปักอยู่ที่เบ้าตา บางตัวมีแผลฉกรรจ์ที่ลำคอ หิมะถูกย้อมเป็นสีแดงเป็นหย่อม ๆ — ทั้งสองคนเงียบสนิท
ท่านหมอเจ้าอ้าปากแล้วก็หุบลง มองหมาป่าบนพื้นแล้วมองหญิงสาวที่สีหน้าไม่สะทกสะท้านข้างกาย สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน
เมื่อครู่เขายังพูดว่า "ในบ้านมีชายชาติที่แท้จริงแล้ว พวกแม่ลูกมีที่พึ่ง" —
แต่เมื่อเห็นหมาป่าเต็มพื้นที่ คำพูดนั้นก็ดูฟุ่มเฟือยขึ้นมาทันที
หญิงสาวคนนี้พาน้องสาว เฝ้าบ้านที่มีทั้งคนแก่และหญิงคลอดบุตร ยิงหมาป่าตายไปสิบกว่าตัว
พวกนางจำเป็นต้องพึ่งพาใครจริง ๆ หรือ?
ซูชิงเหอทำเป็นไม่เห็นท่าทีที่ทั้งสองอยากพูดแต่ไม่พูด เอ่ยปากเสียงเรียบ ๆ ว่า "ท่านปู่เจ้า ยายเจ้า รอให้ข้าหมักหนังหมาป่าเสร็จ จะส่งไปให้ท่านสองแผ่น ท่านทั้งสองทำเสื้อกล้ามหนังหมาป่าคนละตัว เวลาออกไปตรวจคนไข้กลางคืนฤดูหนาว จะได้อุ่น ๆ"