เซียวสือเหยี่ยนไม่ใช่คนที่ชอบสร้างบรรยากาศซาบซึ้งแบบนั้น
แต่ตอนนี้ เขาไม่อยากให้สองสามีภรรยาตระกูลเซียวมัวแต่เศร้าโศกอยู่ตรงนั้น
เมื่อนึกถึงของที่เตรียมมา เซียวสือเหยี่ยนก็รู้สึกว่าควรเอาออกมาให้ดู
ท่ามกลางสายตาฉงนของเซียวเหวินรุ่ยกับไช่จิง เซียวสือเหยี่ยนหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างแล้วยื่นให้ พร้อมอธิบายว่า “ผมก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์ของพวกคุณเป็นยังไง ยังไงข้างนอกก็มีคนเฝ้าอยู่ ผมทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้
นี่เป็นแบบปรับปรุงที่ผมลองทำขึ้นเอง หลังจากอ่านหนังสือเกี่ยวกับเครื่องกลมามาก
พวกคุณลองดูว่ามีประโยชน์ไหม ถ้าเอาสิ่งนี้ไปยื่นให้ทางการ จะช่วยให้พวกคุณพ้นจากปัญหาได้หรือเปล่า จะได้ไม่ต้องถูกส่งตัวลงไปที่ไร่นา”
หา?
เซียวเหวินรุ่ยกับไช่จิงต่างชะงักงันอยู่กับที่ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเอกสารฉบับนี้มีประโยชน์หรือไม่
แต่ความตั้งใจของเซียวสือเหยี่ยนนั้นเป็นของจริง
เด็กคนนี้ พวกเขาไม่เคยพบหน้า และไม่เคยเลี้ยงดูแม้แต่วันเดียว
พูดได้ว่าเซียวสือเหยี่ยนไม่เคยได้รับเงินจากตระกูลเซียวแม้แต่สตางค์เดียว
แต่พอรู้ชาติกำเนิดของตัวเอง เขาก็พยายามหาทางช่วยพวกเขาทันที
ความตั้งใจนี้ต่างหากที่มีค่าที่สุด
นี่สิถึงจะเป็นลูกของพวกเขา จะเหมือนตู้เจี้ยนหยางได้ยังไง?
เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่อง เป็นหมาป่าตาขาว ตระกูลเซียวแม้จะมอบทรัพย์สินจำนวนมากให้ประเทศ ถึงขั้นยกโรงงานให้ด้วย
แต่ตระกูลเซียวกับตระกูลไช่ก็ยังเก็บทรัพย์สินไว้ไม่น้อย แม้จะไม่ได้บอกที่ซ่อนสมบัติให้ตู้เจี้ยนหยางรู้ก็ตาม