เซียวสือเหยี่ยนเก็บเตียงเข้ามิติอวกาศไปก่อน แล้วสแกนดูอีกรอบ จึงพบว่ามีอิฐก้อนหนึ่งตรงหัวเตียงที่ดูไม่เหมือนก้อนอื่น
“ตู้จิ่นเฉิงนี่ระวังตัวจริง ๆ นะ ของส่วนหนึ่งก็เก็บไว้ในห้องเก็บของชั้นล่างแล้ว ในห้องนี้ยังซ่อนเอาไว้ได้มิดชิดขนาดนี้อีกเหรอ?”
อย่างไรเสียตู้จิ่นเฉิงก็สูดคาร์บอนมอนอกไซด์เข้าไปไม่น้อย แม้จะไม่ถึงตาย แต่ในช่วงสั้น ๆ นี้ก็คงยังไม่ฟื้นขึ้นมา
เซียวสือเหยี่ยนจึงไม่จำเป็นต้องระมัดระวังตัวถึงเพียงนั้น
เขาค่อย ๆ ดึงอิฐก้อนที่ต่างจากก้อนอื่นออกมา ก็เห็นกล่องสี่เหลี่ยมใบหนึ่งอยู่ข้างใน
เซียวสือเหยี่ยนเก็บกล่องทั้งใบเข้าไปทันที “กลับไปค่อยดูว่าข้างในมีอะไรบ้าง ตอนนี้เสียเวลาไม่ได้แล้ว ยังต้องไปดูที่ตระกูลเซียวอีก”
เซียวสือเหยี่ยนวางอิฐกลับเข้าที่ แล้วลบร่องรอยที่ตัวเองแตะต้องมันออก
จากนั้นเซียวสือเหยี่ยนก็เก็บตู้เสื้อผ้าเข้าไปอีก
ไม่ผิดจากที่คิดไว้ ด้านหลังตู้เสื้อผ้าก็มีจุดหนึ่งที่ดูไม่เหมือนตรงอื่น
“ขี้เกียจเอาออกมาแล้ว” เซียวสือเหยี่ยนคิดพลางใช้พลังวิเศษมิติอวกาศสแกนดู ก็พบว่าด้านหลังมีกล่องซ่อนอยู่ใบหนึ่ง
เป็นกล่องขนมปังกรอบทำจากเหล็ก คงกินขนมหมดแล้วจึงนำกล่องที่เหลือมาใช้เก็บของ
“ซ่อนมิดชิดขนาดนี้ ข้างในต้องมีของดีอยู่ไม่น้อยแน่”
เซียวสือเหยี่ยนจึงดึงของออกมาจากกล่องผ่านอากาศโดยตรง
จากนั้นพอหันกลับมา เขาก็สังเกตเห็นว่าแผ่นหินใต้เตียงที่ทั้งสองคนนอนอยู่ก็ดูแตกต่างจากแผ่นอื่นเช่นกัน
เซียวสือเหยี่ยนแทบไม่รู้จะพูดอะไร ห้องเล็ก ๆ ห้องเดียวกลับมีที่ซ่อนของถึงสามแห่ง