ตู้เจี้ยนหยางขมวดคิ้ว กดดันถามขึ้นว่า "ถ้าไม่ใช่ที่ที่ดีอะไร ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ?"
พูดพลางเท้าของเขาก็เตะกล่องไม้หวายไปด้านหลังอีกครั้ง เพื่อไม่ให้เซียวสือเหยี่ยนเห็น
แต่ท่าทางนี้ ยิ่งทำให้เห็นชัดเจนขึ้นไปอีก
ในกล่องไม้หวาย มีของดีอยู่แน่นอน
เซียวสือเหยี่ยนพูดประชดประชันว่า "ไม่ต้องรีบ รอฉันเก็บข้าวของก่อนค่อยไปก็ได้"
"อะไรนะ?"
เฉินซูเสียพูดเสียงแหลมว่า "แกไม่ใช่คนในตระกูลตู้แล้ว แกจะเก็บข้าวของอะไร?"
ตู้เจี้ยนหยางพูดตามด้วยว่า "ใช่แล้ว แกไม่ใช่คนในตระกูลตู้แล้ว แกจะเก็บข้าวของอะไร?"
ของในตระกูลตู้ ไม่มีอะไรเป็นของแกทั้งนั้น
พูดพลาง ตู้เจี้ยนหยางก็เหลือบไปเห็นจี้หยกบนคอของเซียวสือเหยี่ยนที่หลุดออกมาจากเสื้อผ้า
จู่ๆ เขาก็นึกถึงความทรงจำก่อนเกิดใหม่ขึ้นมา
เซียวสือเหยี่ยนมีโชคดีมาก ต่อมาจะกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศตงหวง
หลายคนคาดเดาว่า เป็นเพราะจี้หยกชิ้นนี้นำพาความสุขและโชคลาภมาให้
"อีกอย่าง จี้หยกที่แกใส่คออยู่ ก็เป็นของตระกูลตู้ แกเอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้"
พูดจบ ตู้เจี้ยนหยางก็ไม่สนใจกล่องไม้หวายอีกต่อไป ลุกขึ้นจะมาแย่งจี้หยกที่คอของเซียวสือเหยี่ยน
ในสายตาของตู้เจี้ยนหยาง จี้หยกชิ้นนี้หมายถึงความเป็นมหาเศรษฐี
ถ้าเขาได้มันมา ยังจะต้องกลัวว่าเงินจะไม่พอใช้หรือ?
เซียวสือเหยี่ยนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยกมือปัดเบาๆ ก็ทำให้ตู้เจี้ยนหยางกระเด็นออกไป ชนเข้ากับเฉินซูเสียที่ยืนอยู่ข้างๆ
"โอย" เฉินซูเสียไม่ทันระวัง ถูกตู้เจี้ยนหยางชนจนล้มลงไปกับพื้น
เซียวสือเหยี่ยนรู้สึกเสียดายนิดหน่อย ทำไมไม่เหมือนในซีรีส์น้ำเน่า ที่พระเอกนางเอกจูบกันพอดีล่ะ?
ในขณะเดียวกัน ความทรงจำมากมายก็ผุดขึ้นมา
"อ้อ จี้หยกนี่เอง"
ในความทรงจำของอนาคต สิ่งนี้ดูเหมือนจะมีมิติอวกาศในตัว
ในอนาคต เซียวสือเหยี่ยนคนเดิมที่สามารถประสบความสำเร็จได้มากมายขนาดนั้น ก็เพราะจี้หยกชิ้นนี้
เขาอุทิศทั้งชีวิตให้กับตระกูลตู้ เพราะหลงใหลในความอบอุ่นของครอบครัวตระกูลตู้
ที่ไม่เคยบอกความลับนี้ออกไป สาเหตุหนึ่งเพราะมิติอวกาศถูกผูกมัดไปแล้ว ไม่สามารถโอนย้ายได้
อีกสาเหตุหนึ่งก็คือ เจ้าของร่างเดิมกลัวว่าถ้าบอกความลับออกไป พวกเขาจะต้องการมิติอวกาศ และยิ่งไม่ให้ความรักความอบอุ่นกับเขาอีกต่อไป
เซียวสือเหยี่ยนก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เจ้าของร่างเดิมขาดความรักขนาดนั้นเลยหรือ?
ก็น่าจะใช่ ในสิบหกปีที่อยู่ที่ตระกูลเซียว เจ้าของร่างเดิมเป็นลูกชายคนเล็ก ควรจะได้รับความรักมากที่สุด
แต่เพราะมีลูกหลายคน เจ้าของร่างเดิมดูเหมือนจะถูกส่งไปเลี้ยงที่บ้านของคุณแม่ของตู้จิ่นเฉิงในชนบท
กว่าจะกลับบ้านได้ก็อายุหกขวบ
แล้วหลังจากนั้น ก็เริ่มทำงานหนักให้ตระกูลตู้ทั้งวันทั้งคืน
ส่วนเฉินซูเสีย พอมีคนช่วย ก็ค่อยๆ ทิ้งงานบ้านทั้งหมดไป ปีๆ หนึ่งก็เป็นคุณนายใหญ่ ไม่ต้องทำอะไรอีกแล้ว
จี้หยกชิ้นนี้ห้ามเด็ดขาดให้ตู้เจี้ยนหยาง เขาอาจจะรู้ความลับบางอย่าง
แต่ก็เก็บไว้ไม่ได้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้น ตู้เจี้ยนหยางจะต้องจ้องมองเขาตลอดเวลาแน่
ในยุคนี้ ไม่มีหนังสือแนะนำตัวก็ออกไปต่างจังหวัดไม่ได้ ต่อให้จะพักโรงแรมก็ไม่ได้รับอนุญาต
ตระกูลเซียวถูกส่งไปอยู่โรงเลี้ยงวัวแล้ว
ตอนนี้เขาไม่มีที่พึ่ง ตู้จิ่นเฉิงกลับเป็นนายทหารระดับร้อยเอก
ตู้เจี้ยนหยางคิดจะจัดการเขา แม้เขาจะมั่นใจว่าแก้ไขได้ แต่ก็ยุ่งยากมาก
เขาสามารถหาเรื่องตู้เจี้ยนหยางอย่างเงียบๆ ได้ แต่อยากถูกตู้เจี้ยนหยางจับได้
โชคดีที่จี้หยกชิ้นนี้ แค่ยอมรับเจ้าของมิติอวกาศ มิติอวกาศข้างในก็จะหลุดออกจากจี้หยก แล้วก็แตกสลายไป
เรื่องนี้ ในความทรงจำของอนาคต เคยเกิดขึ้นมาแล้ว
เซียวสือเหยี่ยนสัมผัสได้ พลังวิเศษในตัวยังอยู่ เขาอดทนใช้พลังวิเศษมิติอวกาศ กรีดที่มือตัวเองเป็นรอย
แล้วก็กดลงบนจี้หยกชิ้นนั้น
ตอนนี้ ตู้เจี้ยนหยางลุกขึ้นได้แล้ว ไม่สนใจว่าเฉินซูเสียยังไม่ลุกขึ้นอีก ก็จะมาแย่งจี้หยกของเซียวสือเหยี่ยนอีกครั้ง
เซียวสือเหยี่ยนทำเป็นวุ่นวายไม่ทันหลบ ถูกตู้เจี้ยนหยางจับตัว แล้วล้มลงไป
พลางยื่นมือไปแตะที่กล่องไม้หวาย
พลังวิเศษมิติอวกาศทำงาน มองเห็นของข้างในได้ทันที
มีเสื้อผ้าอยู่ส่วนหนึ่ง ไม่เป็นผ้าเนื้อดีก็เป็นผ้าไหม
ล้วนเป็นผ้าที่หายากในยุคนี้ ราคาแพงลิบลิ่ว
และเสื้อผ้าเหล่านั้นฝีมือประณีต ทำด้วยมือ ดูก็รู้ว่าฝีมือช่างมีชื่อเสียง
ตู้เจี้ยนหยางปีก่อนๆ อยู่ที่ตระกูลเซียว ดูเหมือนจะใช้ชีวิตสบายดีไม่น้อย
ในกล่อง มีเสื้อผ้าห่อเงินอยู่ก้อนใหญ่ เป็นธนบัตรใบละสิบหยวนมัดรวมกัน
เป็นแบงก์ดำใหญ่สิบหยวนด้วยซ้ำ!
แล้วก็มีตั๋วต่างๆ นานาอีกมากมาย
อ้อ ยุคนี้ของขาดแคลน ซื้อของยังต้องใช้ตั๋วอีก
อีกก้อนหนึ่ง ยังมีหยกและอัญมณีต่างๆ จำนวนไม่น้อย ล้วนเป็นชิ้นเล็กๆ แต่เนื้อดีมาก เป็นชนิดที่แพงมาก
แล้วก็มีเครื่องประดับทองและเงินอีกจำนวนหนึ่ง ล้วนเป็นชิ้นเล็กๆ
ของพวกนี้ล้วนเอามาจากตระกูลเซียวทั้งนั้น
เซียวสือเหยี่ยนรู้ดี ตู้เจี้ยนหยางในเมื่อสงสัยว่าเกิดใหม่แน่ๆ เขาก็ต้องเก็บข้าวของบางอย่างของตระกูลเซียวที่ไม่ค่อยสะดุดตา ง่ายต่อการซ่อนและพกพาออกมาให้เรียบร้อย แล้วก็พกออกมาแน่นอน
อีกทั้ง ยังมีทองคำแท่งใหญ่ห้าแท่ง ทองคำแท่งเล็กสิบแท่ง
เซียวสือเหยี่ยนหัวเราะเย็น "ยังคิดจะเอาของตระกูลเซียวไปอีกเรอะ? ไม่มีทาง"
พลังวิเศษมิติอวกาศทำงานทันที เก็บของในกล่องไม้หวายทั้งหมด ใส่เข้าไปในมิติเล็กๆ ของพลังวิเศษมิติอวกาศของตัวเอง
แล้ว ก็เอาเงิน ตั๋ว หยกอัญมณี และทองคำแท่งใหญ่เล็กออกมา
ไม่สนใจภาพบ้านพักตากอากาศที่แวบผ่านไป เซียวสือเหยี่ยนเอาออกพลังจิต แล้วเอาเสื้อผ้าอื่นๆ ยัดกลับเข้าไปในกล่องไม้หวายตามเดิม
แล้วก็ผลักตู้เจี้ยนหยางออกไป
ตอนนี้ตู้เจี้ยนหยางคว้าจี้หยกชิ้นนั้นได้แล้ว กำลังดีใจอยู่
จู่ๆ ถูกเซียวสือเหยี่ยนผลักออกไป ร่างกายกระเด็นออกไปอย่างรวดเร็ว แต่มือก็ยังไม่ลืมที่จะเอาจี้หยกไปให้ได้
ปัง!
ตู้เจี้ยนหยางถูกผลักไป ชนเข้ากับตู้ห้าเหลี่ยมที่อยู่ข้างๆ
แต่มือยังกำจี้หยกไว้แน่น
แล้วเขาก็ล้มลง กำปั้นทุบลงกับพื้นอย่างแรง
เซียวสือเหยี่ยนถึงได้ลุกขึ้น ลูบรอยแดงๆ ที่คอ แล้วตวาดว่า "แกจะทำอะไร? มาชิงของฉันหรือ?"
ตู้เจี้ยนหยางมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่รอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นาน
เขากางฝ่ามือออก เห็นจี้หยกที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ อยู่ข้างใน ก็ตกใจ
แตกแล้ว?
เป็นไปได้ยังไง!
ชาติก่อนเห็นชัดๆ ว่าเซียวสือเหยี่ยนใส่จี้หยกชิ้นนี้ตลอดเวลา
ทำไมถึงแตกได้ล่ะ?
หยกถึงแม้จะไม่แข็งเท่าไร แต่ก็ไม่มีทางที่บีบแค่ครั้งเดียวจะแตกได้ง่ายๆ ใช่ไหม?
ยังไม่ทันที่เขาจะคิดมาก ทางฝั่งนั้นเฉินซูเสียก็เพิ่งจะลุกขึ้นได้ ลูบเอวที่ไม่สบายเพราะล้มลงไป
เซียวสือเหยี่ยนพูดด้วยสีหน้าเย็นชาแล้ว "ตระกูลตู้มีวัฒนธรรมดีจริงๆ นะ มาถึงก็ชิงของกันเลย ดูท่าการอบรมสั่งสอนที่บ้านจะดีจริงๆ"
เฉินซูเสียขมวดคิ้ว พูดว่า "เขาไม่ได้โตที่ตระกูลตู้"
ถึงแม้เธอจะรีบหุบปาก แต่ความหมายในคำพูด ก็ชัดเจนอยู่ในตัว
นี่กำลังบอกว่า ตู้เจี้ยนหยางไม่มีมารยาท ก็เพราะโตที่ตระกูลเซียว
เซียวสือเหยี่ยนทำเสียงเยาะเย้ย "ว่าไงก็ไม่แน่ ฉันอยู่ที่ตระกูลตู้ก็มีแม่ให้กำเนิด แต่ไม่มีแม่เลี้ยง ไม่มีพ่อแม่สอน การอบรมของฉันคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอก"
ตู้เจี้ยนหยางพอจะลุกขึ้นได้ สีหน้าก็เริ่มไม่ดีทันที
เขารู้ดีว่า คนสองคนนี้พูดว่าเขาไม่มีมารยาท เขาก็จริงๆไม่มีมารยาทจริงๆ นั่นแหละ
แต่ก็ไม่อยากให้คนอื่นพูด
รอยร้าวหนึ่งเกิดขึ้นแล้วในใจของตู้เจี้ยนหยาง
เซียวสือเหยี่ยนเกือบจะหัวเราะออกมา ตู้เจี้ยนหยางคิดว่ากลับมาที่ตระกูลตู้ตอนนี้เป็นทางเลือกที่ดีงั้นหรือ?
รอไปเถอะ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ต้องลงชนบทพอดี ตระกูลตู้มีลูกหลายคน ยังมีพวกว่างงานอยู่อีกหลายคน
พอถึงเวลาที่ต้องเจอปัญหาการลงชนบท ตู้เจี้ยนหยางจะได้รู้ว่าผลของการถูกหักหลังเป็นยังไง
แต่ตอนนี้ ตู้เจี้ยนหยางพูดด้วยความโกรธมากว่า "อะไรกันที่เรียกว่าชิง? ของนี่เป็นของตระกูลตู้แต่แรกแล้ว แกไม่ใช่คนในตระกูลตู้แล้ว แกมีสิทธิ์อะไรที่จะเอาของตระกูลตู้ไป?"