ตู้จิ่นเฉิงโดนเซียวสือเหยี่ยนพูดเสียดสีจนรู้สึกว่าหน้าตาของตัวเองแย่ไปหมด
เขาทำหน้าบึ้งมองเซียวสือเหยี่ยน รู้ดีว่าหลอกเด็กคนนี้ไม่ได้
เด็กคนนี้ สิบหกปีที่ผ่านมา แสดงออกว่ารักบ้าน รักครอบครัว ซื่อสัตย์และขยัน
ตอนแรกเขายังคิดว่าจะใช้เซียวสือเหยี่ยนได้อีก
เพิ่งจะรู้ตอนนี้ว่าเซียวสือเหยี่ยนก็ตัดสินใจเด็ดขาด และไม่ได้โง่ง่ายๆ อย่างที่คิด
"ไปเอาทะเบียนบ้านมา เออ แล้วก็เอาเงินหนึ่งร้อยหยวนให้เขาไป คิดเสียว่าเป็นของขวัญแสดงความเสียใจจากเรา ยังไงเจี้ยนหยางก็ต้องอยู่ที่บ้านตระกูลเซียวดีกว่าอยู่บ้านเราแน่ๆ"
เซียวสือเหยี่ยนไม่พูดมาก ต่อให้พูดกับครอบครัวตู้จิ่นเฉิงไปเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์
ความหน้าด้านของพวกเขา จะคิดเสมอว่านี่เป็นเรื่องที่ควรทำ
เฉินซูเสียยังไม่ยอม อยากจะพูดอะไรอีก: "ตู้เก่า ฉัน..."
"ไปเอามา" ตู้จิ่นเฉิงพูดเสียงเย็นชา พร้อมจ้องตาเขียว
สายตาสั้นจริงๆ
ไม่ยอมเสียเงินหนึ่งร้อยหยวน เดี๋ยวเรื่องนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงของเขาจะเอาไว้ที่ไหน?
เฉินซูเสียถึงจะโลภ แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งตู้จิ่นเฉิง จำใจต้องเดินขึ้นไปอย่างช้าๆ
เซียวสือเหยี่ยนไม่รีบเร่ง ส่วนตู้เจี้ยนหยางกลับใจเย็นลงแล้ว
เขาเพิ่งกลับมาไม่นาน ไม่กล้าขัดคำสั่งตู้จิ่นเฉิงตรงๆ
แต่เขารู้สึกว่า เซียวสือเหยี่ยนที่เห็นในความฝัน ทำไมดูแปลกๆ ไปได้
ดูไม่เหมือนที่เขาจำไว้เลย
แต่คิดดูอีกที ในความฝัน เขาไม่ได้กลับมาตรงๆ แต่บุกเบิกชนบทอยู่หลายปี กว่าตู้จิ่นเฉิงจะมารับกลับ
แล้วทั้งครอบครัวก็หลอกใช้เซียวสือเหยี่ยนเพื่อตระกูลตู้
ไม่รู้ทำไม ตู้เจี้ยนหยางรู้สึกผิดขึ้นมา
หรือว่าการมาของฉันเอง ที่ทำให้เซียวสือเหยี่ยนกลายเป็นแบบนี้?
ก็เหมือนจะใช่นะ ในความฝัน ตอนที่เซียวสือเหยี่ยนรู้ว่าเขาไม่ใช่ลูกของตระกูลตู้ ความโกรธนั้น เขายังรู้สึกกลัว
ก็ตอนนั้นเองที่เซียวสือเหยี่ยนร่างกายทรุดโทรม ไม่งั้นพวกเขาก็ไม่กล้าพูดความจริงออกมา
ตู้เจี้ยนหยางรู้สึกผิดขึ้นมาทันที กลัวว่าการปรากฏตัวของเขาจะทำให้ตระกูลตู้เสียเซียวสือเหยี่ยนซึ่งเป็นแหล่งเลือดไป
อนาคตชีวิตของตระกูลตู้จะแย่ลงหรือเปล่านะ?
สายตาของเขาเลื่อนลอย
เซียวสือเหยี่ยนไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร แต่รู้แน่ว่าเขากำลังรู้สึกผิด
เขาไม่คิดมาก หันไปมองกล่องไม้หวายนั้น ของในนั้นก็ไม่เหลือไว้ให้เขา
ของของตระกูลเซียว จะเหลือไว้ให้เขาได้ยังไง?
เฉินซูเสียเดินลงมาอย่างช้าๆ ในมือถือแบงก์ดำใหญ่สิบหยวนสิบใบ สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย
เซียวสือเหยี่ยนไม่แย่ง แต่ส่งสายตาไปทางตู้จิ่นเฉิง
จะจัดการยังไง คุณตัดสินใจเอง
ตู้จิ่นเฉิงบางครั้งก็รำคาญเฉินซูเสียแบบนี้จริงๆ ตอนจะเอาเปรียบคนอื่นก็ได้ แต่ถ้าจะนำภัยมาสู่ตระกูลตู้ ก็ควรตัดให้ขาด
เซียวสือเหยี่ยนต้องยอมรับว่า นิสัยแบบนี้ของตู้จิ่นเฉิง เป็นคนที่คิดใหญ่
ปกติโลภได้ แต่ถึงเวลาต้องตัดสินใจ จะไม่รีรอเลย
เขาฉวยเงินหนึ่งร้อยหยวนจากมือเฉินซูเสีย ยื่นให้เซียวสือเหยี่ยน
เซียวสือเหยี่ยนรับมา นับต่อหน้า แล้วพยักหน้า เงยหน้าขึ้นมองหน้าดำของตู้จิ่นเฉิง แล้วพูดว่า "หนังสือตัดขาดความเป็นญาติก็เขียนเลยแล้วกัน เออ แล้วก็ให้ทุกคนเซ็นชื่อ พร้อมกดลายนิ้วมือด้วย ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกคุณอีกต่อไป"
ตู้เจี้ยนหยางพูดเยาะเย้ย: "ตระกูลเซียวกับตระกูลไช่ก็ต้องโดนส่งลงไปทำงานแล้ว จะมายุ่งอะไรกันอีก?"
ในความทรงจำจากความฝัน ตระกูลเซียวและตระกูลไช่หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย
ดังนั้นเรื่องการคืนสถานะ ก็ไม่ต้องคิด
นี่คือเหตุผลที่ตู้เจี้ยนหยางพอฝันรู้เรื่องอนาคตก็รีบกลับมาที่ตระกูลตู้
ด้วยหน้าตาที่เหมือนตู้จิ่นเฉิงห้าส่วน และเหมือนเฉินซูเสียห้าส่วน ทำให้ตู้จิ่นเฉิงและเฉินซูเสียยอมรับได้ง่ายดาย
มาถึงตอนนี้ ตู้จิ่นเฉิงก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถิดกับเซียวสือเหยี่ยนอีก
ไม่สามารถสมัครให้เขาบุกเบิกชนบทได้โดยตรง เพราะตู้เจี้ยนหยางกลับมาเร็วเกินไป ไม่มีเวลาให้จัดอะไร
ตระกูลเซียวกำลังจะโดนส่งลงไปทำงาน การไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลเซียวตอนนี้ ตระกูลตู้ก็อันตราย
ดังนั้นหนังสือตัดขาดความเป็นญาติ ก็ทำเสร็จอย่างรวดเร็ว
เขาเซ็นชื่อก่อน เฉินซูเสียก็รีบเซ็นตาม
เซียวสือเหยี่ยนรับหนังสือตัดขาดความเป็นญาติ แล้วเดินเข้าไปในห้องข้างๆ หยิบกระเป๋าสะพายข้างของตัวเอง เก็บเสื้อกล้ามเก่าๆ สองตัว กับกางเกงในสองตัว
เดินผ่านโต๊ะเขียนหนังสือ เขาใช้พลังวิเศษมิติอวกาศเก็บถุงที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ
นั่นคือเขาสะสมเงินไว้เอง ตอนแรกตั้งใจจะซื้อของขวัญให้ตู้จิ่นเฉิงกับเฉินซูเสีย
ตอนนี้?
หึ หมามุยไม่ให้สักอย่าง
ของอย่างอื่น เซียวสือเหยี่ยนไม่แตะ
กลัวตู้จิ่นเฉิงจะหาประโยชน์
เห็นเซียวสือเหยี่ยนออกมาพร้อมกระเป๋าสะพายข้างใบเดียว ตู้จิ่นเฉิงสายตากระตุกวูบ: "ไม่เก็บของอีกหน่อยเหรอ?"
นั้นต้องไม่เก็บแน่นอน
เซียวสือเหยี่ยนโบกมืออย่างไม่แยแส: "ฉันอยู่ตระกูลตู้ก็ไม่มีอะไร จะเก็บไปทำไม ตัดขาดก็ให้มันขาดสะอาดๆ เราไปเอาทะเบียนบ้าน ไปสถานีตำรวจกับสำนักงานเขตทำเรื่องให้เสร็จกันเถอะ"
ตู้จิ่นเฉิงอ้าปากจะพูด สุดท้ายเห็นเซียวสือเหยี่ยนตั้งใจมาก ก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ คว้าทะเบียนบ้าน เดินออกไปก่อน
ตู้เจี้ยนหยางเดินตามออกมา ตู้จิ่นเฉิงขมวดคิ้ว: "นายอยู่บ้านก็พอแล้ว"
ตู้เจี้ยนหยางกลับยิ้ม: "ผมเอาหน้าทะเบ้านบ้านมาด้วย จะได้ย้ายกลับมาด้วยเลย พ่อ"
ตู้จิ่นเฉิงจะพูดต่อ ก็มีคนเดินผ่านหน้าประตู ทักทาย: "ตู้เก่า มีญาติมาบ้านเหรอ?"
ตู้จิ่นเฉิงยิ้ม พูดเลี่ยงๆ: "ใช่ ญาติมา"
เซียวสือเหยี่ยนจะปล่อยให้เขาหลบเลี่ยงง่ายๆ ได้ยังไง?
ก่อนหน้านี้ไม่พูด เพราะพูดกับคนตระกูลตู้ก็เปล่าประโยชน์
ตอนนี้พูดกับป้าแก่คนนี้ ก็คือการประกาศให้รู้ทั่ว
"ป้าโอ่ง นี่ไม่ใช่ญาติหรอก นี่คือลูกชายแท้ๆ ของคุณตู้นี่แหละ เออ ตู้เจี้ยนหยางนี่แหละคือลูกชายแท้ๆ ของตู้จิ่นเฉิงกับเฉินซูเสีย เพิ่งกลับมาวันนี้ ก็ไล่ฉันออกจากบ้านเลย"
"สือเหยี่ยน!" ตู้จิ่นเฉิงได้ยินก็รู้ว่าไม่ดี รีบขัด เซียวสือเหยี่ยนกลับหลบหลีกคล่องแคล่ว ไม่ให้เขาจับตัวได้
ตอนแรกป้าโอ่งไม่ได้สนใจ ใครบ้านไหนไม่มีญาติบ้าง?
ดูเหมือนจะเป็นญาติที่รวย เธอถึงเริ่มสนใจ
ถ้าเป็นญาติจนๆ เธอก็ไม่อยากเข้าไปยุ่ง กลัวโดนขอยืมของ
ญาติจนพวกนั้นขอยืมของแล้วไม่คืน
แต่ไม่คิดว่ายังจะได้ฟังข่าวลับของตระกูลตู้ เผื่อแพร่ออกไป ในกลุ่มนินทาของชุมชน เธออาจจะโดนยกย่อง
และถ้าจำไม่ผิด สามีของเธอกับตู้จิ่นเฉิงกำลังแข่งขันกัน จะมีการเลื่อนตำแหน่ง
"เป็นยังไง? ตู้เก่า นายทำเรื่องไม่ดีแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันไม่ได้ว่าจะนาย แต่ก่อนเด็กคนนี้สือเหยี่ยนอยู่บ้านนายก็ลำบากแล้ว ที่แท้..."
คำพูดต่อจากนั้น ป้าโอ่งเว้นไว้
แต่คนได้ยิน ความหมายชัดเจน ยิ่งไม่พูดยิ่งมีความหมาย
เสียงของเซียวสือเหยี่ยนกับป้าโอ่งไม่เบา เพื่อนบ้านที่ได้ยินว่าตระกูลตู้มีเรื่องทะเลาะกัน ต่างก็เดินออกมาสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น
เซียวสือเหยี่ยนไอหนึ่งเสียง ฉวยจังหวะเดินออกมาพูดว่า "เรื่องมันเป็นแบบนี้..."