ติ๊ง! เช็กอินสำเร็จ… ขอให้พวกคุณร่ำรวยสวยปัง โชคดีทวีคูณ!!
…
ฟางเหมี่ยวในยุคปัจจุบันป่วยเป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย และตัดสินใจยอมแพ้ต่อการรักษาแล้ว
หลังจากเซ็นหนังสือยินยอมไม่รับการรักษา เธอก็นอนหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่บนเตียง
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า
เขาหน้าตาดี คิ้วตาคมชัด รูปร่างสูงเพรียว
มือคู่นั้นมีข้อนิ้วเด่นชัด มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีพละกำลัง
ฟางเหมี่ยวมองชายตรงหน้าด้วยสมองอันพร่าเลือน แวบแรกก็รู้สึกเพียงว่าอีกฝ่ายหล่อเกินไป เธอจ้องเขาพลางรู้สึกราวกับกำลังฝัน
หรือสวรรค์จะสงสารเธอ รู้ว่าเธอไม่เคยมีแฟน ไม่เคยร่วมหลับนอนกับผู้ชาย เลยส่งหนุ่มหล่อมาให้ได้ลองสัมผัสประสบการณ์ก่อนวาระสุดท้ายของชีวิตกันนะ
เธอกัดนิ้วเบา ๆ พลางพินิจเขา
คิดว่าตัวเองก็ใกล้ตายอยู่แล้ว ถ้านี่เป็นความฝัน เธอทำอะไรเกินเลยกับเขาสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
เสิ่นฮ่าวหรานมองเธออย่างเย็นชา น้ำเสียงเยียบเย็น “ฟางเหมี่ยว เจ้าคิดจะทำอะไร?”
แต่ฟางเหมี่ยวราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเขา เธอยื่นมือทั้งสองไปแตะหน้าอกเขาตรง ๆ
ไม่เคยร่วมหลับนอนกับผู้ชายก็จริง แต่ไม่เคยดูวิดีโอเสียหน่อยนี่นา
ในบัญชีวิดีโอของเธอมีแต่หนุ่มหล่อหลากสไตล์ที่กดบันทึกไว้
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ลงมือสัมผัสจริง ๆ
เสิ่นฮ่าวหรานมองเธอแล้วคว้าข้อมือเอาไว้ “เจ้าต้องการอะไรกันแน่? ข้าบอกแล้วว่าอยากได้เงินหรือบ้าน ข้าก็ยกให้ได้ แต่เจ้าไม่ควรคิดอะไรเกินเลยไปกว่านั้น”
ฟางเหมี่ยวปัดมือเขาออก แล้วพึมพำเสียงเบา “เสียงดังชะมัด ห้ามพูดนะ ถ้ายังพูดอีก ฉันไม่รังเกียจจะใช้ปากปิดปากคุณหรอก”
ฉันก็แค่อยากนอนกับผู้ชายสักคน ทำไมเขาต้องพูดมากขนาดนี้ด้วย
เสิ่นฮ่าวหรานมองเธออย่างไม่อยากเชื่อ
“เจ้า…”
มือของฟางเหมี่ยวเริ่มอยู่ไม่สุข ใบหน้าก็โน้มเข้าไปหาเขา จุมพิตแผ่วเบาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “พ่อหนุ่มหล่อ สู้ ๆ นะ ให้ฉันได้เห็นฝีมือหน่อย อย่าทำให้ผิดหวังล่ะ”
ฤทธิ์ยาบนตัวฟางเหมี่ยวเริ่มออกแล้ว เธอจึงเข้าใจว่านี่เป็นเพียงความฝันอันเลือนรางของตัวเอง
ค่ำคืนแสนสั้นมีค่าดุจทอง ต่อให้ต้องตาย ก็ขอลองใช้ชีวิตในสิ่งที่ไม่เคยมีโอกาสสัมผัสให้ครบก่อน
อาการของเสิ่นฮ่าวหรานเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าฟางเหมี่ยวสักเท่าไร
มื้อค่ำคืนนี้เธอแอบวางยาเขา
เวลานี้ทั่วร่างของเขาร้อนระอุราวกับมีไฟปะทุออกมา
เมื่อถูกฟางเหมี่ยวหยอกเย้าไม่หยุด สติของเขาก็ค่อย ๆ เลือนหายไปเช่นกัน
“เจ้าเป็นฝ่ายหาเรื่องใส่ตัวเอง ตื่นขึ้นมาแล้วอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน” เสิ่นฮ่าวหรานอุ้มเอวหญิงสาว ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องนอน
ค่ำคืนนั้น เตียงไม้ที่ปกติฟางเหมี่ยวนอนอยู่คนเดียวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไปครึ่งค่อนคืน
ก่อนหมดสติ ในหัวของฟางเหมี่ยวมีเพียงความคิดเดียว “ฝันนี้สมจริงเกินไปหรือเปล่า หลายครั้งรู้สึกเหมือนจะตายอยู่แล้ว แต่กลับถูกดึงให้จมดิ่งลงไปอีก”
กระทั่งฟ้าสาง เตียงไม้จึงค่อยเงียบลง
เมื่อฟางเหมี่ยวตื่นขึ้นและเห็นข้าวของแปลกตารอบกาย ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลนี่นา
เธอลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ
ห้องไม่ใหญ่ มีเตียงไม้ ผ้าห่มก็เป็นลายดอกโบตั๋นแบบเก่า
บนผนังติดภาพตุ๊กตาปีใหม่ ข้างกันมีปฏิทินแขวนอยู่ วันที่หยุดอยู่ที่ 3 มิถุนายน 1986
เธอตบหัวตัวเองเบา ๆ
ไม่จริงน่า แค่นอนกับผู้ชายไปคืนเดียว ทำไมถึงข้ามมาอยู่ยุค 80 ได้ล่ะ?
แล้วที่นี่คือที่ไหนกัน?
พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก เธอได้รับการเลี้ยงดูจากคุณย่าคนหนึ่ง หลังคุณย่าเสีย เธอก็ฝ่าฟันชีวิตในสังคมด้วยตัวเอง จนในที่สุดมีความสามารถพอจะซื้อบ้านเป็นของตัวเองได้ ทั้งยังวางแผนจะหาผู้ชายดี ๆ แต่งงานสร้างครอบครัวมีลูก ทว่ากลับถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายอย่างกะทันหัน
เมื่อโรคเข้าสู่ระยะสุดท้าย เธอไม่อยากทนทุกข์กับความเจ็บปวดอีกต่อไป จึงเซ็นหนังสือยินยอมไม่รับการรักษา
ในช่วงเวลาสุดท้าย เธอแค่ฝันเรื่องน่าอายอยู่หน่อยหนึ่ง ทำไมถึงถูกพามาที่นี่ได้ล่ะ
ประตูห้องถูกผลักเปิด ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก
พอเห็นใบหน้าของเขา ความทรงจำเกี่ยวกับความฝันเมื่อคืนก็ชัดเจนขึ้นมา
เมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริง
“ตื่นแล้วหรือ เช่นนั้นเรามาคุยกันให้ดี” เสียงของเสิ่นฮ่าวหรานอาจเป็นผลจากการปล่อยตัวเมื่อคืน จึงแหบพร่าอยู่เล็กน้อย
“คุยเรื่องอะไร?” ฟางเหมี่ยวกำผ้าห่มแน่น กลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม
พอเอ่ยปาก เธอถึงเพิ่งรู้ว่าเสียงตัวเองแหบพร่าจนน่าตกใจ
เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วด่าตัวเองเสียงเบา เมื่อคืนปล่อยตัวไปถึงไหนกัน วันนี้ถึงกับเสียงแทบพังแล้ว
“ตอนแต่งงาน ข้าบอกเจ้าแล้วว่าแต่งกับเจ้าได้ เงินเดือนข้าจะส่งให้ ทั้งจะซื้อบ้านให้ด้วย แต่หนึ่งปีให้หลังข้าจะหย่ากับเจ้า เพื่อไม่ให้เจ้าต้องเสียเวลา ข้าจะไม่ร่วมหลับนอนกับเจ้า” เสิ่นฮ่าวหรานกำลังโกรธ
การแต่งงานระหว่างเขากับฟางเหมี่ยวเป็นเรื่องผิดคาดทั้งสิ้น
เขาตกน้ำ ฟางเหมี่ยวช่วยชีวิตเขาไว้
ผลคือแม่ของฟางเหมี่ยวยืนกรานว่าลูกสาวของนางเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว บังคับให้เขาแต่งงานด้วย
ตรงนั้นเป็นเพียงแอ่งน้ำ ต่อให้ฟางเหมี่ยวไม่กระโดดลงไปช่วย เขาก็ไม่เป็นอะไรอยู่ดี
ถึงอย่างนั้นเสิ่นฮ่าวหรานก็ยอมรับปาก แต่ตั้งเงื่อนไขไว้
แต่งงานได้ แต่หนึ่งปีหลังจากนั้นต้องหย่ากัน
เมื่อวานครบกำหนดหนึ่งปีแล้ว เขากำลังจะถูกย้ายไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ จึงกลับมาคุยเรื่องหย่ากับนาง
ใครจะคิดว่านางจะวางแผนเล่นงานเขาเพื่อไม่ให้หย่า
ฟางเหมี่ยวฟังคำพูดเหล่านี้แล้วรู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
ภาพความทรงจำบางส่วนแวบผ่านเข้ามาในหัว ไม่นานเธอก็นึกออกว่าเคยเห็นที่ไหน
เธอขยับริมฝีปาก “ได้”
เสิ่นฮ่าวหรานชะงัก ไม่เข้าใจว่าทำไมฟางเหมี่ยวถึงตอบตกลงเร็วขนาดนี้
เมื่อคืนที่นางเกาะแกะเขาไม่เลิก ก็เพราะไม่อยากให้เขาหย่ากับนางไม่ใช่หรือ?
“ข้ายอมหย่า” ฟางเหมี่ยวหาวหวอด “วางใจเถอะ ข้าเป็นคนรักษาคำพูด ไม่ตุกติกหรอก เจ้าออกไปก่อน ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะออกไป”
เธอรู้แล้วว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
ในนิยายย้อนยุคเรื่องหนึ่ง
ในเรื่อง เธอเป็นอดีตภรรยาที่ตายเร็วและชอบหาเรื่องใส่ตัวของเสิ่นฮ่าวหราน
เจ้าของร่างเดิมวางแผนเล่นงานเสิ่นฮ่าวหราน จนทั้งคู่มีสัมพันธ์กัน แล้วติดตามเขาไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แต่ผ่านไปสามปีนางก็ยังไม่ตั้งครรภ์ ความคิดจึงเริ่มโลดแล่น เพื่อผูกมัดเสิ่นฮ่าวหรานไว้ให้ได้ นางจึงลักลอบมีสัมพันธ์กับชายอื่นแล้วตั้งครรภ์ ก่อนกล่าวอ้างว่าเป็นลูกของเสิ่นฮ่าวหราน
เมื่อเรื่องแตก นางก็ถูกส่งตัวกลับมา เพื่อจะได้แต่งงานกับคนดี ๆ อีกครั้ง นางจึงเชื่อคำพูดของแม่แท้ ๆ และดื่มยาขับเลือด
ผลคือเลือดออกมากจนสิ้นใจ
จะว่าอย่างไรดี เจ้าของร่างเดิมทั้งโง่ทั้งชอบสร้างปัญหาจริง ๆ
เจ้าของร่างเดิมจากไปแล้ว ส่วนเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ หากเธอติดตามเสิ่นฮ่าวหรานไป จุดจบอาจไม่ต่างกันนัก
อย่างไรเสีย ผู้เขียนก็ลิขิตให้ภรรยาเอกอย่างเธอต้องตายอยู่แล้ว
เสิ่นฮ่าวหรานฟังคำพูดของฟางเหมี่ยวแล้วหัวเราะเยาะอยู่ในใจ
ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้กำลังคิดจะเล่นกลอะไรอีก
เพื่อไม่ให้หย่ากับเขา นางถึงกับวางยาและวางแผนเล่นงานเขา หวังจะติดตามเขาไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
วันนี้กลับบอกว่าจะหย่ากับเขา
เขาอยากรู้นักว่านางคิดจะทำอะไรกันแน่
ฟางเหมี่ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมา
“เรื่องเมื่อคืน ถือเสียว่าเป็นการส่งท้ายก่อนหย่ากันเถอะ ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารับผิดชอบ และเจ้าก็ไม่ต้องรับผิดชอบข้า เรื่องหย่าตกลงได้ แต่ข้ามีข้อเรียกร้อง เงินเก็บกับบ้านของเจ้าต้องยกให้ข้า”
เมื่อครู่เธอเพิ่งเรียบเรียงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
พบว่าเจ้าของร่างเดิมชอบสร้างปัญหาและขี้เกียจเป็นพิเศษ
ไม่มีงานทำ ที่บ้านเกิดยังมีแม่เลี้ยงซึ่งเข้ากันไม่ได้ราวกับน้ำกับไฟ
เธอเพิ่งมาถึงก็ได้สามีราคาถูกมาอยู่ในมือแล้ว ถ้าเรียกเพิ่มได้ก็เรียกให้มากหน่อยแล้วกัน