“แม่ พอแม่โตจนถึงวัยเท่าหนูแล้ว แม่ก็จะรู้เองว่าหาเงินมันยากแค่ไหน”
เจ้าตัวเล็กเอียงคอมองคนตรงหน้า น้ำเสียงจริงจัง “เพราะงั้นอย่าเอาแต่ขอเงินบ่อย ๆ สิ”
ระหว่างที่เขายังพูดอยู่ ไม่รู้เลยว่าซูเหมียวจ้องไอศกรีมในมือเขาตาเป็นมันแล้ว
ซูเหมียวฉวยจังหวะที่ซูอวี่เหยียนกำลังพูดและไม่ได้สนใจไอศกรีม ก้มลงกัดคำโต พอซูอวี่เหยียนรู้ตัว ก้มมองอีกทีก็เหลือไอศกรีมอยู่แค่ก้นโคน
คิ้วเล็ก ๆ สวยงามขมวดแน่น ดวงตากลมโตสีดำจ้องซูเหมียว ใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
ซูเหมียวกลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังส่ายหัวไปมาอย่างกวนประสาท ยั่วโมโหเขาอีกต่างหาก
ซูอวี่เหยียน: “ทำตัวเป็นเด็ก ๆ”
ซูเหมียวกลืนไอศกรีมลงคอ “ทำตัวเป็นเด็กแล้วมันยังไงล่ะ ทำตัวเป็นเด็กก็ยังมีไอศกรีมกิน ส่วนแกไม่ทำตัวเป็นเด็ก ไอศกรีมก็โดนแย่งไปหมดแล้ว”
กินไอศกรีมแล้วยังไม่พอ เธอยังก้มลงใช้เสื้อผ้าของซูอวี่เหยียนเช็ดปากอีกด้วย
ซูอวี่เหยียน: “……”
แม่จอมดื้อคนนี้คงรับมือยากไม่น้อย
“ลูก ไปอยู่กับพ่อของลูกเถอะ” ซูเหมียวลุกขึ้นยืน “แม่กับพี่กู้ของลูกมีธุระต้องทำ คงอยู่เป็นเพื่อนลูกไม่ได้แล้ว”
พูดจบก็ไม่รอให้ซูอวี่เหยียนตอบรับ รีบเดินตรงไปหากู้ซือหมิง
พอเดินเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินกู้ซือหมิงพูดจาเจ้าชู้ใส่สาวสวยตรงหน้าว่า “เหมือนจะหนาวนิดหน่อยนะ คืนนี้จะไปอุ่นในผ้าห่มของผมไหมครับ”
“คุณผู้ชาย ต้องการให้ฉันช่วยนัดหมายหมอสมองให้ไหมคะ” สาวสวยถามด้วยความเป็นห่วง