ซูเหมียวนอนไม่หลับ ส่วนซูอวี่เหยียนที่อยู่ในอีกห้องหนึ่งก็นอนไม่หลับเช่นกัน
ผู้ชายคนนั้นก็คือพ่อสารเลวที่ทิ้งเชื้อไว้แล้วหนีไป
เขามั่นใจ
พวกเขาหน้าตาเหมือนกันมาก ใบหน้านั้นเขาคุ้นเคยดี
ถ้าอย่างนั้น ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่
มาแย่งซูเหมียวไปหรือ
แต่ตอนนี้เขาเหลือซูเหมียวอยู่เพียงคนเดียว แล้วทำไมอีกฝ่ายยังจะมาแย่งไปอีก
เมื่อก่อนตอนที่เขาอยากให้อีกฝ่ายมาแย่ง ทำไมถึงไม่มา แล้วตอนนี้ทำไมถึงมา
พอซูเหมียวดีขึ้น เขาก็คิดจะมาแย่งไปใช่ไหม
บนโลกนี้จะมีเรื่องดี ๆ แบบนั้นได้อย่างไร คิดถึงตรงนี้ แววตาของซูอวี่เหยียนก็ค่อย ๆ มืดลึกลง
ซูเหมียวเป็นของเขา เป็นแม่ของเขา ใครคิดจะแย่งไป เขาจะฆ่าคนนั้นให้ตาย
แม้แต่พ่อแท้ ๆ ก็ต้องตาย
ซูเหมียวพลิกตัวไปมาบนเตียง ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูห้อง
เธอลุกจากเตียง เท้าเปล่าเหยียบพื้น พอเปิดประตูออกก็เห็นเจ้าตัวเล็กกอดหมอนยืนอยู่หน้าห้อง
“ทำไมยังไม่นอนอีก” ซูเหมียวเอ่ยถาม พอเห็นเขากอดหมอนอยู่ก็ถามต่อ “ฝันร้ายหรือ”
ซูอวี่เหยียนอึกอัก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เขาไม่ได้ฝันร้าย แค่อยากนอนกับเธอเท่านั้น แต่เขาพูดออกมาไม่ได้
เห็นสีหน้าเขาไม่ดี แถมยังกอดหมอนอยู่ ซูเหมียวก็ปักใจว่าเขาคงฝันร้าย จึงเบี่ยงตัวหลีกทาง “เข้ามาสิ”
ซูอวี่เหยียนเดินเข้าห้องอย่างว่าง่าย ปีนขึ้นเตียง วางหมอนของตัวเองไว้ข้างหมอนของซูเหมียว แล้วล้มตัวลงนอน
ท่าทางทั้งหมดต่อเนื่องเป็นจังหวะเดียว
ในสายตาของซูเหมียว ซูอวี่เหยียนเหมือนสัตว์น้อยที่กัดคนได้ มักจะแยกเขี้ยวอยู่เสมอ พอมีอะไรผิดปกติก็จะพุ่งเข้าไปกัดฉีกศัตรูทันที