“สุสานชานเมือง?”
“ซองจดหมาย...”
หวังเย่มองภาพตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วจมอยู่ในห้วงความคิด
ปฏิกิริยาแรกของหวังเย่ในตอนนี้คือ นี่คงเป็นเหตุการณ์เหนือธรรมชาติอีกครั้ง
แต่สถานการณ์ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากสิ่งที่เขาเคยพบมาก่อน
โดยทั่วไป เหตุการณ์เหนือธรรมชาติมักเกิดขึ้นเป็นวงกว้าง เกี่ยวข้องกับผู้คนจำนวนหนึ่ง และก่อให้เกิดผลกระทบ
แต่ประตูประหลาดบานนั้นในห้องรับแขกของเขาก่อนหน้านี้ รวมถึงซองจดหมายลึกลับนี้ กลับทำให้หวังเย่รู้สึกว่ามันชวนขนลุกอย่างยิ่ง
ที่เหลือเชื่อที่สุดสำหรับหวังเย่ก็คือ...
ผีไม่อาจสื่อสารได้
นี่คือกฎเหล็กที่ผู้คนนับไม่ถ้วนสรุปไว้ในชาติที่แล้ว
แต่จดหมายฉบับนี้ รวมถึงตัวอักษรที่ทิ้งไว้บนนั้น เห็นได้ชัดว่าสถานีไปรษณีย์ประหลาดแห่งนี้กำลังส่งสารถึงเขา
เรื่องนี้อยู่ในขอบเขตที่สามารถสื่อสารกันได้
ยิ่งไปกว่านั้น ท้ายข้อความยังเขียนรางวัลเอาไว้ด้วย
หวังเย่ยืนนิ่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ มองซองจดหมายลึกลับในมือ แล้วจมอยู่ในความคิดเนิ่นนาน
ผ่านไปพักใหญ่ แววตาของหวังเย่ก็วูบไหวขึ้น เขาหยิบซองจดหมายขึ้นมา
มีเรื่องอะไรเหลือเชื่อยิ่งกว่าการได้เกิดใหม่อีกหรือ?
แทนที่จะปลุกพลังไม่ได้แล้วเดินซ้ำรอยเดิมในชาติที่แล้ว สู้เสี่ยงดูสักครั้งยังดีกว่า! ถึงอย่างไรก็เคยตายมาแล้ว จะมีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้ได้อีก?
เมื่อหวังเย่หยิบซองจดหมายขึ้นมา ประตูประหลาดบานนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งภายในสถานีไปรษณีย์อันเลือนราง