ยามเช้าตรู่
หวังเย่ลืมตาตื่นขึ้นตามนาฬิกาชีวิตอันแม่นยำ
“วันนี้คงไปโรงเรียนไม่ได้แล้ว”
หลังจากล้างหน้าแปรงฟัน หวังเย่ก็พึมพำกับตัวเอง พลางเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง
ทันใดนั้นเขาก็พบว่า ตอนนี้ตัวเองไม่มีอะไรให้ทำเลย
ชาติที่แล้วเขาเป็นสมาชิกหน่วยระดับเอ ทุกวันจึงยุ่งอยู่กับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติต่าง ๆ
ชาตินี้แม้จะสงบสุขขึ้นมาก แต่ตอนนี้แม้แต่ในโรงเรียนก็ยังเกิดเหตุเหนือธรรมชาติ ความสงบสุขแปลกประหลาดเช่นนี้กลับทำให้หวังเย่ไม่รู้จะวางตัวอย่างไร
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
หวังเย่ชะงักไปนิดหนึ่ง เรื่องนั้น... มาถึงแล้ว
ไม่คิดเลยว่าพวกนั้นจะลงมือกันเร็วขนาดนี้ สมแล้วที่ภายหลังจะพัฒนาจนกลายเป็นหน่วยระดับเอ หัวหน้าคงไม่ใช่คนโง่แน่
คิดแล้วหวังเย่ก็กลับมาสงบนิ่ง ก่อนเปิดประตู
ด้านนอกมีชายร่างกำยำในชุดสูทคนหนึ่งกำลังมองหวังเย่ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
“นายคือหวังเย่ใช่ไหม?”
เมื่อเห็นสีหน้าหวังเย่ไม่เปลี่ยนแปลง ชายร่างกำยำก็อดถามขึ้นมาไม่ได้
“ใช่”
หวังเย่เดินกลับเข้าไปในห้อง หยิบโค้กกระป๋องหนึ่งจากตู้เย็นอย่างไม่ใส่ใจ จิบไปคำหนึ่งแล้วนั่งลงบนโซฟา “เข้ามานั่งก่อนสิ”
“ไม่สงสัยเหรอว่าฉันเป็นใคร?”
ชายร่างกำยำเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้ามาแล้วถามหวังเย่
“ถึงฉันไม่ถาม นายก็จะบอกอยู่ดี ไม่ใช่หรือไง?”
มุมปากหวังเย่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ เขาตอบอย่างสงบนิ่ง ชาติที่แล้วเขาติดต่อกับคนของหน่วยเทียนมามากเหลือเกิน เรียกได้ว่ารู้จักองค์กรนี้ดีจนไม่มีอะไรให้สงสัยแล้ว