บทที่ 8 นักพนันผู้บ้าคลั่ง
เมื่อกลับถึงบ้าน หวังเย่นั่งลงบนโซฟา ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด
ใบหน้าของชายชราคนนั้นราวกับสลักลึกลงในความทรงจำของหวังเย่ไปแล้ว
บ้าจริง ทำไมชาติที่แล้วเขาถึงไม่เคยได้ยินชื่อ «สุสานชานเมือง» มาก่อนเลย!
อย่างน้อยที่นั่นก็น่าจะเป็นสถานที่ระดับเอสแล้วกระมัง!
หรือว่าก่อนเขาจะตายในชาติที่แล้ว สถานที่แห่งนี้ยังไม่ปะทุขึ้น?
หรืออีกที...
แม้ตอนชาติที่แล้วเขาจะเป็นสมาชิกทีมระดับเอ แต่ก็ยังไม่มีสิทธิ์รู้ข้อมูลนี้!
หวังเย่ถอนหายใจเบา ๆ พยายามบังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงเรื่องนี้ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำแล้วใช้น้ำเย็นล้างหน้า ความรู้สึกปลอดโปร่งจึงกลับมาไม่น้อย
เมื่อกลับมาถึงห้องรับแขก หวังเย่ก็ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าจนใจ
“จะโผล่มากะทันหันขนาดนี้เลยหรือไง”
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ประตูไม้ลึกลับบานนั้นกลับมาปรากฏในห้องรับแขกอีกครั้ง
แม้มันดูคล้ายภาพฉายลวงตา แต่เมื่อหวังเย่ยื่นมือแตะบานประตู กลับสัมผัสได้ถึงเนื้อไม้จริง ๆ
เมื่อเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้หวังเย่มีเวลามากพอ จึงสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียด
ภายในที่ทำการไปรษณีย์ นอกจากเคาน์เตอร์ด้านหน้าแล้ว ทางซ้ายยังมีตู้เก็บของขนาดใหญ่ตั้งอยู่
ในตู้เรียงรายไปด้วยสิ่งของสารพัดชนิด
ลูกประคำแตกหัก ตะปูขึ้นสนิม และกระถางสำริดใบเล็ก
และอีกมากมาย...
ทุกสิ่งล้วนแฝงความลึกลับ
ส่วนทางขวาก็มีตู้อีกใบใหญ่ไม่แพ้กัน ภายในอัดแน่นไปด้วยจดหมาย
หน้าตาเหมือนจดหมายที่เขาเคยนำมาส่งก่อนหน้านี้ไม่มีผิด