เสียงฟ้าร้องครืนดังมาจากขอบฟ้า ฝนห่าใหญ่เริ่มชะล้างความอบอ้าวที่สะสมมาหลายวันอย่างจริงจัง
เสียงโทรศัพท์ดังรัวขึ้นในหน่วยสืบสวนคดีอาญา เจ้าหน้าที่เวรรับสาย ฟังไปได้เพียงสองประโยค สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที «หัวหน้าจง! มีคนพบศพผู้หญิงในร่องระบายน้ำร้างช่วงตะวันออกของถนนวงแหวนรอบนอกเมือง!»
มือที่เพิ่งชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของจงหรานชะงัก เขาคว้าเสื้อคลุมจากพนักเก้าอี้แล้ววิ่งออกไปทันที «ทีมหนึ่งไปกับฉัน ที่เหลือเฝ้าสำนักงาน»
หลังลงจากรถประจำทาง ฟูจิงฮวนไม่ได้กลับบ้าน เธอรู้สึกกระวนกระวาย ราวกับกำลังถูกจับตามอง
ความไวต่ออันตรายแบบนี้เคยช่วยชีวิตเธอไว้หลายครั้ง
แต่ข้อมือยังไม่หายดี เธอไม่อยากปะทะซึ่งหน้าในตอนนี้
ฟูจิงฮวนตัดสินใจทันที หันไปเรียกแท็กซี่ «พี่คะ ไปหน่วยสืบสวนคดีอาญาค่ะ»
ไฟในโถงใหญ่ของหน่วยสืบสวนคดีอาญาสว่างจ้า หลี่เซี่ยง เจ้าหน้าที่เวร กำลังก้มหน้าไถโทรศัพท์อยู่หลังเคาน์เตอร์ พอได้ยินเสียงหน้าประตู เขาก็บ่นพึมพำว่าวันฝนตกหนักแบบนี้ใครกันยังมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วนิ่งค้างไปทั้งตัว
ตรงประตูมีหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่ แขนเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินพับขึ้น ข้อมือซ้ายพันผ้าก๊อซไว้ น้ำฝนไหลหยดจากผมหยักศกลงมา ผิวขาวผ่อง ดวงตาและคิ้วคมสวย ราวกับจิ้งจอกแสนสง่าที่ชวนให้หลงใหล
ฟูจิงฮวนสะบัดศีรษะ หยดน้ำสองสามหยดกระเด็นลงบนโต๊ะ «น้องชาย» เธอคลี่ยิ้มจนหางตาโค้ง «ฉันมารายงานตัว»
หลี่เซี่ยงไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน เขาอึกอักอยู่หลายวินาทีกว่าจะพูดออกมา «ร...รายงานตัวเหรอครับ? คุณคือที่ปรึกษาด้านเทคนิคคนใหม่ที่เขาว่าจะมาพักผ่อน เอ๊ย ไม่ใช่สิ พรุ่งนี้ถึงจะ...»
«อ้อ» ฟูจิงฮวนสะบัดหยดฝนจากเสื้อผ้าอย่างไม่ใส่ใจ «ฉันเน้นสร้างความประทับใจที่ดีให้หัวหน้าไง ไม่รู้เหรอ ถ้ายมบาลสั่งให้ฉันตายตอนยามสาม ฉันก็ไปตั้งแต่ยามสองแล้ว แสดงให้เห็นถึงทัศนคติกระตือรือร้นน่ะ»
หลี่เซี่ยงฟังแล้วงุนงงจนเกาหลังศีรษะ เขาพลันรู้สึกว่ารุ่นพี่ผู้มีข่าวลือว่าจะมาพักยาวตรงหน้า ดูไม่ค่อยมีพิษมีภัยเท่าไร «ถ...ถ้าอย่างนั้นเชิญทางนี้ครับ ห้องทำงานของคุณจัดเรียบร้อยแล้ว ผมพาขึ้นไปนะครับ»
ฟูจิงฮวนเดินตามเขาไป พอเข้าห้องทำงานก็กวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนหาวออกมา ห้องนี้จัดเตรียมได้ใส่ใจทีเดียว
«รุ่นพี่ครับ» หลี่เซี่ยงอธิบาย «เมื่อกี้มีคดีเข้ามา หัวหน้าพาทีมออกไปตรวจที่เกิดเหตุแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงกลับมา คุณนั่งพักก่อนได้เลยครับ ต้องการอะไรก็เรียกผมได้»
«เรียกรุ่นพี่ทำไม ฉันดูแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ เรียกพี่ฟูก็พอ» ฟูจิงฮวนเขี่ยต้นพลูด่างบนโต๊ะ พลางแสดงความไม่พอใจที่หลี่เซี่ยงเรียกเธอว่ารุ่นพี่ทุกคำ
«พี่ฟูครับ» หลี่เซี่ยงตอบอย่างว่าง่าย
ฟูจิงฮวนตบไหล่หลี่เซี่ยงเบา ๆ ดูเหมือนไม่ได้ออกแรงสักเท่าไร แต่กลับทำเอาเขาเกือบเซ «เด็กดี ไปทำงานเถอะ»
หลี่เซี่ยงสะดุ้งกับการกระทำนั้น พอสบตาฟูจิงฮวนก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาอีก เขาถอยกรูดสองก้าวชนกรอบประตู ก่อนจะรีบลนลานหนีไป
ฟูจิงฮวนมองแผ่นหลังของเขา ปัดมือพลางหัวเราะเบา ๆ แล้วปิดประตู
เมื่อครู่เธอตั้งใจแกล้งเอาคืน ใครใช้ให้หลี่เซี่ยงบอกว่าเธอมาพักยาวกันเล่า เธอแค่เรียกว่าพักฟื้นต่างหาก!
พูดซะเหมือนเธออายุมากแล้วอย่างนั้นแหละ
เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาตามลำพัง หยิบมีดผีเสื้อที่พกติดตัวอยู่เสมอออกมา ปลายนิ้วพลิกเบา ๆ ใบมีดหมุนวนในอุ้งมืออย่างคล่องแคล่ว นี่เป็นนิสัยที่สะสมมาหลายปี มือมักต้องมีอะไรให้ทำ ไม่อย่างนั้นสมองจะสงบลงไม่ได้
ราวสองชั่วโมงผ่านไป ฟ้ามืดสนิทแล้ว เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยอึกทึกจากชั้นล่างดังลอดเข้ามาจากประตูใหญ่
ฟูจิงฮวนนั่งตัวตรง ไอ้หมอนั่นกลับมาเร็วใช้ได้เลยนะ
จงหรานเดินนำหน้ามาอย่างฉับไว พลางกำชับลูกทีม เสื้อคลุมยังมีไอชื้นจากฝนที่ไม่แห้ง «รอผลชันสูตรก่อน พวกคุณไปตรวจกล้องวงจรปิดบริเวณรอบ ๆ»
เมื่อเดินมาถึงกลางโถง เขาสังเกตเห็นลูกทีมที่อยู่เฝ้าสำนักงานหลายคนกำลังชะเง้อมองห้องทำงานฝั่งตรงข้าม แถมยังซุบซิบกันเป็นกลุ่ม
จงหรานสีหน้าบึ้งตึง ฉันออกไปลุยฝนลุยลม แต่พวกนายกลับสบายอกสบายใจ คุยกันสนุกเลยสินะ
มองให้ดีแล้ว ถุงเมล็ดแตงโมนั่นเหมือนจะหยิบมาจากห้องเขาด้วย
จงหรานยิ่งไม่พอใจ
«มีอะไรกัน?» เขาขมวดคิ้ว
«หัวหน้าครับ ที่ปรึกษาด้านเทคนิคมารายงานตัวแล้ว» หลี่เซี่ยงย่องเข้ามาหา «มาเร็วกว่ากำหนดครับ หน้าตาสวยจน...»
จงหรานขมวดคิ้วอย่างรำคาญกว่าเดิม «มาสร้างความวุ่นวายอะไรตอนนี้»
ถึงปากจะพูดแบบนั้น เขาก็ยังจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนเดินไปทางห้องทำงานของฟูจิงฮวน
อีกฝ่ายมีประสบการณ์สูง แถมยังเป็นคนที่หัวหน้าระดับสูงอ้อนวอนแทบกราบกรานให้มาช่วย ต่อให้ไม่เต็มใจแค่ไหน เขาก็ต้องให้เกียรติบ้าง ทักทายกันสักหน่อยก็พอ ทางใครทางมันจะดีที่สุด
คิดพลางก้าวขายาว ๆ ไปถึงหน้าประตู เคาะสองทีอย่างพอเป็นพิธี แล้วผลักเข้าไปทันที
ไฟในห้องทำงานสว่างอยู่ หญิงสาวรูปร่างเพรียวบางได้ยินเสียงจึงหันมา ดวงตาเรียวยาวที่งดงามราวดอกท้อเฉียงขึ้นเล็กน้อย ผมหยักศกสีดำรวบเป็นหางม้าสูง ริมฝีปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
จงหรานยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าที่เตรียมไว้ข่มขวัญอีกฝ่ายแข็งค้างไปทันที
คนที่เขาตามหามาตลอดแปดปี คนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย บัดนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมีชีวิตชีวา
กวางในอกของจงหรานวิ่งพล่าน กระแทกจนแก้วหูอื้ออึง คำพูดที่เก็บงำมานานแปดปี ความน้อยใจ ความโกรธแค้น และความคิดถึง ต่างพากันอัดแน่นอยู่ตรงลำคอ เขาเคยจินตนาการถึงฉากที่ได้พบแม่ผู้หญิงใจร้ายคนนี้นับครั้งไม่ถ้วน คำตำหนิที่อยากพูดแทบเขียนได้เป็นเล่ม
แต่ตอนนี้ เขากลับอยากถามเพียงประโยคเดียวว่า หลายปีมานี้คุณหายไปไหนมา?
ฟูจิงฮวนมองชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่ทำหน้าเย็นชาอยู่ตรงประตู ไหล่กว้างเอวสอบ ยืนตระหง่านราวกับกำแพง ดูคุ้นตาอยู่บ้าง เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน ช่างเถอะ สมองเคยบาดเจ็บ ขี้เกียจคิดแล้ว
ฟูจิงฮวนตัดสินใจสร้างภาพลักษณ์ที่ดีในที่ทำงานใหม่ จึงลองยิ้มอย่างสุภาพ «หัวหน้าจง?»
จงหรานจ้องตาฟูจิงฮวน ดวงตาคู่นั้นที่มองหมาก็ยังเปี่ยมเสน่หา กลับไม่มีอารมณ์ใดไหววูบเลยแม้แต่น้อย
เธอมองเขาไม่ต่างจากคนแปลกหน้า
แม่ผู้หญิงใจร้ายจำเขาไม่ได้งั้นเหรอ? หรือว่าไม่เคยจำเขาได้เลยตั้งแต่แรก?
จงหรานกดความคิดเหล่านั้นลง ทำท่าทีเป็นทางการ กระแอมเบา ๆ แล้วยื่นมือออกไป «สวัสดีครับ ผมจงหราน ผู้รับผิดชอบหน่วยสืบสวนคดีอาญา»
ฟูจิงฮวนจับมือเขา «สวัสดีค่ะ ฉันฟูจิงฮวน»
ทั้งสองทักทายกันตามมารยาทอยู่สองสามประโยค จงหรานเห็นเธอดูเหนื่อยล้า จึงเอ่ยขึ้นในจังหวะพอดี «เอาละ วันนี้แค่นี้ก่อน คุณทำความคุ้นเคยกับที่นี่ไปก่อน ผมต้องไปทำงานแล้ว มีอะไรก็เรียกผมได้»
พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เกือบชนเพื่อนร่วมงานตรงทางเดิน จากนั้นก็ตรงเข้าห้องทำงานของตัวเอง ปิดประตูและลงกลอน
ฟูจิงฮวนงุนงง ผู้ชายคนนี้มีผีไล่ตามมาหรือไง?
จงหรานพิงบานประตู หลับตาลงพร้อมหอบหายใจแรง เขารู้สึกว่าต้องใช้ความสุขุมทั้งหมดที่มีมาตลอดชีวิต ถึงจะไม่เสียอาการต่อหน้าแม่ผู้หญิงใจร้ายคนนั้น
จงหรานค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้นมาใกล้จมูก ปลายนิ้วยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกกระดังงาหลงเหลืออยู่ กลิ่นเดียวกับที่ฟูจิงฮวนทิ้งไว้บนตัวเขาเมื่อแปดปีก่อนทุกประการ
จงหรานค่อย ๆ ไถลตัวลงนั่งกับพื้นพิงบานประตู มุมปากยกเป็นรอยยิ้มฝืดเฝื่อน
มิน่าล่ะ เขาค้นแฟ้มประวัติทั่วทั้งระบบตำรวจของเมืองก็ยังหาเธอไม่เจอ ที่แท้ฟูจิงฮวนอยู่หน่วยความมั่นคง แฟ้มประวัติที่นั่นล้วนอยู่ในระบบเข้ารหัส ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาอย่างเขาไม่มีทางเข้าถึงได้เลย
«ฟูจิงฮวน» จงหรานขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ยชื่อนี้ «ทำฉันตามหาซะทั่วเลยนะ»
เขาเล่นไฟแช็กในมือ เปลวไฟพุ่งขึ้นมาแล้วดับลง
ทำไมถึงมีแค่เขาที่จำเรื่องวุ่นวายชั่วข้ามคืนในวัยเยาว์ได้?
ทำไมฟูจิงฮวนถึงจำเขาไม่ได้?
เมื่อก่อนเธอเรียกเขาว่าเด็กดี ตอนนี้กลับเรียกเขาอย่างเป็นทางการว่าหัวหน้าจง
จงหรานเงยหน้ามองเพดาน เผยรอยยิ้มที่แฝงความหมายลึกซึ้ง
พี่สาว คุณหนีไม่พ้นแล้ว